Nordiskmoro

I dag har eg hatt mitt fyrste møte med nordisk 100nivå. Eg vil oppsummera det raskt med å sei at eg er glad for at eg har hatt både Ex fac og språkvitskap på engelsk, for dette var mange ord på kort tid (både leksem og bøyingsformer)...

Elles har eg ein førelesar som er sikker på seg sjølv og faget sitt, og det er jo bra: "Dette er det mye uenighet om, men jeg har rett." Og so viste han oss ei morosam side på ordbok.no (ja, eg veit, no er eg blitt språknerd att): oversikt over dei 300 mest oppslegne orda. På topp på døgnstatistikken på bokmålslista ragar vorspiel, medan hacke var vanskeleg forrige veke. Den siste månaden har flest lurt på kongenital (som er eit ord eg aldri har tenkt på at ein kan lura på), medan vinnaren dette året er dessverre, med 7730 søk! Gratulerar til dessverre.

På nynorsklista er det og mykje moro. Det verkar som nynorskbrukarar slit mest med ordet hacke, men årsstatistikken viser at vere og være skapar forvirring. Det mest oppsiktsvekkande her er vel likevel fjerdeplass på statistikken for i går, sengehygge. Tøs er oppe på sjetteplass på månadsstatistikken. Om det er det at ein har bruk for ordet, er blitt kalt det eller rett og slett lurer på kva det tyder seier statistikken dessverre ingenting om.

Summer of '08

Oh when I look back now

That summer seemed to last forever

And if I had the choice,

I'd always wanna be there

Those were the best days of my life

Summer of '69 har alltid vore ein slutt-på-sommaren-song for meg. Og slik er det i år og. Eg er attende i Bergen (i eit hus utan mat (som eg har lyst på), dersom eg får lov å klaga litt), og sommaren er dermed slutt. I morgon byrjar ein ny kvardag, på same universitet, men på anna studie.

Det har vore ein sommar utan dei store sprella. Eg har ikkje drive ekstremsport. Eg har ikkje prøvd ein ny jobb. Eg har ikkje reist til det store utland (dersom me ser vekk frå Estland, og det gjer me), og eg har ikkje gjort dei store endringane i livet. Men eg har hatt ein fantastisk sommar! Den har vore full av dei små augneblinkane som gjer alt, dei augneblinkane der ein skjønnar ein er lukkeleg, eller dei augneblinkane som seinare glir fram som dei mest minneverdige.

Å eta lunsj i Rådhusparken i Lærdal med Gro.

Når Di Derre spelte "Rumba med Gunn" og nokre av mine beste vener sto saman med meg og hylte.
Å vassa ut i Hedler med kajakken på slep og føtene i gjørme på fjordbotnen.

Stå i Kvammegarden og brøla "Sumar i Lærdal" saman med halve bygdi.

Kasta fiskesprett på Aurlandsfjellet, og bli slegen ned i støvlane av resten av familien.

Fotosession på brygga ved Nigardsbreen med Karoline og Kristine.

Kjøpa burgar i Håbakken med Anja og eta i underhuset medan me ser film på storskjerm.

Stå side om side med Anja, telja til tre og hoppa på fjorden i Vindedal.

Sjå Knocked Up med Eirik og Olve.

Telefonsamtalane med Anja og Monica då ei fekk mattekarakteren og hi jobb.

Dansa macarena i bryllaupet til Jon og An-Magritt saman med tenåringane i familien.

Sitja på altanen i Skjerdal saman med tanter og onklar medan ungane trur me ikkje har lagt merke til at dei spionerar.
Å få flatbrød med rømme og spekekjøt i bållavvoen på Vinjerocken.

Synga "Idyll" av full hals saman med syskjenbarna medan me legg i brimosten.

Reinska blåbær medan eg høyrer på skravlinga til syskenbarnet og mumlinga til bror min. Det er ikkje alle rollar som er like store i ein samtale...

Få sandwich-is medan me tek poteter når det er nettopp det eg hadde lyst på sjølv om det ikkje er fint ver.

Heldigvis har eg bileta og minna - når sommaren no eingong ikkje er evig.

Man, we were killin' time

We were young and restless

We needed to unwind

I guess nothin' can last forever...

(bilete: Bøafossen. Sommarlektyre. Fleire bilete kan sjåast på fjesboki)

Paradis

Eg veit kor paradis er. Det ligg 975 meter over Aurlandsfjorden, og inneheld mellom anna ein livleg storfamilie, 68 geiter, ein bukk med so lang pannelugg at eg tvilar på han ser damene sine, eit par hestar som stikk av med ein gong dei får sjansen, og ein hund som helst vil jaga stein.

