Jubileumsbyen

Eg sit i lobbyen på hotellet, attmed NRK-journalisten vår. Me har nok litt av kvart å rapportera om heim begge to - men begge er i stuss om kor me skal byrja. Han diskuterar klypping med Guro - det var ikkje alt som var like vellukka. Og han leitar etter spaninga - eg tek det kronologisk:

I går tok Issa oss med på vasspiperøyking! Me er no ein del ikkje-røykarar, men det tek me ikkje so høgtidleg her nedi låndi. Mamma likte best lukta, eg er forsåvidt einig, men ein må jo prøva smaken litt og. No er det planar om Borhund HubbleBubble Bar - trur de det sler an?

I dag var me turistar på føremiddagen - litt i hurten og sturten, for Guro skulle på lydprøve før den store festen. Men me fekk no sett Hishams palass, høyrt historia og snakka litt om fred og filosofi og litteratur og slikt med han som sat i museet og limte saman potter frå 700-talet. Han var svært begeistra for mor mi, ho er ei sterk dame - og det har han jo rett i. Hishams palass er like imponerande som før, kanskje enno meir, sidan dei hadde kosta golvet slik at me fekk sett mosaikken i badet.

Det bar til byen for mamma og meg etterpå, me stakk innom svensken vår, sylvsmeden i sentrum. Fares veit kva norske damer likar, og hadde rydda fram både dei enkle smykka, Jeriko-smykka og dei med orientalsk bakgrunn. Og dei norske damene handla, både sølv og opalar. Medan smeden ordna nye lengder, stakk me på kafe og drakk "fresh lemon and mint" - mmmm...

Og so kom kvelden, og 10 000årsjubileet. Etter ettermiddagens lydprøve, var krisesteminga ikkje berre i emning lenger - synthen, som kosta 4000 år frakta - funka ikkje. Ny var på veg frå Ramallah, men me visste ikkje kor den var. Far til pianisten sprang rundt på Kids Club og leitte etter ledningar. Musikarane sto i gata og reiv seg i håret. På scena sto eit palestinsk rockeband, som steppa inn på kort varsel. So løfta felespelaren armane, og opp gata kjem Issa - med Ramallah-synthen. Kvelden redda. Og so song og spelte dei, berre halvanna time etter programmet. Ingenting det, på midtaustentid.

 Middagen, smårettar, mixed grill og langbord, var etterfulgt av ein tur til Security Academy, der den offisielle feiringa var. Mykje god musikk, både palestinsk og norsk (Trondheimssolistane), og me vart møtt av militørmusikk. Mamma skvatt godt då ei av uniformene rette fram handa og helste - det var den joggeskokledde dabkha-læraren vår... Og dei ordna stolar, vatn, utsikt. Jøsses, kor godt ivaretekne me vert!

Det er moro å vera i Jeriko når dei feirar 10 000 år. Det er rart å tenkja på at det har vore folk i denne oasen heile denne tida - kanskje litt vekslande kor mange og kor vellukka, men bustader har det funnest her sidan isen dekka Noreg. Rart å tenkja på. Og rart å tenkja på at vår korte sivilisasjon, vår korte historie, har gitt oss ein so stabil kvardag i høve tilhøve her. "The landscape - and the political situation - makes it not boring to live here..."

Vinjerock 2010

 

Eit par tusen menneske i fjellsko. Eit par døgn i fjellet. Ikkje ein regndråpe. Då seier det seg sjølv at det er bra stemning, og eg har det godt. Særleg når musikken er god på toppen av alt - på toppen av Noreg.

Men gubbevares, kor kaldt det var om natta! Tre lag ull fekk ikkje bukt med mine kalde føter, og laurdag føremiddag vart dermed ei slapp affære. Heldigvis gjer ikkje det noko, utsikt over festivalområdet eller ein kaffikopp til lyden av islandsk reggae er absolutt ikkje det verste som finst.

