Acknowledgements

Thanks,

to the best supervisor one could dream of. From the moment you referred to yourself as an evil old man, I knew we would get along.

to my family, who have given me permission to be a stranger, but who always answered the phone when I needed your encouragement.

to my friends, for your unceasing support and well-wishes, as well as distractions and long coffee breaks.

to my flatmates Frida and Monica, for always believing in me and always giving me a real home to return to at the end of the day.

to the master students at IF, for comfort, laughs, academic insights and shared experiences.

to Procrastination United, my comrades in arms and the best quiz team in the history of English studies. Congratulations!

Og so: sjampanje!

I lesesalssalongen med sjampanje, kviss, kake og kryssord.

På Ad Fontes med godt i glaset og djupe sofaar.

På Fridays med god mat og gode folk - og dessert!

På Ujevnt - akk so tomme, akk so lukkelege, akk so trøytte.

Stølsfest i oktober

"Ta på stilongs. Og elles har vatnet frose. Men me tek festen der framme likevel."

I Skjerdal er dei nemleg ikkje av dei som gir seg - min onkel Harald skulle feira sine 50 år, og mi tante Anne Karin skulle innvia ysteriet. 40 gjester stilte villig opp, i stilongs og gode sko. Frå altanen på nyebygget på heimestølen Leim var det nydeleg utsikt mot Skjerdal i haustfargar - fram til mørkret kom og viska ut fargane. På den nye grua sto grilla fisk, på den gamle killingkjøt. På den nye kjøkenbenken var det heimebrygga øl og heimepressa eplesaft, og me åt til me var sprekkeferdige. Når gradene vart for kalde og kvelden mørk, gjekk me heimover til Skjerdal att, til kaffi, kaker og ein liten ein å varma seg på. Utpå kvelden måtte ein sleppa ut noko av varmen til og med.

Smil i Laerdal Garden

Mamma ville flyta i Dødehavet i dag. Eg har litt problem med Dødehavet, eller helst med opplegget kring det. Berre nokre få meter bortanfor hotellet sluttar plutseleg Palestina, i praksis iallefall, og det er Israel som styrer brtanfor - plantasjar, vegar og dødehav. Men flyta er jo moro, so det vart besøk i Israel - me håpar jo alle at ting skal endra seg ein gong i tida, at det er Palestina som styrer, men ein tør ikkje venta på det. Me er glad me var der tidleg, for klokka tolv var det heitt...

Etter dusj - og det trengs jo - var det tur til Kids Club og danseøving att. Dabkhaen "sat godt".

Lærdalslaksen var på plass att, litt skadd, men pynta for høvet. Autentisk det, altså.

Og so var det Laerdal Garden som venta. Me for avgarde med vaffler og popkorn, og var litt spente på oppmøtet. Men parken var stappfull! So masse ungar, og alle lika skravlete. Og det vart spel, latter, dans, bilete, og meir bilete. Bunaden vart varm, men vellukka, og alle var godt nøgde med kvelden. Det er godt å vera med gamle og nye vener, godt å verta passa på av store dansarar, og moro å oppleva festen når eit heilt nabolag vert samla. Men gubbevares kor godt det var å komma på hotellet, få lemonade, og skravla berre norsk, ikkje norsk-engelsk-arabisk-smil.

Photo - picture - one - one - wahed!

Mamma og Saed i sine nasjonaldrakter

Issa gjekk lei lyden - og tok saken i eigne hender

Forresten, smil er ikkje so gale berre det. "There is something here that makes us wanting to smile," sa mamma til museumsmannen frå i går, som var der i dag og var like begeistra for mamma som i går. Smil må ein ha - og smil er lett her. Særleg når det er festane som står i fokus, og vennskapa. Og det er jo fokus for oss her - men nokre gonger kjem tårene. For det er alvor bak smila, òg i Laerdal Garden på 10 000årsjubileum. 

