Konsertveke

Nokre gonger når eg tenkjer på å ein gong å flytta frå Bergen, ser eg ingen problem med det. Joda, det er folk eg kjem til å sakna, og kafear og fritidsaktvitetar og kinotilbod, men dette er ting som kan vegast opp med andre gode. Men so kjem eg på den eine tingen eg antakeleg er dårlegast til å nytta meg av, men som eg òg hadde sakna mykje, og det er konserttilboda i denne byen. At ein på eit augneblinks innfall kan få med seg store og små opplevingar i store salar eller mørke buler, av alle slag (både opplevingar og buler). Denne veka har vore ei av dei der eg har nytta meg av tilbodet, sjølv om eg no sit inne ein laurdagskveld medan Nattjazzen pågår på Verftet - nokre gonger må trøytte bein og ei slunken lommebok bli høyrt.

Konsertveka byrja med kontorkonserten på tysdag, der Jenny Hval med musikarar spelte på kontoret til ungdomslaget. Onsdag var det Nattjazz-opning, og fantastiske Joshua Redman på saksofon og resten av James Farm. Når dei var ferdige etter ein og ein halv time (!) var eg utsliten både fysisk og mentalt, og lurte svært på kor tida var blitt av. Full konsentrasjon og mange musikalske openberringar gjer slikt med ein. Etter ein slik konsert må eg berre beklaga at Jenny Hval og etterkvart Kakkmaddafakka fekk mindre merksemd, og eg ikkje syntes det var trist å ta bana heim før konsertane var over.

Earlybird Stringband på Wessel

Torsdag var det konsertfri - ein må då få med seg (minst) ein kviss i veka. Men fredag var det på'an att, fire jenter sneik seg forsiktig inn døri på Wessel Bar. Det er ikkje staden ein går til vanleg ein fredag kveld, men når Earlybird Stringband stilte opp med bluegrass-country-folk, so fekk no me stilla som publikum. Musikken passa godt i det lokalet, og eg koste meg med både konsert og selskapet. Det same gjorde eg i kveld, når knøttvesle Cafe Sanaa i Marken var stappfull, og vel halvparten var lærdøler. Me var der for å høyra sambygding Gudmund sin Gudmund Skjær Trio, som spelte jazz-country, eller country-jazz, alt ettersom. Moro!

Nei, eg skal bli flinkare å nytta meg av konserttilbodet i Bergen - slike veker som denne vil eg ha fleire av!

Musikken som får meg gjennom oppgåveskrivinga

- Bo Kaspers Orkester i dei melankolske stundene
- Counting Crows for, og mot, bakgrunnsstøy
- Casa Murilo for å feira når alt går så meget bedre
- California-spelelista mi for å minna om at det kjem ein sommar etter denne helgi
- Tyler Hilton (beklagar han!) i dei seine nattetimane
- Les Miserables (og Ringenes Herre-soundtracket) når ein treng dei pompøse avslutningane
- Enchanted-soundtracket og musikken frå Cats når humøret manglar
- The Wombats når energinivået dalar
- Gjermund Larsen Trio når soli skin - eller ein føremiddag det regnar. Eventuelt saman med Trondheimsolistene når ein har bruk for dei store tankane
- Frigg, Ranarim, Geitungen, Majorstuen og Danu når orda vert for mange
- Fleetwood Mac når alt håp er ute

Har du god oppgåveskrivemusikk?

Drunken Promises i Bergen

Eg skulle no eigentleg lata bloggen, og dykk, få litt Casa Murilo-fri, det har jo blitt ein del i det siste. Men det går ikkje, ikkje når dei lagar ein so sjarmerande video akkurat her.

Casa Murilo @ Kvarteret

Eg innsåg i går at eg har skrive mykje om Casa Murilo frå Oslo denne våren (døme er her, her og - surprise - her). Dei har snike seg inn i mangt og mykje, og grunnen til det er nok at dei har meir eller mindre vore soundtracket til masteroppgåva - på godt og vondt, men absolutt mest godt.

For eit par veker sidan, knappast, heiv eg armane i veret midt inne på lesesalen, kom på at gledeshyl ikkje passar seg der, og sprang ut for å dela begeistringa mi med dei som måtte vera tilgjengelege. Casa Murilo kjem til Bergen!