Vinjerock er ein av dei festivalane ein kan komma attende til år etter år - alltid noko kjent, og likevel nytt. For femte år på rad ligg Lærdalscampen lengst opp mot Uranosi. For femte år på rad spelar store band på scena midt i Jotunheimen. For tredje år på rad har eg kost meg der. Årets høgdepunkt var Ralph Myerz and the Jack Herren Band, ei liveoppleving av dei store og verdt festivalpasset nesten åleine. Det er og ein av dei festivalane som kunne ha vokse seg større enn sitt eige beste - men det er naturlege avgrensingar for det. Det er nemleg grenser for kor mange som kan fraktast langt inn i fjellheimen, og grenser for kor mange det er plass til på parkeringsplassen til Eidsbugarden, som husar festivalområdet. Og godt er det, då kan festivalarrangørane konsentrera seg om å gjera opplegget enno betre, noko dei gjer kvart einaste år. Men ein må nok vera enno meir om seg for å få billettar neste år - og det har eg tenkt på vera. Dyrt er det, men verdt det. Ei helg i Jotunheimen, godt ver, godt selskap, god musikk. God festival, rett og slett.

bilete: Festivalstemning
Kledd for soveposen, i tre lag ull.
Tipiar tener som mattelt og intimscene
Eit utsnitt av fesivalcampen sett frå Lærdalscampen

Kappleik

Utan mat og drikke... Derfor er det brødskiver før tevlingane, grilling i ausregn før dansekveldar og sjokoladebitar for å halda seg vaken på dei tidlegaste tevlingane etter seine dansekveldar.

Kappleik er ei verd i seg sjølv - ei undarleg verd. Bunad er kvardagsplagg, amatørar konkurrerar jamsides med profesjonelle, det vert dansa bygdedansar i tre salar i same hotell, og publikum har særs sterke meiningar om det dei får sjå på scena - alltid litt (mykje?) ueinige med dommarane. Kappleiksverda er undarleg, men å so moro. Seljord 2011 neste!

bilete: Anbjørg, Sigrid og Gunn Inger

Ransäterstämman

Det regna i to dagar. Heile laurdagen vart brukt inne i teltet, lesande, sovande, skravlande. Men i femtida kravla fire nordmenn ut i dagen, for so å dukka inn i ein låve full av polska-dansande svenskar. Det tok nesten tolv timar før eg dukka ut att. Det vil sei, i mellomtida hadde me ein halvtimes matpause der rårakor og flesk vart konsumert - energi er viktig når ein skal knekka polska-koden - og eg måtte nyta sommarnatta utandørs litt, særleg når fire feler, to gitarar, skeier, tamburiner, mandolin og pappøskjer improviserte ei helsing til morgonen mellom låvane på Hembygdsgården.

Heldigvis lærte eg aldri å dansa polska - det er ikkje berre berre på eit fullt dansegolv der dansarane, heldigvis, legg att teori og pedagogikk heime. So då må eg attende neste år og - hurra! Og då satsar me på sol, i tillegg til dei mange timane med dans, det flotte teltet og det gode selskapet.

Bilete: Anbjørg klar for festivalivet

Forfattaren Edvard Munch

Ditt ansikt rommer tusinde slekter som er døde

og tusinde slekter som kommer

Edvard Munch, Madonna

Du sit på golvet i eit mørkt rom. Det skin litt regngrått lys inn vindauga bak i lokalet, men nede mellom beina til alle dei andre er det mørkt. Eit flygel og ei einsleg damestemme fyller scena, rommet, øyrene, hovudet. På baksida av dei lukka augneloka dine flimrar det bilete. Fragment av kjente måleri, og nye landskap, personar og stemningar framkalt av musikken og orda. Tenk å få so mange sanseinntrykk, i eit mørkt rom. Edvard Munch kjem aldri til å verta berre fyren som målte Skrik og Madonna att. Han kjem til å vera fyren som skreiv Skrik, Døden i sykeværelset, Sjalusi, Løsrivelse. Om det er dikt, skjønnlitteratur eller sakprosa veit eg ikkje - men det er vakker musikk når Ketil Bjørnstad og Kari Bremnes slepp laus på Nattjazzen. 