Utsikt mot Jeriko nattestid

Sol+Thomas=sant

Den fyrste av oss er smidd i hymens lenkjer, som det so vakkert heiter. Flotte Solrunn nytta fredag den 13. godt, og sa ja so det ljoma i Fjærland kyrkje. Dermed fekk ho endeleg sin herre med bart. På troppi måtte det takast bilete av henne, på ein dag som denne slepp ein ikkje unna slikt. Og ikkje trong ho vera redd for bileta, for maken til vakker brur skal ein leita lenge etter. So fin i kvitt, kven hadde trudd det? Ikkje eg, som ser med skepsis på brurekjolar av alle slag. Men Sol hadde truffe rett, med kantar av raudt og broderte blomar i gull, og eit mellomalderpreg på kjolen som passa henne perfekt.

Festen passa og Solrunn perfekt, med god og heimelaga mat i ungdomshuset under Supphellen, med masse kaker slik det høver seg eit gjestebod på Vestlandet, og dans til irske Andrea Rice ut i  natta. For meg var det minst like moro at so mange av Gjengen var der, dansande og leande og klare for å feira at Sol endeleg er vorten vaksen - og me ikkje er blitt det.
Festen varte helgi til endes - men eg ga meg etter ein dag, og for til Øystøls og geiteflokken som venta der.

Bilete: Solrunn og Thomas, heilt ferske nygifte
Når blitzane vert for mange, er det godt å ha ein god forlovar å dela rampelyset med.
Frida, Monica, Hilde Oddny og Wiebke på veg til bryllaupsfest. 

Folkedansfestivalen

Den fyrste Folkedansfestivalen gjekk av stabelen i Bergen i helgi. Bergen viste seg frå si beste side (noko som vil sei klamt kvar føremiddag og regn kvar ettermiddag), og eg reknar med dei fleste var godt nøgde med det. Kanskje Bergen ikkje la so godt merke til festivalen som me skulle ynskja, men plakatklistrarane hadde iallefall gjort ein god jobb med å ta over plakattårna i byen, og trøytte festivaldeltakarar og dugnadshjelper var godt nøgde med is på Vågen etter barfotdans på Bryggen.

Føtene trong ein pause etter halvanna veke med dans. Kanskje sluttar hovudet å tenkja takt i kvart einaste steg om eit par dagar. Kanskje har eg teke att manglande søvn om eit par veker. Kvardagen kjem nok fort nok. Men enn so lenge nyt eg bileta og musikken frå føremiddagar på Bryggen og seine netter på Hotell Norge. Og planlegg ein tur til Bodø neste sommar...

bilete: Fin plakat!
Emma, Audun, Carin, Kim, Kristin, Gunn Inger og Sigrid nyt is og finver 

Minstemann

Det er ti år sidan dette biletet vart teke. Det var før digital-kamera, før bunaden måtte syast ut og før gutane slutta å gjera seg til på bilete. Ok, nett det siste har kanskje ikkje endra seg nemneverdig...

Denne helgi har minstebroren blitt vaksen. Han har vore den største av oss ei stund, men no er det offisielt: han er konfirmert, har ete enorme mengder kaker, har hanka inn ein passande sum og er klar for vaksenlivet - eller? Uansett fortener ein so flott bror ein god fest, og det fekk han med mesteparten av familien og familievener samla. 

Bilete: Familien på min konfirmasjonsdag. Foto: Gunnar 
Stina og Olve på hans konfirmasjonsdag. Foto: eg
Heile gjengen samla, minus fotograf Steinar

2 x 50 + 25

Om ca 40 minuttar er pappa gamal òg - dvs, i morgon rundar han 50. Då kan han ikkje erta mamma meir. I det høvet, pluss det at mamma vart femti i mai (grunnen til ertinga) og at dei på tysdag hadde vore gifte i 25 år, skal me ha familieselskap i morgon. Dvs ca 50 gjester, matlaging i tre dagar, og sikkert opprydding like lenge etterpå. Me gler oss! No kryssar berre eg og mamma fingrane for opphaldsver, gutane har ikkje trua på det, og pappa ristar på hovudet. Men fjøsen er pynta til fest, kjølelageret er stappfullt av mat og ville blomar, so godt som heile familien kjem (+litt), so no blir det fest uansett!

