Grøn kake

Ja, me må ha gulkake. Og so kan jo eg laga muffins. Og so må me ha ei bløtkake. Ja. Sukk.

Bløtkake. Eg har aldri vore særleg begeistra eg, men me må jo ha det. Desverre er bløtkaker so mykje enklare å laga til gebursdagen til pappa, når ein kan gå tre steg utanfor døri og finna bær nok til å dekka kremmonsteret. Til gebursdagen til mamma er det alltid verre - særleg sidan ho er den einaste i familien som har tolmod nok til å laga marsipanroser eller andre ting som kan gjera ei enkel bløtkake om til den festkaka ho fortener. Dermed tok eg saken i eigne hender, og laga grøn marsipankake med After Eight.

Sukkerbrød:
5 egg
150 g sukker
150 g mjøl
1 ts bakepulver
Hugs å pisk egg og sukker til eggedosis, litt lenger enn du trur eg naudsynt. Vend sikta mjøl og bakepulver kjempeforsiktig inn.
Steik på 170 grader i 45 minuttar.

Fyll:
3 dl kremfløyte til krem
1/2 pk ferdig vaniljekrem
3-4 dropar peparmyntedropar
500 g marspian
Pisk krem, og ta av ca 1/3 til pynt. Bland resten med vaniljekrem og peparmyntedropar. Del kakebotnen i to, og dynk begge delane med væske frå 1 boks hermetiske pærer. Del opp 3-4 halve pærer og legg på nederste del av botnen. Dekk med halvparten av kremen. Set på toppen, og dekk med resten av kremen. So kjem det morosame. Lag ein runding av bakepapir og legg oppå, før du legg marispanlokk av 500 g marsipan, gjerne svakt grønfarga, over. Prøv å gjer det fint langs kantane osb, her er ofte problemet med marispankaker. Skjer so gjennom marsipanen frå midten av kaka og ut til kanten av papiret som ligg under, som du deler ein pizza. Spissane du no får rullar du utover, som når ein rullar horn. Ta ut papiret og fyll oppi med den vanlege kremen, og pynt med After Eight. Viola, grøn marispankake med grøne smakar - pære og mint.

Me åt denne og dei andre kakene i glashuset kvelden før sjølve gebursdagen. Vinden ulte kring dei mange hjørna og regnet piska mot taket, men med sterainlys, varmelampe og fullt hus var det reine sommaren innandørs.

Hurra for broder'n!

Eg trur eg var meir nøgd enn han fyrste gong me møttest. No er det 23 år sidan, og han er ca so mykje større enn meg som eg var enn han den gong då. Men han er likevel vetlebror, og eg er vilt glad i han, trass kranglane, hylinga og sabotasjane (frå begge sider).

Gratulerer med dagen, Eirik!

(Og gratulerer so mykje til Ida, som for seks år sidan feira 20årsdagen sin på ein buss gjennom Europa. Håpar du får meir kake i dag!)

Frost og fine dagar

Eg skulle ut og ta bilete av frosten, eg. Centimeterlange piggar på bjørkene ved elva, gnistrande gjerde og knirkande snø. Men ein vert lat av å ha ferie, so "mildveret" kom nokre timar for tidleg. Dermed vart det berre bilete av litt mindre knirkande snø, bjørker utan kvitt dekke og ein strålande blå himmel og sol på fjelltoppane. Men det er no fint det òg, særleg når det innimellom dei store linjene i fjell, elv, tre og foss dukkar opp små detaljar, fine mønster i steinane og symetri i ein vinterpjusk blome.

Dette var 4. dag. 5. dag var Thea eitt år! Ho vart feira i Skjerdal med foreldre, sysken, tanter, onklar og syskenbarn. Ho var nøgd med gåvene, men likte best dei som kunne ristast litt. Syskenbarna var meir opptekne av mobilen ho fekk, men gebursdagsbarnet sjølv skjønte fort at dette berre var tull, og smiska seg til ein med knappar som kan ringa til folk av eit syskenbarn som ikkje kan motstå sjarmen til yngstejenta.

Stølsfest i oktober

"Ta på stilongs. Og elles har vatnet frose. Men me tek festen der framme likevel."

I Skjerdal er dei nemleg ikkje av dei som gir seg - min onkel Harald skulle feira sine 50 år, og mi tante Anne Karin skulle innvia ysteriet. 40 gjester stilte villig opp, i stilongs og gode sko. Frå altanen på nyebygget på heimestølen Leim var det nydeleg utsikt mot Skjerdal i haustfargar - fram til mørkret kom og viska ut fargane. På den nye grua sto grilla fisk, på den gamle killingkjøt. På den nye kjøkenbenken var det heimebrygga øl og heimepressa eplesaft, og me åt til me var sprekkeferdige. Når gradene vart for kalde og kvelden mørk, gjekk me heimover til Skjerdal att, til kaffi, kaker og ein liten ein å varma seg på. Utpå kvelden måtte ein sleppa ut noko av varmen til og med.

