Vindhella

Når gradestokken syner 20 grader i skuggen ein laurdag i april, då er det at til og med ho med oppgåvepanikk og verdas dårlegaste form tenkjer som so, at det er på tide å få noko meir ut av våren i Lærdal enn det ein ser gjennom kjøkenglaset. Som tenkt so gjort. Hunden vart stappa i bagasjerommet, naboen lempa inn i passasjersetet, og so for me på tur, heile den lange vegen til Borgund (!).

Kvar vår tenkjer eg det samme, at eg skal bli flinkare til å bruka desse vegane. Men skjer det? Nei. Orda kom frå Gro, men det kunne lika gjerne vore eg som sa det. For kvar gong ein går langs desse murane, ser denne utsikta, les denne historien, so lovar ein seg sjølv det. Dette skal eg gjera oftare. Nei, dette skal eg gjera ofte! Og sjeldan vert det slik. Men viss me seier det ofte nok...?

For det er noko heilt spesielt med å gå langs vegar bygd med handmakt høgt over dalen, på murar over 150 år gamle, i fotspora etter dei som kom før oss. Og i Lærdal finst det mange av desse vegane. Og når soli steikar slik at ein i tillegg kan få ein dose D-vitaminer innunder helleren på toppen - ja, då "kan han ingen stad venare sjå," og ein ynskjer to ting: at påskeferien skal vara hakket lenger, og at ein skal klara å gjennomføra forsettet om turar til sommaren, for fyrste gong...

Kor e' bålet

Kor e' tonen har ei uformell turgruppe. Dei veit sjeldan kor dei skal, men endar alltid opp med å ha det fortreffeleg. For meg har det aldri passa å vera med på tur, men no fann eg ut at det var på tide. Trass i vonde legger, masteroppgåve og latskap - eg skulle vera med!

Og det vart ein strålande tur. Eg, grunna vonde legger og ein smule latskap, byrja med å ta Fløybana, medan dei fleste andre gjekk opp. Ved barnehagen på Fløyen skein soli over Askøybrui, og klokka nærma seg allereie halv åtte. Nokre gonger er sommartid heilt ok.

 Soli skein inne i skogen òg, sjølv om det helst var snøen som dominerte der.

 

Me fann ein fin bålplass i ly av ein stein, og Øyvind tok ansvar for båltenning og -vedlikehald - under nøye observasjon og kommentering, sjølvsagt.

 Skal ein ha bål må ein ha pølsepinnar òg. Ingunn hadde ny kniv for høvet, og instruerte tyskarane i rett spikketeknikk.

Og so var det pølser, fiskekaker, brød og marshmallows over bålet!

 Sakte, men sikkert mørkna det over Bergensdalen. På dette tidspunktet song svarttrosten enno nedi skogkanten, og kviskra om vår der oppe i snøen òg. Eg såg nesten heimatt, før heile byen vart vekke for oss.

Eg mistenker at kuldegradene kom krypande i det soli gjekk. Det vart iallefall kaldare og kaldare, og ein mindre og mindre sirkel kring bålet. Røyken var heftig - men heldt no myggen godt unna. Og det vart berre ein svidd skosåle...

 Tre timar etter at me hadde gått opp var me på veg nedatt. Det var heilt mørkt i byen, men eg nytta høvet til å få litt instruksjon i nattfotografering, so biletet av Nordnes, Laksevåg og Askøybrua må vel seiast å vera eit samarbeidsprosjekt.

Isroser

Isroser på innsida. På utsida ein strålande blå dag. Kvite toppar, blå himmel, knøttsmå vattskyer, blå fjellsider. Soli når ikkje dalbotnen lenger, ho er kald og fjern. Blått lys. Ikkje eit grønt blad att ute, men heile skogar på innsida av ruta. Bregner, bjørkeris, reinsroser. Aude og kaldt, ute. På innsida berre vakkert forma blomar, som renn vekk om ein pustar på dei. So då let ein vera det - dei skal få bløma.