(bilete: mamma og pappa for 25 år og tre dagar sidan)

Årnær sæ!

Det ordnar seg i Lærdal. Det har vore omkvedet denne helgi, og det er faktisk sant. Det ordnar seg alltids med skyss heim frå fest, med bil til byen, med middag for tøffingar som deltek på snøggsjekking, med strålande stemning trass straumbrot på hotellet, med nye kjennskap for besøkande, og elles alt anna som høyrer Kom heimatt-helgi til.
Det ordnar seg i Lærdal - og det er derfor ingen grunn til å stressa. Eg må overføra dette til byen trur eg.

Alt ein har å feira

Me bur i eit godt land. Det er rikt, trygt og fint. Det er fritt, og no har me til og med ein Grand Prix-vinnar (til). Stor stas.

Eg bur i òg i ein god by. Ein by som er beint ut vakker i fint ver, med flotte folk, god stemning og mange hendingar. Typisk nok samlar mange av desse hendingane i dagane før eksamen, men då må ein berre prioritera (vekk eksamen).

Nokre glimt:
Fredagsnatta overnatta Anja og eg i hagen. Anja påsto at ho visste korleis Lars Monsen må kjenna det, sjølv om me hadde platning, madrass og dunpute er open himmel open himmel. Og å vakna til solskin og fuglekvitter er ikkje å forakta det heller.
Laurdag kom Karoline på besøk! Dagen vart brukt mykje som biletet over viser, før det var Grand Prix-fest om kvelden
Sjølvsagt stor stas når Noreg vann, særleg sidan folkedansarane og -musikarane kjenner eit bittelite eigartilhøve til både musikken og folka.

So kom søndagen, 17.mai, med frukost klokka 8.00. Det er i tidlegaste laget etter slike festlegheitar, men i so godt lag er det ikkje noko problem at vertskapet er litt trøytt og ikkje alt var heilt klart når folk kom snublande grueleg tidleg. Og når Anja tvinga oss til å stilla oss opp for fotografering ved det blømande epletreet, var me vel eigentleg godt nøgde med utbytet for dagen, allereie i ti-tida.

Men 17. mai er ein lang og innhaldsrik dag, me til dømes dans og spel i hovudprosesjonen. Video av oss som dansar i toget kan sjåast her (spol til ca 13 min).

Og so gjekk me tur, Anja, Frida og eg, ut på Nordnes for å snurra rundt og ta bilete.
Tradisjonen tru vart dagen (for min del) avslutta med folkemusikktimen på Festplassen, med spelemannslag, kor og dansarar, og meg som sprang rundt som ei forvirra høne for å vera på rett stad til rett tid.
Men kvelden var ikkje over. Anja og eg tok bilen og køyrde opp mot Skansen, og såg fyrverket derifrå. Ei flott, om ikkje særleg lur, opplading til eksamen...

Bergen og omegn

Denne helgi visste eg var travel, men den vart i travlaste laget - dvs, den vart so kosleg at nokre av tinga rett og slett forsvann for meg...

Fredagen byrjar med stor grad av utsetjing - eg måtte berre ta ut sykkelen, rydda vaskekjellaren osb før eg gjorde noko som helst anna. Men alt dette var til æra for våren, so då er det på ein måte greitt. Om kvelden var det førfest hjå Sigrid og konsert med Bergen Mandolinband på Victoria - sjarmerande!