Avskjed

I det eg fylte 25 år svinga me vekk frå Getsemanehagen og muren kring Gamlebyen. Å, kor feil det kjentest, å køyra vekk frå Palestina i det eg byrja ein ny del av livet. Jerusalem er ikkje "mitt" Palestina, det er enno eksotisk og framand (og meir om det kjem seinare) - og store delar av byen er jo absolutt ikkje Palestina. Men det er likevel eit sterkt symbol, og å snu ryggen til dette landet i det det vart midnatt og eg entra andre halvdel av tjueåra, var rett og slett feil. Tårene rann på veg mot Tel Aviv. Ingenting er sikkert her, særleg ikkje framtida, men eg kjem attende. Inshallah.

Etterord: Halvvegs mot Tel Aviv la mamma handa på armen min. "Om 25 minuttar er det 25 år sidan eg vakna og kjente at eg hadde rier. Me var spente då." Takk, mamma, for at du enno deler spanande opplevingar med meg, og vart med/tok meg med på denne turen.

Etterord 2: "Arrivals" sto det på alle skilt inn mot flyplassen. Eg tenkte berre "Avskjedsvals"

Hyttetur

Frida sin 25årsdag vart feira med 13 gjester på Flattland på Massnes. Tre byjenter og ein bygdelærar var mellom gjestene, godt nøgde med endeleg å få besøka den mykje omtalte hytta, og å nyta ei roleg helg mellom marker, skog og fjord på sørsida av Sognefjorden.

Ut mot havet! Eller inn Sognefjorden. For ein landkrabbe frå Lærdal er det mykje det same.

Wiebke i norsk jakke, med norske sauer i norsk landskap. Godt nøgd tyskar der altså.

Det verkar som dei var ganske einige om kor dei skulle. Desverre var svaret Iran, ikkje Afganistan. Det er no berre detaljar når ein er i Gulen. Eller i Høyanger.

Hurra for Frida!

"Dei såg ut på det bårute havet, det var ruskut å leggja utpå". Men dei kunne likevel drøyma seg vekk i bølgjene, skrika mot vinden og komma attende til hytta klare for ein ny omgang mat. 

Kake og spel

Eg inviterte gode vener på kake og spel, som slutt-på- haustferien- markering og førehands- feiring av gebursdagen min. Moro. Gode vener kom, åt, spelte, vann (over meg) og slik enda studieveka på ein fin måte. Takk for ein fin kveld!

2 x 50 + 25

Om ca 40 minuttar er pappa gamal òg - dvs, i morgon rundar han 50. Då kan han ikkje erta mamma meir. I det høvet, pluss det at mamma vart femti i mai (grunnen til ertinga) og at dei på tysdag hadde vore gifte i 25 år, skal me ha familieselskap i morgon. Dvs ca 50 gjester, matlaging i tre dagar, og sikkert opprydding like lenge etterpå. Me gler oss! No kryssar berre eg og mamma fingrane for opphaldsver, gutane har ikkje trua på det, og pappa ristar på hovudet. Men fjøsen er pynta til fest, kjølelageret er stappfullt av mat og ville blomar, so godt som heile familien kjem (+litt), so no blir det fest uansett!

(bilete: mamma og pappa for 25 år og tre dagar sidan)

Storbyferie

Fordi mi unge, vakre, flinke og gode mor er grå vorten (altså 50), for heile familien til London på langhelg og feiring saman i helgi. Eg har jo hatt lyst til dette lenge, og gleda var stor når gebursdagsbarnet og han hin med pengane, pluss to brør, samtykka, og me kunne komma oss avgarde. På grunn av gebursdagen rann det sjølvsagt inn med meldingar. Mamma var like nøgd kvar gong, og stoppa for å lesa både her og der...

Me budde på eit hotell på South Bank /Waterloo. Med berre ein kort spasertur over ei (valfri) bru var me midt i storbyen (det var me forsåvidt på hotellet og, men South Bank er ikkje so spanande).

Hvor er Willy...? (evt. familien Skjerdal/Lysne)

Det vart dermed mykje trasking i byen, og me gjorde "turisttinga" - tur langs Themsen, St. Paul´s, Piccadilly Circus, Trafalgar Square, shopping i Oxford Street, Tower of London, Tower Bridge, Westminster og Buckingham Palace. Heldigvis finst det litt parkar innimellom, med isboder, og ein familie som ikkje har noko i mot pausar.

Dette såg me frå hotellet. Men nei, me er for blaserte turistar til å gidda å stå i kø til noko slikt (les: fleirtalet av oss lir av høgdeskrekk, og inngrodd latskap)

St. Paul´s er som alltid imponerande, og mamma og gutane fekk flott utsikt frå kuppelen. Pappa og eg var nøgde med å sjå på kuppelen frå bakken, både inni og utanpå.

I tillegg gjorde me noko anna som jo er obligatorisk i London: musikal. Me såg We Will Rock You på Dominion Theatre, musikal bygd på Queen-låtar, med minimal historie, men ekstremt fengande musikk og stor interaksjon med publikum. Lenge sidan eg såg noko med so mange illusjonsbrot, men som ein likevel lever seg so inn i. Stor stas.Scaramoutche ("Scary Bush") med løysinga - "living rock!"