So i går fekk eg bilete og mental film til soundtracket òg, for då fekk endeleg Bergen oppleva karane! Me var ein liten gjeng som sat klar på galleriet i Teglverket klokka ti, men diverre er ikkje resten av Bergen like veloppdragne, so gutane ville ikkje byrja å spela før elleve. Men når dei kom i gang - for ein konsert! "Jeg er soaked," sa Fredrik etter konserten, og det skjønnar eg godt. Eg var jo gjennomvåt, og eg sto jo berre og hoppa litt utpå sida. Stemma var og vekk, eg visste ikkje ein kunne bli so hes på nokon an sin konsert...

Soundtrack til bileta, for dei av dykk som må ta det i omvendt rekkefylgje? Sjølvsagt, sjekk Spotify, eller kjøp plata!

Dersom eg kjem gjennom masteroppgåva, so er det eigentleg mykje takka vera desse karane. Dei har gitt god underhaldning, godt humør og mykje fint å sjå fram til gjennom heile vinteren og våren.

Dersom det derimot ikkje går bra med oppgåva, so skuldar eg litt på Norma Sass som fulgte opp ein god start på Kvarteret med ein like god slutt, slik at eg ikkje klarte å gå heim når eg skulle...

Ny musikk

På fredag hadde eg ein plan om at eg skulle gratulera meg sjølv med ei fullført veke (eg kan på ingen måte sei "vel fullført," men ferdig var ho) med to plater eg har sett fram til i lang tid. So eg troppa opp på Platekompaniet på Torgallmenningen, sneik meg forbi køen, gjekk strake vegen forbi Kaizers (jepp, dei sto der heile gjengen), og endte opp framfor disken. Nyaste til Real Ones, takk, og so den heilt ferske til Casa Murilo. Men der var det stopp. Joda, Real Ones fekk eg - me er då i Bergen - men Casa Murilo hadde dei ikkje teke inn. Ikkje hadde dei planar om det heller. Eg tenkjer som so at det var ein tabbe, for no ligg Lifting Ships på bestseljarlista til Platekompaniet i kategorien indie, saman med First Night on Earth til Real Ones. Eg har nok gått inn i den statistikken, for i går kom den i posten.

So no har eg to nye plater eg kan nyta og rocka og synga med til. Platehylla mi er gankse lita her i Bergen, men til gjengjeld er det omlag berre norsk musikk (eg telte her hin dagen, og fann ei irsk og to svenske, og elles berre norsk - og finsk-norsk). Og det er god norsk musikk, der desse passar godt inn mellom folkemusikk anna feel good-musikk.

First Night on Earth er liknande førre pop-plate frå Real Ones, All for the Neighbourhood, kanskje hakket meir indisk-inspirert. Fint for mørke vinterkveldar og lyse vårmorgonar, tenkjer eg. Og Lifting Ships er akkurat som forventa - eg hadde jo høyrt, gjennom ulike smakebitar og nedlastingar, nesten alle spora, so få overraskingar der. Men det gjer då ingen ting, det er akkurat slik fin britisk pop - frå Oslo - med fine harmoniar, fine instrumentering, glade melodiar og ikkje minst fine rytmar eg likar. Lett å synga med til, lett å lika. Eg gler meg til ein vår med desse platene på repeat (sjølv om sambuarane kan finna på å gjera opprør om eg får det heilt som eg vil).

Forresten, viss de vil smaka litt på platene før de kjøper dei: Lifting Ships på Spotify her, og First Night on Earth her.

Show some restraint

Eg høyrer mykje variert musikk for tida, har musikk på øyra heile dagen her eg sit og skriv og utset og sukkar. Når sukka vert for mange, so veit eg råd - Life Jacket, promo-EPen til Oslo-bandet Casa Murilo. No har dei lagt ut video frå plata som kjem i byrjinga av mars, Lifting Ships. Eg gler meg, og ser fram til ein vår med mykje god og oppmuntrande musikk på øyro. Anbefalast!