Laurdagen var dag ein av øvingshelga til Kor e´tonen, og eg var flink og song Requiem i timasvis. Men so kom ettermiddag, og ein gjeng bybuarar sette seg på toget med "landet" som mål - Havrå på Osterøy. Der feira Kristin, som eg dansar med, gebursdag med gode vener, god musikk og god prat. Dermed vart det noko seint - ok, halv sju - før me la oss, og dermed ikkje mogleg å rekka den bussen eg skulle for å nå korøvinga i dag (det skal og seiast at eg har sjølvinnsikt nok til at eg skjønte dette ganske tidleg i natt...)

No er det berre att for denne helgi til å gjera meg klar til ei ny veke. Det klarar den ikkje, so i stadenfor ser eg fram til neste helg - den og brukt i Bergen og omegn.

(bilete: Anbjørg på veg til Havrå - og stoppar på vegen for å ta med seg litt av våren. Gebursdagsbarnet med fela. Sverre og Inger Marie klare for å tufla heimaover.)

På Borgund

For dei mindre lokalkjente kan eg fortelja at Borgund er den bygdi som ligg øverst i kommunen. Dei har eigen butikk, pub, barnehage, skule og ungdomsskule. Dei er engasjerte i 4H og ungdomslaget, og står på ski. Ergo: me har ingenting med dei å gjera før me byrjar på vidaregåande, og sjølv då er det viktig å markera avstanden mellom Borgund og Lærdal (og i "Lærdal" mellom Ljøsne og Øyri). Altså har ikkje "nedanføringar" / "lærdøler" so mange moglegheiter til å treffa borgynder, og omvendt.

So eg kjente meg modig når eg i går planlagde tur til Borgund, på gubbafest (tradisjonell andredagsfest) utan ein einaste nedanføring. Men om borgyndene ikkje er gode til å få so mange frå andre stader i dalen til å komma opp, so tek dei godt i mot den eine stakkaren som kjem. Samtalane eg hadde i det stappfulle ungdomshuset byrja gjerne slik: "Hei, eg heiter (namn)" "Mari her" "God kveld! Kor er du frå då?" "Nei, eg er frå Ljøsne, eg" "Å? Kven er du i lag...?" "Nei, eg er no her med eit par vener, dei der" "Å? Ja, men kva med Laksen då? (det er puben i sentrum)" "Nei, ville no hit eg" "Å? Ja, det er no ikkje so ofte at det er andre her oppe..." Og slik fortset det. Men det er kosleg, dei kan festa og dei kan dansa der oppe.

Ein annan ting dei kan, er å finna på ting ingen an i bygdi driv med. So i dag tidleg (ok, midt på dagen) ramla eg ut av sengi når Gro (frå Ljøsne!) ringte og tvang meg med på paintball. Plutseleg fann eg meg sjølv krypande rundt i skogen lengst oppe i dalen, med ein markør stappfull av gule kuler og maske som dogga, ei bukse som spjera medan eg var i fullt firsprang opp ei steinrøys, og kjensla av at eg var mutters åleina i skogen. Det var eg heldigvis ikkje, det var massevis av mannfolk i kamuflasjekle rundt meg, men det var til lita trøyst når eg mista retninga og rava rundt i ei granplanting på ca 150 gonger 100 meter, med innstramming i eine enden. Godt gjort, fekk eg beskjed om...

Men sjølv om livet på Borgund byr på mange opplevingar og mykje latter, er det godt å komma heim til eige hus utpå ettermiddagen, ta ein varm dusj og sitja i ein stol framfor omnen med ullteppe og ein kopp med te (viss eg ikkje blir sjuk a å krypa på kne i snø og 10 minus, so fortener ein eller annan stor takk...) - men om ikkje lenge er eg klar att eg, til nye eventyr!

Oppdatering 28. desember: Var på Borgund for tredje dag på rad i kveld. Byrjar å få kommentarar. Skal snart gi meg, elles vert eg vel kasta ut av det gode selskap (resten av Lærdal...) Neida, so gale er det ikkje, ein fin kveld på puben med Eiren!