Andre kjenner kanskje paradis betre som Øystølen, fjellstølen til Skjerdal. Der flyg dagane avstad i eit renn av oppgåver og leik. Der startar morgonane med mjølking og vaksing av bøtter og folk i elvi. Der er det nyrørde blåbær og mjuk brimost til alle måltid, og utedoen har verdas flottaste utsikt. Der er det dammar til pinnebåtar, og dyr ein kan varma seg på i hustrige morgontimar. Det brenn alltid i grua under kjelen, og ein sovnar i skinet frå stearinlys. Der får mjuke hender vassblemmer, og gamle blad vert lesne om att. Der vert kroppen sliten, men hovudet får nye krefter. Me er fleire som må ein tur til paradis på jord før året kan byrja på nytt - og me er mange som er takksame for at nokon (Harald morbror og Anne Karin) orkar å halda liv i stølen og opna den for oss andre.

Paradis er fullt av tradisjonar. Slik gjorde bestemor det, slik gjer me det. Nokre nyskapingar er det, men at osten skal eltast slik me såg bestemor gjera det eller at sengeteppet med dei blå og raude lappane skal ligga i køyesenga, det er det ikkje tvil om. Heller ikkje at her har alle sjansen til å bidra - sjølv om bestemor fekk til "alt" sjølv var det alltid rom for oss. Og slik er det enno - åtteåringen står opp til mjølking halv sju, medan trettenåringen går etter vatn. Fjortenåringen plukkar blåbær, attenåringen kløvjar ved, tjuetoåringen friskar oppatt lærdommen om ysting av kvitost. Saman med dei vaksne sit dei og ser utover stølen i morgontimane ein laurdag i august, ventar på at dei siste geitene skal innfinna seg til mjølking, og nynnar:

I think to myself, what a wonderful world

(bilete: Johanne og geita Mariell. Osteaskar over kjelen. Chili (hest), Gråmor (geit), Raui (hest), selet, geiteflokken, Anne Karin, Harald, Jon, Stina, Maia (hund) og eg.)

Pakking

Som kjent er eg ein stor motstandar av pakking. Eg er for å flytta på seg, men at ein må legga alt ein skal ha med seg i ein sekk og so dra på den, før ein til slutt tek ut att alle tinga litt meir krøllete enn før dei vart lagt nedi, det har eg altså problem med. Og i kveld burde eg ha pakka. Eg burde ha pakka til tur til Øystølen i morgon, og turen attende til Bergen til helgi. Det kjem eg sikkert ikkje til å gjera. Pakking skal utsetjast lengst mogleg.

Kvifor gjera i dag det du kan få andre til å gjera i morgon?

Nokon som vil pakka for meg?

MålRock

Grisen står og hyler, i den stille kveld....

...hun er på størrelse med en liten traktor og heter Gunn...

Hello, Oslo, last time we met we didn't get along...

Kjære, jeg har tenkt litt...

Når du en gang kommer neste sommer....

Helgi har eg brukt i Årdal, av alle stader, med gode vener og flott musikk. For andre gong på vel ei veke har eg vore på festival, denne gong var det målROCK i Meieriparken på Årdalstangen. Stemninga var god, både på festivalområdet og heime i dokkehuset, der tida mellom slaga vart brukt til andre type slag, som kampen for nok søvn og Uno-speling.

Av konsertar var Di Derre på fredagskvelden eit høgdepunkt. Ingenting toppa desse karane, dei har jo hit etter hit med stor allsongfaktor og ein god historie i kvar einaste tekst. På ein god andreplass kjem eit band som ikkje passar inn i profilen til målRocken, nemleg The Disciplines som syng på engelsk. Men dei skapte liv, sjølv om det var verken dialekt eller norsk. Og det vart nesten litt vel intimt med vokalisten til tider... Elles er jo Odd Nordstoga alltid sjarmerande, og me fekk svinga oss sveitte til svensken Nisse Hellberg. Moro det og.

Til tross for gode band og stemning, var det likevel selskapet som gjorde helgi. Anja, Frida, Kim, Anders og Eiren: takk for ei fin helg - sjølv om me var i Årdal...

(bilete: dårleg staving på MålRocken vart heldigvis retta av Målungdommen. Kim og The Disciplines-vokalisten. Anja og eg på CC Cowboys-konsert.)

Kajakkentusiast

Fyren framfor meg snur seg og smiler. So sperrar han augo opp. "Næh!" utbryt han. "Sjå!" Eg snur meg, og ser tre ryggfinnar stikka opp frå sjøen ti meter bak kajakken min. Me ligg og duppar midt i Sognefjorden, og ti meter bak meg snøftar tre niser vatn ut av pusteholet før dei rullar grastiøst ned i vatnet att. Eg får lyst til å le av fryd, men bryt ikkje stilla. I staden for famlar eg etter fotoapparatet innanfor redningsvesten - akkurat litt for seint.
Sidan onkelen min sette meg opp i kajakken sin og dytta meg litt ut frå brygga i Skjerdal har eg vore kajakkentusiast. Men familien min har kano. Og dermed har det alltid blitt meir kano enn kajakk for min del (sjølv om det ikkje har blitt all verdens av det heller.) Eg trur eg kan telja på ein hand (i alle fall nesten) alle kajakkturane mine. Likevel, eg er entusiast. Ein lite erfaren entusiast, men altså: likevel.