By gosh, by golly

 Oh, by gosh, by golly
It's time for mistletoe and holly
Tasty pheasants, Christmas presents
Countrysides covered with snow

Oh, by gosh, by jingle
It's time for carols and Kris Kringle
Overeating, merry greetings
From relatives you don't know

Then comes that big night,
Giving the tree the trim
You'll hear voices by starlight
Singing a Yuletide hymn

Oh, by gosh, by golly
It's time for mistletoe and holly
Fancy ties an' granny's pies
An' folks stealin' a kiss or two

As they whisper, "Merry Christmas" to you
(Henry Sanicola / Don Stanford / Frank Sinatra)  

Frank Sinatra høyrest forundra ut, synes eg. By gosh, by golly, er det jul allereie? Eg er einig. Kor kom juli frå i år då? Hinta låg der - ganske lite subtile i Spania, for å sei det slik. Og ikkje særleg lågmælt i Noreg heller, med pakking og baking av fem sortar og julesongar på anlegg og i øyretelefonar.

"Pappa, mamma seier det er julafta på fredag. Eg trudde det var på måndag, eg!" Litt panikk i stemma til broderen. Julegåvene var ikkje på plass, knapt for nokon av oss. "Har du sjanse til å ordna til han sjølv?" spurte eg hin. "Nei!" Hurtighandling - men eg trur dei vert nøgde.

Rart dette, korleis jula kjem som - vel - julekvelden på kjerringa. Det er ikkje jul enno, det manglar nokre dagar. Men i natt snur soli, klokka 00.38. So det nærmar seg. Og eg er komen heim til Lærdal - DET NÆRMAR SEG. By gosh, by golly...

Happy

So var det avgjort, karen som er ferdig med masteren er lesesalen sin gladaste, Bjarte stakk av med seieren med denne lista:
1. Float On (Modest Mouse)
2. Good Vibrations (The Beach Boys)
3. Hey Ya! (OutKast)
4. Happy When It Rains (The Jesus and Mary Chain)
5. Here Comes The Sun (The Beatles)


Dei gladaste songane vart òg kåra. Meir slåande enn sist kom songar som finst på vinnarlista godt ut:
1. Hey Ya! (OutKast)
2. Here Comes The Sun (The Beatles)
3. Good Vibrations (The Beach Boys)
4. Kom igen Lena! (Håkan Hellström)
5. The 59th Street Bridge Song (Feelin' Groovy) (Simon and Garfunkel)

Lytt og bli glad!

Livet, døden og kjærleiken - hurra!

Etter ei noko deprimerande, men akk so inspirerande, veke når me fann fram til dei tristaste songane i verda, er me i gang med det som skulle verta ei lett og oppmuntrande veke – verdas gladaste songar. Om trist er subjektivt, er i alle fall glad det! Og ikkje klarar eg å ta denne konkurransen like seriøst – er det eit teikn eg bør ta alvorleg?

Eg har i alle fall enda med ei liste som seier noko om dei store spørsmåla i livet, denne gong og. Eg trur kanskje eg kunne teke alle songane frå Nordstoga-brørne, men har klart å halda meg unna. I staden enda eg med desse:

1. Det er meg det samme hvor jeg havner når jeg dør (trad., Aasmund Nordstoga)

Døden. Om livet er ein fest, kvifor skal døden vera noko anna? Aasmund Nordstoga er den kjekkaste mjølkebonden på over førti frå Vinje me veit om, og so kan han attpåtil synga. Og det godt. Hans ”Kalle Petterson och Josefina” var ein sterk utfordrar til songen under – ingen bråkar när jag kommer, ingen grälar när jag går. Jag er ogift, vara lovat, här jag står!, men det måtte bli denne skal ein berre ha ein frå karen. Drikking, venskap, kvinnfolk, humor og ein som har sett spor etter seg – å bli vel motteken både hjå St. Peter og hinmannen kan vel ikkje vera det verste?

2. Giftasvisan (trad., her med Lyy)

Kjærleiken. Romantikaren i meg er kanskje, av og til/ofte, ueinig, men jammen meg er det godt å sleppa kynikaren til:

Tar man riker, blir man gärig, tar man fattig, felar mat

Tar man gammal, blir man knarrig, och tar man ung, så får man barn.  