"Og alle var einige om at det hadde vore ein fin tur." Er det ikkje slik forteljingar om turar skal avsluttast? Her trur eg og det var sant - Eirik var lei av at eg tok bilete, mamma er eldre enn når me reiste (noko som jo var planen), alle har litt vel slunkne lommebøker, Olve kvidde seg til mattetentamen i dag, eg kom på alt eg hadde lyst å kjøpa litt for seint - men nøgde er me.

4/5 av familien på sørmuren til Tower of London, med ei Tower Bridge som leikar gøymsel ein stad i bakgrunnen.

Bergen og omegn

Denne helgi visste eg var travel, men den vart i travlaste laget - dvs, den vart so kosleg at nokre av tinga rett og slett forsvann for meg...

Fredagen byrjar med stor grad av utsetjing - eg måtte berre ta ut sykkelen, rydda vaskekjellaren osb før eg gjorde noko som helst anna. Men alt dette var til æra for våren, so då er det på ein måte greitt. Om kvelden var det førfest hjå Sigrid og konsert med Bergen Mandolinband på Victoria - sjarmerande!

Laurdagen var dag ein av øvingshelga til Kor e´tonen, og eg var flink og song Requiem i timasvis. Men so kom ettermiddag, og ein gjeng bybuarar sette seg på toget med "landet" som mål - Havrå på Osterøy. Der feira Kristin, som eg dansar med, gebursdag med gode vener, god musikk og god prat. Dermed vart det noko seint - ok, halv sju - før me la oss, og dermed ikkje mogleg å rekka den bussen eg skulle for å nå korøvinga i dag (det skal og seiast at eg har sjølvinnsikt nok til at eg skjønte dette ganske tidleg i natt...)

No er det berre att for denne helgi til å gjera meg klar til ei ny veke. Det klarar den ikkje, so i stadenfor ser eg fram til neste helg - den og brukt i Bergen og omegn.

(bilete: Anbjørg på veg til Havrå - og stoppar på vegen for å ta med seg litt av våren. Gebursdagsbarnet med fela. Sverre og Inger Marie klare for å tufla heimaover.)

Fjortis i familien

I dag vart min yngste bror, Olve, fjortis. Eg har lyst å sei som Meryl Streep "Stop growing!", men alternativet er ikkje mykje betre, so du skal heller få lov å fortsetja.

Gratulerar med dagen, vetle kar! (og so skal eg snart slutta å kalla deg "vetle") (men ikkje enno, det er ei storesyster sitt privilegium)

(bilete: Olve og syskenbarn Jon sommaren 2008)

Gamal vorten?

Endeleg kan eg endra profilvisinga på sida her til 23 år. Det har eg hatt lyst til i eitt år, ikkje fordi eg so gjerne ville bli eldre, men fordi det har vore rart å vera so gamal som 22. Men no har eg ingen kjensle av alder, og er godt nøgd med å berre få ei unnskyldning til å eta god mat i godt selskap.

Dagen i dag byrja med kollokvie klokka åtte, og vidare med tre timar oppgåveskriving. So var det førelesing (tysdagane er dei dagane i veka eg faktisk gjer noko...), men so var det heim, og fri resten av ettermiddagen!

Eg inviterte gode vener til middag på Egon, og i tre timar sat me og skravla og åt (for mykje). Monica fekk tak i ballongar, oppblesne sodanne, og Ingrid stal ein uoppblesen som eg kan spara til seinare. Eg er glad for begge gestar, at eg har bittelitt (ok, stor) ballongskrekk ser me glatt vekk frå, og nyt synet av ballongbuketten som no heng i taket i gangen (og som Monica sjarmerte heile 6ar-bussen med). Av Magnhild fekk eg eit bilete eg har sikla over i lenger tid, nemleg dette. Og det til tross for at eg eksplisitt ynskte meg selskap, og ingenting anna.

Gebursdagen har vore flott, sjølv om det ikkje kjennest anleis å vera 23 enn 22 (overrasking? Nei, trur ikkje det). Og eg har fått so mange koslege helsingar!

E e jild i dikka adle sammen!

(bilete: Monica med ballongane)

Gratulerar Eirik!

No har klokka passert midnatt til 1. april, og min kjære bror Eirik har gebursdag. Eg feirar med å legga ut eit bilete av han som han ikkje vert særleg nøgd med...

No har eg berre ein bror i tenåra, hurra! Det vart litt mykje med to. Men mine foreldre har no to ungar i tjueåra.

1. april er ein slik dag som ingen trur at ein kan ha gebursdag på, men det er faktisk nummer to på lista over dagar med flest fødde i Noreg! So alle aprilsnarrar - the laugh is on you :-)

Forresten, viss nokon prøver å lura meg med noko i morgon /dag vert det kless...!

Gebursdagsfeiring

Ok, det er no halvanna veke sidan Frida og eg feira gebrusdagane våre med gode vener og mykje kaker - men her er eit av dei koslege bileta. Monica, Magnhild og Wiebke les russeavisa vår, og ler godt av oss frå Sogndal - kan du fatta...?