Etter at eg har mast og han har lovd, begge i tre somrar på rad, fann me tid til ein kajakktur, min ven Kim og eg. Han har havkajakk med ror til gode vener, medan han sjølv likar å visa fram sin sjølvbydge, blanke trekajakk. Den delinga var me godt nøgde med begge to. Me var og godt nøgde med turen me fekk - familien min meinte det ikkje var lange biten me padla, men for min del var det langt nok. For kjensfolk kan eg røpa at turen gjekk litt langs land, men mest midt i fjorden, ut i Vindedal. Der venta me til ferja hadde gått inn og ut att, før me kryssa over mot Fodnes. Innover mot Lærdal att padla me langs land innunder berget, før me la oss til i Hedler. Der laga me middag, etter at Kim hadde henta den i bilen der me hadde gløymt den att. Og so kom fjøra. Og so sat me no der, i Hedler, med turt land og sandbankar rundt oss på alle kantar. For dei som lurer kan eg røpa at det er langgrunt inst i Lærdalsfjorden... Dermed vart det til og med litt vassing for den skeptiske oppaføringen Mari, som verkeleg kom nær det våte elementet.

Eg kan og røpa at korsryggen, fingrane og handledda er stive i dag, men elles er eg klar for ny kajakktur kor tid som helst! Eg har ikkje tenkt å masa i tre somrar til før eg får den neste. Eg er jo entusiast - no med litt meir erfaring.

(bilete: Kim innunder fjellet i Lærdalsfjorden, eg på veg i land i Vindedal, langgrunt i Hedler)

Vinjerock

Oppkalt etter Aasmund Olavson Vinje, lagt til Eidsbugarden i Jotunheimen og fylt opp av fantastiske band. Det seier seg sjølv at Vinjerocken er ei spesiell oppleving, og ein suksess. Det regna kontinuerleg (kjentest det ut som) i to samfulle dagar, men god stemning på festivalområdet, ein lavvo med bål som sentrum i Lærdalscampen (lengst opp mot Uranosi) og nokre av dei mest underhaldande og beste band i landet kvar ettermiddag gjorde at regnveret berre av og til gjorde at ein skulle ynskja noko var anleis. For det er berre veret som kunne vore anleis - og so at eg hadde vore betre til å setja opp telt. Men eg er ikkje betre til å setja opp telt, og vergudane er vansklege å krangla med, so nett dei tinga må ein heller ta som dei er.

Programmet var variert og godt. Fredag var det Alyn (bråkete), Thom Hell (fint),

Animal Alpha (fasinerande, noko anna kan eg ikkje sei) og Kaizers Orchestra (som må ha vore utslitne når dei gjekk av scena...) Laurdagen byrja med Siluet (som eg ikkje høyrde) og Katzenjammer (som var det største høgdepunktet, ei fantastisk moro gruppe, anbefalast!), og fortsette med Jimmy Bowskill (som eg ikkje høyrde, for då sat me i bållavvoen og åt spekemat og flatbrød - eller flappbrød med to p'ar som det og er kjent som.) Kvelden kom med Karl Seglem (vakkert, spananade, og alt anna positivt), Valkyrien Allstars (som er ein hit nesten uansett), Strandingarna (som eg vil stemma på som Stavarekkjaband til neste år, dei hadde gjort seg der), The Snuff Grinders (som både imponerte og skremte litt, men som kanskje kunne ha vore hakket sikrare på både dansen, timingen og koreografien), og avslutta av Madrugada. Madrugada var eit av dei verkleg store trekkplastera, men sjølv om eg synes det er bra, so er det best i bakgrunnen. So Ingrid og eg gjekk den lange vegen opp til Lærdalscampen i lys frå scena, og akkompagnert av Sivert Høyem gjekk me og la oss, i dei delane av teltet der det ikkje var vått.

No er eg heima att, sit i sofaen med teppe rundt meg, nydusja, med telt, sovepose og sekk til turk ute - og vil opp att. At eg skal attende neste år er sikkert - og eg reknar med andre vert med og? Eg har firemannstelt - om enn eg manglar talent til å setja det opp...

(bilete: Utsikt frå Lærdalscampen over heile Eidsbugarden og festivalområdet. Eg i teltet. Gjennomført nynorsk og/eller valdresdialekt på festivalen - som forresten er verdas finaste dialekt, ikkje noko poeng i å diskutera ein gong. The Snuff Grinders. Ingrid søndag føremiddag - i opphaldsver!)