3. Ta livet som det faller seg (Jungelboken)

Livet. Den skal vera på norsk. Det skal helst vera med film, eller i det minste rørsler. Den er optimisme og barndom. Finst det gladare bjørn enn Baloo?

4. Tiedemanns kafe (Postgirobygget)

Og so kjem romantikaren i meg farande inn frå sidelinja. Kjærleik på slutten av livet, litt melankolsk, men akk so fint. Og slikt vert ein glad av.

5. Yes (Merry Clayton)

Kjærleik. Punktum. Eller kanskje ikkje. Kanskje berre byrjinga - sjølv om det er rulletekstmelodien til Dirty Dancing. Romantikaren i meg kan ikkje stilnast...

Saddest songs

Og so var det avgjort, kva som er verdas tristaste song - i følgje lesesalen på IF - og kven som er lesesalens tristaste. Den tittelen var det Ingvild som stakk av med, med denne lista:
1. Hope There's Someone - Antony & The Johnsons
2. And No More Shall We Part - Nick Cave & The Bad Seeds
3. Tonight - Lykke Li
4. Still My Body Aches - Thomas Dybdahl
5. Iris - Goo Goo Dolls

I tillegg skulle me kåra dei fem tristaste songane, også dette ved direktestemmer. Det vart sju (og i tillegg har eg ført på dei tre neste, slik at me får eit fint rundt ti-tal, i synkande rekkefølgje):
10. Why Does My Heart Feel So Bad? - Moby
9. Tears In Heaven - Eric Clapton
8. På nära håll - Kent
7. Jag hatar att jag älskar dig och jag älskar dig så mycket att jag hatar mig - Håkan Hellström
6. River - Joni Mitchell
5. Hope There's Someone - Antony & The Johnsons
4. The Funeral - Band of Horses
3. Don't It Look Like Rain - Jason Molina
2. Love Will Tear Us Apart - Joy Division
1. Strange Fruit - Billie Holiday

Noko av det kan, og vert, diksutert. Noko manglar heilt klart. Men det er jammen mykje vakker, sørgeleg musikk der ute, og å leita den fram må vera ein av dei finaste novemberaktivitetane som finst. Eg brukte i kvelden i går på golvet framfor omnen, med eit par akademiske tekstar og fire timar trist musikk. Det er ikkje den verste måten å nytta ein kald haustkveld. Du kan høyra (nesten) alle songane her. Du treng ikkje nødvendigvis høyra alle på ein gong...

Sad songs

As the quality of our lives decrease proportionally with the daily hours of sunlight, it is time, once and for all, to find out what is the saddest song of all time.

Ein diskusjon kring triste songar utarta seg, og slik vart "The Saddest Contest Ever" til. Ei veke, fem songar og litt avstemming seinare, skal den tristaste Spotify-lista i konkurransen, den tristaste songen i verda og den tristaste personen på lesesalen kårast. Ein morosam, absurd nok, konkurranse på mange måtar, sidan ein oppdagar musikk ein ikkje har høyrt på lenge, og må tenkja over kva som verkeleg rører ein.

Mi liste er som fylgjer (men kunne ha vore mykje lenger, og kan nok sjå heilt anleis ut i morgon):

5. Orda du gav meg - Odd Nordstoga
Orda er alt eg kan halda kring no. Og slik vert ein av dei flottaste kjærleikssongane i norsk språkdrakt til ein av dei tristaste. Ei linje er alt som skal til.

4. Empty Chairs at Empty Tables - Les Miserables
Skal ein høyra Les Miserables, skal det vera med Michael Ball som Marius. Og med Michael Ball som Marius finst det ingen musikalsongar med same rivande fortviling og vemodige avskjed. Og slikt må vera med på tristaste-lista. Kanskje vert denne pompøs i høve dei andre songane på lista, men av og til er sorga valdsam: Empty chairs at empty tables, where my friends will meet no more.

3. Heartache - A Girl Called Eddy
You can call him heartache frå Tears all over Town, det seier vel kanskje det meste? Elles er nok A Girl Called Eddy den ultimate haustmusikk, hjartesorgmusikk og synast-synd-på-seg-sjølv-fordi-oppgåva-ikkje-skriv-seg-sjølv-musikk.