Vinjerock 2

Det vart Vinjerock i år óg! Sjølv om dei 200 siste festivalpassa vart utseld på eitt minutt (!) måndag, var eg ein av dei få heldige som fekk tak i, og fekk dermed kosa meg i dagasvis med god musikk og flotte folk (og til og med litt godt ver) på hytte på Filefjell og festival på Eidsbugarden.

Høgdepunkt? Eg veit ikkje. Kanskje å krypa i soveposen etter maaange timar på konsert? Eller når alle peika mot den blå flekken på himmelen fredag kveld? Konserten med CC Cowboys? Bo Kaspers Orkester? Skravling i Lærdalscampen? Team Gløstøs som avslutta heile festivalen? (Snakk om rett bruk av folkemusikk forresten!) Uansett, strålande helg:

Bålkos på hytta. Fantastisk når regnet tromma mot ruta (og alle andre låg i telt...)

Vår mann i Jotunheimen, Aasmund Olavson Vinje

Blå himmel! Underet skapte furore under Marit Larsen-konserten, der fleire såg opp enn fram

Stor-Vinje, hovudscena, med CC Cowboys på

Anja, smilande frivillig på Tyin
Ingrid, Frida og den (halv)nakne mannen i elvi

Godt nøgd med livet på Eidsbugarden!

Festivalsommar

Eg tenkte at i sommar skulle det ikkje bli so mange festivalar som i fjor. Ok, so var det vel ikkje all verdens i fjor heller, det var berre det at dei avslutta sommaren, og dermed er noko av det som sit att. Men den gang ei, for eg er godt i gang. Byrja jo med Landskappleiken (ok, NM i folkemusikk), og fortsette før helgi med ei natt på Førdefestivalen. Det vart berre den eine natti, for med mamma og pappa på vift i Europa (morellestudietur), måtte eg heim og passa jordbær og mata brødre. Men torsdagskvelden saman med Frida var fin å få med seg den, med opningskonserten og dans i Førdehuset. Eg fekk til og med dansa litt (og det var jo heile fire-fem dagar sidan sist!) med ein flink spelemann, so det var stor stas. Skulle sjølvsagt ynskja eg kunne ha vore lenger, men eg kjem sterkare attende neste år.
Men sommaren er ikkje over! Eg reknar med Vinjerock, kanskje MålRock, og kanskje noko anna kos dukkar opp?

NM i folkemusikk

Ja, førre veke var eg altså på Geilo for å få med meg NM i folkemusikk. Alt i alt var det ei vellukka veke for bergensarane, med gode plasseringar i litt av kvart. So var det og nokre plasseringar me ikkje snakkar so mykje om, men framføringane var gode, so der skuldar me på dommarar og kappleikssystem. Mellom anna resultatlista kan sjåast her.

Kappleik (som er ein del av NM, det var berre i år det var slege saman med Landsfestivalen til eit NM) er ei verd for seg sjølv. Det er ein eigen dansestil, ein eigen spelestil, og eit eige folkeferd. Det kan diskuterast om det er nett i denne retninga ein vil folkemusikk og -dans skal gå, men det er uansett spanande, med mykje flinke folk, og god dans og musikk både på tevlingar og utover natta. Ikkje alltid like lett å vita kva ein skal få med seg, og det var fleire gonger eg måtte ta harde val - luksusproblem altså.

Bergensgjengen budde litt spreidd, men i flotte leilegheitar, der me koste oss både tidleg og seint, når me ikkje gjekk den vel halvanna kilometeren til stemneområdet og hang der - noko som og skjedde både seint og tidleg. Det er ein flott gjeng, og sjølv om NM er sopass stort at ein nesten ikkje treffer folk tilfeldig, og det ikkje er berre berre å finna nye folk å henga med, gjer ikkje det so mykje når ein har greie folk å vera med i utgangspunktet.