Hyttetur

Frida sin 25årsdag vart feira med 13 gjester på Flattland på Massnes. Tre byjenter og ein bygdelærar var mellom gjestene, godt nøgde med endeleg å få besøka den mykje omtalte hytta, og å nyta ei roleg helg mellom marker, skog og fjord på sørsida av Sognefjorden.

Ut mot havet! Eller inn Sognefjorden. For ein landkrabbe frå Lærdal er det mykje det same.

Wiebke i norsk jakke, med norske sauer i norsk landskap. Godt nøgd tyskar der altså.

Det verkar som dei var ganske einige om kor dei skulle. Desverre var svaret Iran, ikkje Afganistan. Det er no berre detaljar når ein er i Gulen. Eller i Høyanger.

Hurra for Frida!

"Dei såg ut på det bårute havet, det var ruskut å leggja utpå". Men dei kunne likevel drøyma seg vekk i bølgjene, skrika mot vinden og komma attende til hytta klare for ein ny omgang mat. 

Perspektiv

Denne veka har eg vore på to kajakkturar, og etter begge sat eg att med ei mengd fine (om eg må sei det sjølv) bilete. Det var dermed vanskeleg å velja kva som skulle representera veka i prosjekt 52, men at det må vera eit kajakkbilete er det liten tvil om. For i tillegg til å vera min føretrukne framkomstmåte (sjølv om det ikkje går so fort), er det ein flott måte å sjå naturen frå ein litt anna vinkel enn elles. Dermed kan ein enda med bilete der sjøen spelar hovudrolla, og kajakkpadlaren berre er som krydder å rekna, eller bilete der fotografen er på same nivå som motivet, for ein gongs skuld og til sjøs.

bilete: Olve og Eirik og Austdalsbreen
Gjøri og solnedgangen over Aurlandsfjorden

Med kajakk og isøks

Mamma og pappa kom seg aldri i gang med å ynskja seg noko til femtiårsdagen. Dermed fekk dei noko eg har ynskt meg lenge, og som det var lett å overtala gutane til å vera med på: kajakkpadling og bretur med Icetroll i Jostedalen. Fleire av oss har tvilt om att og om att i sommar - det er alt for mykje som skal stemma: fri for mamma, pappa og Eirik, inga innhausting, inga vatning, Olve heima, eg fri og helst ikkje alt for gale ver. Umogleg? Nesten. Men plutseleg klaffa det, og me tumla ut av sengene klokka seks. Og resten av dagen tok me massevis av bilete:

Litt over ti fann me oss sjølv flytande i Styggevatnet, side om side med to belgiarar, to nederlendarar, ein amerikansk guide og eit par isfjell. Ikkje det verste selskapet, det.

Vel framme ved brekanten til Austdalsbreen drog me kajakkane på land og tok fram nistepakken.

 Og so skulle me ut på nye eventyr, denne gong med tog og stegjern.

Og isøks!

Me traska rundt på breen i ein time, akkurat i utkanten av spekk-området der breen tippar ned mot vatnet. Me fekk sjå ned i ei stor sprekke, men eg må innrømma det var moroast berre å gå, og høyra litt på knakingane i isen.

Og so var det nye moglegheiter for bilete, vakkert oppstilt. Ser dette kjent ut, forresten? Det kan vera fordi dette

var julekort frå familien Skjerdal/Lysne for omlag ti år sidan...

Etter breturen var det på tide å komma seg i kajakkane og padla heimover. No byrja me å merka padlinga i hender og eksler, men det var god driv likevel. Alyssa, den amerikanske guiden, skravla enno på amerikansk vis (den jenta snakkar nok meir i løpet av ein arbeidsdag enn eg gjer, og min jobb går ut på å snakka...) Halvanna time etter at me la ut frå strondi hjå Austdalsbreen, kravla me i land ved demningen i andre enden av vatnet, godt nøgde med dagen.