2. Blåmann, Blåmann, bukken min (Aasmund Olavson Vinje)
Eg visste alltid kva som kom når bestemor strauk meg over hovudet og meinte eg burde sova. Det var oftast på stølen det skjedde, heima i Skjerdal gjekk det i Fager kveldssol smiler. Men på stølen, der song bestemor og bestefar Eg gjette Tulla og Blåmann, og eg turka stille tårer i halvmørket i køyesenga, eller krulla saman i fotenden av benken på Leim. I minnestunda til bestefar song me den - ikkje enno, Blåmann min. Mange år etter turkar eg enno tårer når Kirsten Bråten Berg syng Blåmann for eit fullsett Columbi Egg, eller eg kjem over den i ein ubevakta augneblink.

1. River - Joni Mitchell
Treng denne meir introduksjon? Verdas tristaste julesong, sungen av verdas såraste stemme. Tenk om ein hadde ei elv ein kunne sigla avgarde på...

 

Kva er dine sørgelegaste songar?

Påskemorgon

Jesus lever, gravi brast!
Han stod opp med guddoms velde.
Trøysti står som fjellet fast,
Kristi strid og blod skal gjelde.
Lynet blinkar, jordi bever,
gravi brast, og Jesus lever!

Eg har vunne, Jesus vann!
Mørkheims makt for honom rømde;
Krist or gravi utgang fann
og for evig døden dømde.
Open har eg himlen funne,
Jesus vann, og eg har vunne!

T: Johan Nordahl Brun 1786, O: Bernt Støylen 1904

Pappa påpeikar kvar jul at eg veit jo at det går bra med Askepott, eg kan den historia - men eg må sjå det for å vera sikker likevel. På same måte som ein smiler litt ekstra når ho og prinsen rir over snødekte tsjekkiske sletter, er det ei lette kvar vår, når ein vaknar påskedag og veit at det gjekk bra i år og. Ikkje det at historien har endra seg sidan i fjor, eller året før det, eller året før det - men det er greitt å vera sikker likevel.

God påske!

Nowhere Boy

Nowhere Man, please listen,
You don't know what you're missing,
Nowhere Man, the world is at your command!

8-10 år etter skreiv John og Paul refrenget over. Men på slutten av femtitalet hadde dei knapt møtt kvarandre, The Quarrymen var sovidt i oppstartsfasen, John budde med Mimi medan han drøymte om å verta kjent med Julia, og ingen hadde enno tenkt på The Beatles. Men publikum tenkjer på The Beatles. Dei tenkjer på John og Paul og George og etterkvart Ringo, dei veit historia berre sovidt har starta når bandet fer til Hamburg og filmen er slutt. Det kan gjera det vanskeleg å laga film av slike kjente soger, vanlege liv som vert eventyr, draumar og mareritt om kvarandre. Men i Nowhere Boy har dei klart det. John er enno ikkje John Lennon, Paul er enno ikkje Paul McCartney - men potensialet ligg der, ein ser det lysa av dei unge skodespelarane at dette er berre byrjinga. Historia om John, Mimi og Julia var berre byrjinga på soga om John Lennon - men vart ein fin og heilskapeleg film frå eit spanande Liverpool på femtitalet. Verdt å sjå for oss som kan vår Beatleshistorie, for dei som ikkje kan den (men ikkje still tåplege spørsmål undervegs slik som jentegjengen attmed meg!) eller dei som berre vil sjå ein god og litt anleis film.

Boyband

A1 kjem til Veka i Sogndal i år. På ein måte skulle eg ynskja at eg var av dei som hadde dilla på desse på barne- og ungdomsskule, slik at eg kunne vore kjempegira og reist heim for å få det med meg. Det hadde vore ei stor oppleving! Om eg altså hadde vore av dei som... Det var eg desverre ikkje, so istadenfor å vera kjempegira er eg berre litt forundra: finst A1 enno?