Å komma attende til Lærdal var ei kræsjlanding i kvardagen. Varmt og fælt (ok, det var det på Geilo og), lange dagar på jobb, travelt heime, og 25 kasser med poteter som skulle opp - ikkje akkurat ein mjuk overgang. Men slik er jo sommaren. Elles ser eg fram til vidare eventyr med BulE-gjengen - som landskappleik på Voss i 2010!

(Bilete: Anbjørg og Gunn Inger dansar pols.
Nyting av sola på verandaen, Sigrid, Anbjørg og Gunn Inger)

Summer of '08

Oh when I look back now

That summer seemed to last forever

And if I had the choice,

I'd always wanna be there

Those were the best days of my life

Summer of '69 har alltid vore ein slutt-på-sommaren-song for meg. Og slik er det i år og. Eg er attende i Bergen (i eit hus utan mat (som eg har lyst på), dersom eg får lov å klaga litt), og sommaren er dermed slutt. I morgon byrjar ein ny kvardag, på same universitet, men på anna studie.

Det har vore ein sommar utan dei store sprella. Eg har ikkje drive ekstremsport. Eg har ikkje prøvd ein ny jobb. Eg har ikkje reist til det store utland (dersom me ser vekk frå Estland, og det gjer me), og eg har ikkje gjort dei store endringane i livet. Men eg har hatt ein fantastisk sommar! Den har vore full av dei små augneblinkane som gjer alt, dei augneblinkane der ein skjønnar ein er lukkeleg, eller dei augneblinkane som seinare glir fram som dei mest minneverdige.

Å eta lunsj i Rådhusparken i Lærdal med Gro.

Når Di Derre spelte "Rumba med Gunn" og nokre av mine beste vener sto saman med meg og hylte.
Å vassa ut i Hedler med kajakken på slep og føtene i gjørme på fjordbotnen.

Stå i Kvammegarden og brøla "Sumar i Lærdal" saman med halve bygdi.

Kasta fiskesprett på Aurlandsfjellet, og bli slegen ned i støvlane av resten av familien.

Fotosession på brygga ved Nigardsbreen med Karoline og Kristine.

Kjøpa burgar i Håbakken med Anja og eta i underhuset medan me ser film på storskjerm.

Stå side om side med Anja, telja til tre og hoppa på fjorden i Vindedal.

Sjå Knocked Up med Eirik og Olve.

Telefonsamtalane med Anja og Monica då ei fekk mattekarakteren og hi jobb.

Dansa macarena i bryllaupet til Jon og An-Magritt saman med tenåringane i familien.

Sitja på altanen i Skjerdal saman med tanter og onklar medan ungane trur me ikkje har lagt merke til at dei spionerar.
Å få flatbrød med rømme og spekekjøt i bållavvoen på Vinjerocken.

Synga "Idyll" av full hals saman med syskjenbarna medan me legg i brimosten.

Reinska blåbær medan eg høyrer på skravlinga til syskenbarnet og mumlinga til bror min. Det er ikkje alle rollar som er like store i ein samtale...

Få sandwich-is medan me tek poteter når det er nettopp det eg hadde lyst på sjølv om det ikkje er fint ver.

Heldigvis har eg bileta og minna - når sommaren no eingong ikkje er evig.

Man, we were killin' time

We were young and restless

We needed to unwind

I guess nothin' can last forever...

(bilete: Bøafossen. Sommarlektyre. Fleire bilete kan sjåast på fjesboki)

MålRock

Grisen står og hyler, i den stille kveld....

...hun er på størrelse med en liten traktor og heter Gunn...

Hello, Oslo, last time we met we didn't get along...

Kjære, jeg har tenkt litt...

Når du en gang kommer neste sommer....

Helgi har eg brukt i Årdal, av alle stader, med gode vener og flott musikk. For andre gong på vel ei veke har eg vore på festival, denne gong var det målROCK i Meieriparken på Årdalstangen. Stemninga var god, både på festivalområdet og heime i dokkehuset, der tida mellom slaga vart brukt til andre type slag, som kampen for nok søvn og Uno-speling.