Bryllaupsfestival

Dei svarte rett og sa "ja", både min morbror Jon og tante An-Magritt då dei vart stilte det store spørsmålet i Skjerjehamn på laurdag. Då hadde festen allereie vart nokre dagar.

Skjerjehamn er ein gamal handelsstad med stor gjennomfart og betydning frå 1600-talet og framover. Villaen er nyoppussa, det gamle pakkhuset er restaurant og landhandelen er open heile sommaren. I tillegg er det i Skjerjehamn kong Olav bur no.

For min del byrja festen onsdag med reisa til Ytre Sogn. Eg har aldri vore der ute, og å finna vegane var til tider spanande nok berre det. Men fram kom me, akkurat tidsnok til dei siste tonane på den fyrste konserten denne veka (kjømeistaren sa det so godt: "Hm, gifta meg, det har eg aldri gjort. Lat oss laga jazzfestival!")

Torsdag var det fjelltur som sto på programmet, og opp til heile 194 meter gjekk me. Høgaste fjellet på Byrknesøy. Eg lurer på om det er noko dei skryt av? Geologen Stein meinte iallefall at bergartane var noko dei kunne skryta av, med store render av kvarts som skar opp frå berget under.

Every dog has its day vart dedikert til brudeparet under konserten den kvelden. Real Ones viste seg å vera eit flott liveband, og måtte innatt med tre ekstranummer. Eg er litt vel begeistra kanskje, og nytta sjansen til å ta både konsertbilete og snikbilete av bandmedlemmar på bordet bak min kjære bror...

Fredag smilte vergudane som berre det, og ungane vart med meg på Gi eit lite vink. Eg er ikkje sikker på kven som koste seg mest, dei eller eg, men den som hadde dei beste gøymestadane var i alle fall Jon. Og dei som vart mest forundra over manglande reaksjon, var politimennene som kom i båt og stilte ungane det enkle spørsmålet "kva driv de med då?" "Gøymsel -ein -to- tre..." var svaret dei fekk, og vekk var ungane - og eg. Når eg endeleg fann att ungane, sto båttur på planen. Det vart fisking mellom skjæra, men dei yngste treivst og godt med fisking frå bryggekanten ved landhandelen. Der finst det nemleg både krabbar og brennmanetar, som kan vera lika spanande som torsk og makrell.
Haavaldsen, Hatling og eit ukjent tal Skjerdal hadde dikta song til brudeparet. Det vart framført med stor suksess. Sjølv om ngen i koret på 24 stk gret under framføringane, var øvingane noko anna, der rann det tårer på siste verset gong etter gong. I tillegg song me Brudemarsj, også den utan tårer, men med Øyvind på saksofon.

Og so var den store dagen der! An-Magritt og Jon ga kvarandre sitt ja og utveksla ringane etter bestemor og bestefar. Dei "små" var brudejenter og -sveinar. Eg og tantene gret. Og so var det fest!

Utpå kvelden var det ordning på sminken og byting av kle - bunaden er litt i varmaste laget å svinga seg til so mykje som me gjorde. Derimot såg det ut til at kvite sko var det store denne kvelden.

Bruda var sjølvsagt i godt humør, sjølv om ho nett på dette biletet ser skeptisk ut. Og Hanna var og blid, ho fekk dansa vals med storebror Håvard.

Musikken var variert, alt frå jazz via storband til rock og folkemusikk. Både brudgommen, brødrene og onkelungane hans sytte for musikk, og festen varte ut i dei små timar.

No er eg attende i kvardagen, eg jobbar heildag på turistinformasjonen Snakk om kræsjlanding - etter å ha vore høg på sjøluft, sukker, musikk og familiekos i fleire dagar er turistane skremmande kjedelege og vanlege. Heldigvis har eg tonnevis av bilete og sjå gjennom, og ein blogg eg kan dela nokre av dei på.