Changing the world

 One day our generation

Is gonna rule the population

So we keep on waiting

Waiting on the world to change

John Mayer

Requiem

Eg har Requiem på hjernen - noko deprimerande, men vakkert. Det er John Rutter sitt, i Kor e´ tonen sin versjon. I løpet av helgi skal me øva i 14-15 timar, før konserten, den store og einaste i sitt slag (Requiem med Kor e´ tonen, solist og musikarar, altså), brakar laus søndag klokka sju i Domkirken. Eg gler meg! Og eg håpar det kjem folk, for Domkirken er stor...

I dag såg eg

I dag såg eg
tvo månar,
ein ny
og ein gamal
Eg har stor tru på nymånen.
Men det er vel den gamle
Olav H. Hauge

Eg har kjøpt den nyaste plata til Valkyrien Allstars. Heilt anleis enn den førre, meir melankolsk, til tider meir sinna. Men med vakre tekstar, frå trad. til Halldis Moren Vesaas, Ibsen og Olav H. Eg skal nok nyta den utover hausten.

Søndagskveld

Men festen var ikkje over! (det er enno kake igjen)

Dvs, det var kake att, so Monica og eg for til Magnhild på kaffi og kake(restar). Og so for me på konsert! Thea Hjelmeland og Hanne Vatnøy på Logen. Fyrstnemnte baud på spanande tekstar og fantastisk stemmekontroll, tankevekkande, leikande og flott. Nummer to var meir popete, men med eit oppsiktsvekkande band: piano, vakker vokal, slagverk, kontrabass, fiolin og ikkje minst Endre på marimba og diverse rytmeinstrument. Imponerande instrumentbyter til tider - og trass i at songane er flotte i seg sjølv trengs marimbaen, var me samt einige om. Ei flott avslutning på ei fin byhelg!

Take me to Tokyo, join me Susannah
teach me to dance like they do in Havanna
I like to feel music and rythms, and
Take me to Tokyo, down to this place
where good girls can fly and be heroes in space...
Hanne Vatnøy

Vinjerock 2

Det vart Vinjerock i år óg! Sjølv om dei 200 siste festivalpassa vart utseld på eitt minutt (!) måndag, var eg ein av dei få heldige som fekk tak i, og fekk dermed kosa meg i dagasvis med god musikk og flotte folk (og til og med litt godt ver) på hytte på Filefjell og festival på Eidsbugarden.

Høgdepunkt? Eg veit ikkje. Kanskje å krypa i soveposen etter maaange timar på konsert? Eller når alle peika mot den blå flekken på himmelen fredag kveld? Konserten med CC Cowboys? Bo Kaspers Orkester? Skravling i Lærdalscampen? Team Gløstøs som avslutta heile festivalen? (Snakk om rett bruk av folkemusikk forresten!) Uansett, strålande helg:

Bålkos på hytta. Fantastisk når regnet tromma mot ruta (og alle andre låg i telt...)

Vår mann i Jotunheimen, Aasmund Olavson Vinje

Blå himmel! Underet skapte furore under Marit Larsen-konserten, der fleire såg opp enn fram

Stor-Vinje, hovudscena, med CC Cowboys på

Anja, smilande frivillig på Tyin
Ingrid, Frida og den (halv)nakne mannen i elvi

Godt nøgd med livet på Eidsbugarden!

Festivalsommar

Eg tenkte at i sommar skulle det ikkje bli so mange festivalar som i fjor. Ok, so var det vel ikkje all verdens i fjor heller, det var berre det at dei avslutta sommaren, og dermed er noko av det som sit att. Men den gang ei, for eg er godt i gang. Byrja jo med Landskappleiken (ok, NM i folkemusikk), og fortsette før helgi med ei natt på Førdefestivalen. Det vart berre den eine natti, for med mamma og pappa på vift i Europa (morellestudietur), måtte eg heim og passa jordbær og mata brødre. Men torsdagskvelden saman med Frida var fin å få med seg den, med opningskonserten og dans i Førdehuset. Eg fekk til og med dansa litt (og det var jo heile fire-fem dagar sidan sist!) med ein flink spelemann, so det var stor stas. Skulle sjølvsagt ynskja eg kunne ha vore lenger, men eg kjem sterkare attende neste år.
Men sommaren er ikkje over! Eg reknar med Vinjerock, kanskje MålRock, og kanskje noko anna kos dukkar opp?