Av konsertar var Di Derre på fredagskvelden eit høgdepunkt. Ingenting toppa desse karane, dei har jo hit etter hit med stor allsongfaktor og ein god historie i kvar einaste tekst. På ein god andreplass kjem eit band som ikkje passar inn i profilen til målRocken, nemleg The Disciplines som syng på engelsk. Men dei skapte liv, sjølv om det var verken dialekt eller norsk. Og det vart nesten litt vel intimt med vokalisten til tider... Elles er jo Odd Nordstoga alltid sjarmerande, og me fekk svinga oss sveitte til svensken Nisse Hellberg. Moro det og.

Til tross for gode band og stemning, var det likevel selskapet som gjorde helgi. Anja, Frida, Kim, Anders og Eiren: takk for ei fin helg - sjølv om me var i Årdal...

(bilete: dårleg staving på MålRocken vart heldigvis retta av Målungdommen. Kim og The Disciplines-vokalisten. Anja og eg på CC Cowboys-konsert.)

Vinjerock

Oppkalt etter Aasmund Olavson Vinje, lagt til Eidsbugarden i Jotunheimen og fylt opp av fantastiske band. Det seier seg sjølv at Vinjerocken er ei spesiell oppleving, og ein suksess. Det regna kontinuerleg (kjentest det ut som) i to samfulle dagar, men god stemning på festivalområdet, ein lavvo med bål som sentrum i Lærdalscampen (lengst opp mot Uranosi) og nokre av dei mest underhaldande og beste band i landet kvar ettermiddag gjorde at regnveret berre av og til gjorde at ein skulle ynskja noko var anleis. For det er berre veret som kunne vore anleis - og so at eg hadde vore betre til å setja opp telt. Men eg er ikkje betre til å setja opp telt, og vergudane er vansklege å krangla med, so nett dei tinga må ein heller ta som dei er.

Programmet var variert og godt. Fredag var det Alyn (bråkete), Thom Hell (fint),

Animal Alpha (fasinerande, noko anna kan eg ikkje sei) og Kaizers Orchestra (som må ha vore utslitne når dei gjekk av scena...) Laurdagen byrja med Siluet (som eg ikkje høyrde) og Katzenjammer (som var det største høgdepunktet, ei fantastisk moro gruppe, anbefalast!), og fortsette med Jimmy Bowskill (som eg ikkje høyrde, for då sat me i bållavvoen og åt spekemat og flatbrød - eller flappbrød med to p'ar som det og er kjent som.) Kvelden kom med Karl Seglem (vakkert, spananade, og alt anna positivt), Valkyrien Allstars (som er ein hit nesten uansett), Strandingarna (som eg vil stemma på som Stavarekkjaband til neste år, dei hadde gjort seg der), The Snuff Grinders (som både imponerte og skremte litt, men som kanskje kunne ha vore hakket sikrare på både dansen, timingen og koreografien), og avslutta av Madrugada. Madrugada var eit av dei verkleg store trekkplastera, men sjølv om eg synes det er bra, so er det best i bakgrunnen. So Ingrid og eg gjekk den lange vegen opp til Lærdalscampen i lys frå scena, og akkompagnert av Sivert Høyem gjekk me og la oss, i dei delane av teltet der det ikkje var vått.

No er eg heima att, sit i sofaen med teppe rundt meg, nydusja, med telt, sovepose og sekk til turk ute - og vil opp att. At eg skal attende neste år er sikkert - og eg reknar med andre vert med og? Eg har firemannstelt - om enn eg manglar talent til å setja det opp...

(bilete: Utsikt frå Lærdalscampen over heile Eidsbugarden og festivalområdet. Eg i teltet. Gjennomført nynorsk og/eller valdresdialekt på festivalen - som forresten er verdas finaste dialekt, ikkje noko poeng i å diskutera ein gong. The Snuff Grinders. Ingrid søndag føremiddag - i opphaldsver!)

Bryllaupsfestival

Dei svarte rett og sa "ja", både min morbror Jon og tante An-Magritt då dei vart stilte det store spørsmålet i Skjerjehamn på laurdag. Då hadde festen allereie vart nokre dagar.

Skjerjehamn er ein gamal handelsstad med stor gjennomfart og betydning frå 1600-talet og framover. Villaen er nyoppussa, det gamle pakkhuset er restaurant og landhandelen er open heile sommaren. I tillegg er det i Skjerjehamn kong Olav bur no.

For min del byrja festen onsdag med reisa til Ytre Sogn. Eg har aldri vore der ute, og å finna vegane var til tider spanande nok berre det. Men fram kom me, akkurat tidsnok til dei siste tonane på den fyrste konserten denne veka (kjømeistaren sa det so godt: "Hm, gifta meg, det har eg aldri gjort. Lat oss laga jazzfestival!")

Torsdag var det fjelltur som sto på programmet, og opp til heile 194 meter gjekk me. Høgaste fjellet på Byrknesøy. Eg lurer på om det er noko dei skryt av? Geologen Stein meinte iallefall at bergartane var noko dei kunne skryta av, med store render av kvarts som skar opp frå berget under.

Every dog has its day vart dedikert til brudeparet under konserten den kvelden. Real Ones viste seg å vera eit flott liveband, og måtte innatt med tre ekstranummer. Eg er litt vel begeistra kanskje, og nytta sjansen til å ta både konsertbilete og snikbilete av bandmedlemmar på bordet bak min kjære bror...

Fredag smilte vergudane som berre det, og ungane vart med meg på Gi eit lite vink. Eg er ikkje sikker på kven som koste seg mest, dei eller eg, men den som hadde dei beste gøymestadane var i alle fall Jon. Og dei som vart mest forundra over manglande reaksjon, var politimennene som kom i båt og stilte ungane det enkle spørsmålet "kva driv de med då?" "Gøymsel -ein -to- tre..." var svaret dei fekk, og vekk var ungane - og eg. Når eg endeleg fann att ungane, sto båttur på planen. Det vart fisking mellom skjæra, men dei yngste treivst og godt med fisking frå bryggekanten ved landhandelen. Der finst det nemleg både krabbar og brennmanetar, som kan vera lika spanande som torsk og makrell.
Haavaldsen, Hatling og eit ukjent tal Skjerdal hadde dikta song til brudeparet. Det vart framført med stor suksess. Sjølv om ngen i koret på 24 stk gret under framføringane, var øvingane noko anna, der rann det tårer på siste verset gong etter gong. I tillegg song me Brudemarsj, også den utan tårer, men med Øyvind på saksofon.

Og so var den store dagen der! An-Magritt og Jon ga kvarandre sitt ja og utveksla ringane etter bestemor og bestefar. Dei "små" var brudejenter og -sveinar. Eg og tantene gret. Og so var det fest!

Utpå kvelden var det ordning på sminken og byting av kle - bunaden er litt i varmaste laget å svinga seg til so mykje som me gjorde. Derimot såg det ut til at kvite sko var det store denne kvelden.

Bruda var sjølvsagt i godt humør, sjølv om ho nett på dette biletet ser skeptisk ut. Og Hanna var og blid, ho fekk dansa vals med storebror Håvard.

Musikken var variert, alt frå jazz via storband til rock og folkemusikk. Både brudgommen, brødrene og onkelungane hans sytte for musikk, og festen varte ut i dei små timar.

No er eg attende i kvardagen, eg jobbar heildag på turistinformasjonen Snakk om kræsjlanding - etter å ha vore høg på sjøluft, sukker, musikk og familiekos i fleire dagar er turistane skremmande kjedelege og vanlege. Heldigvis har eg tonnevis av bilete og sjå gjennom, og ein blogg eg kan dela nokre av dei på.