Dagen var forresten ikkje heilt over enno, inkludert i gebursdagsgåva var nemleg middag "på dertil eigna stad." Me fann ut at staden var Linahagen Kafe. Der kom me verkeleg i siste liten, middagsserveringa var eigentleg avslutta - men sidan det er skjerdøler (ikkje vår familie, men likevel) som driv kafeen og bui, so vart det både middag og kaffi på oss i vakre Solvorn.

Og slik slutta ein fin, og lang, feriedag for familien, med mange opplevingar, litt kajakkdiskusjonar og mykje latter. Ein slik tur hugsar ein lenge, og det er verdt den tidlege morgonen og planlegginga for å få ting til å gå i hop. Anbefalast!

Sjå kor nøgde me var på toppen av breen!

Verdsarvhøy og kajakktur

Når høyet skal i hus i Skjerdal, er det ikkje alltid berre å køyra fram ein traktor og lessa opp. På Ståflaten, ei lita eng mellom elv og fjord, fylte me sju storsekkar med turt og fint høy, onkel Harald festa motor på flytebrygga, og so bar det inn fjorden til der fjord og bilveg er i nærleiken av kvarandre. Gjøri og eg for etter, i litt mindre original farkost, nemleg dei nyinnkjøpte kajakkane. Fjorden var blikkstille, soli gjekk ned bak fjella og det var verken eit vindpust eller andre reisande (utanom flytebrygga) til å forstyrra kveldsroa på Aurlandsfjorden. Kort sagt idyll.

bilete: Harald og høyet på flytebrygga ("Høy er gøy!")
Eg og Gjøri med snuten mot Undredal, fotograf: Anne Karin

Fjell og fjord

Frå utsiktspunktet på Stegastein kjennest det som ein har verda for føtene på seg. Det er berre Aurland som ligg der nedanfor ein, men i eit ferieperspektiv treng ein ikkje meir av verda enn det.

Wiebke forlot byen til fordel for Lærdal for ei helg, og når eg fekk ein etterlengta fridag var ikkje vegen lang over fjellet - sjølv om det kjentest slik i min jomfrutur som sjåfør opp svingane i Erdal - til Aurland og dei goder som finst der. Sommarvakkert fjell med skarpe lukter av krekling og reinslav, flott utsikt over fjorden, is på kaien på Vangen, og ein snøggtur til ferieparadisa over alle, Skjerdal. Eg synes eg har vore på ferie med eit par dagar besøk og nokre timar biltur, og eg håpar og trur Wiebke synes det same.

Bra by

I helgi har eg tenkt på kor godt eg likar Bergen. Hm, dette har eg visst sikkert skrive før, men det må fram eit par gonger i året. Altså: Bergen er toppers! Vel regnar det ein del her. Vel spelar ikkje Brann strålande denne sesongen. Vel er det graving og skumle bybaner i halve byen. Vel ventar eksamen i enden av ignorerings-tunellen. Men so skin soli, parkane vert samlingsstad, og alt er betre enn bra.

Gebursdagsfest og tur til byen. Kaffi, grilling og frisbee i parken. Gamle vener. Andre gebursdagsfeiring og fleire latterkuler med gode studievener. Vandretur heim i grålysinga. Verdas søtaste gryntande dyr i hagen. Solskin og blømande epletre i same hage. Film med vener. Å, for ein by! 
Bilete: Galning på heimveg.

Det kjekke hagedyret vårt.

Tankar om vulkanar

Dette er spanande ting! Dei er store, dei er skumle, dei er fine, dei kan forandra alt på ein augneblink, det kjem lava ut av dei.
Hehe, folk får ikkje flyga! Og det varar jo berre eit par dagar.
Kvifor har vulkanar so skumle namn? Hekla, Katla, Etna. Ok, Mount St. Helena og Eyjafjellajökull er kanskje ikkje av dei verste... Dessutane er det grueleg moro å høyra folk prøva å uttala det!
No må den vulkanen gje seg snart, eg skal jo ut å flyga.
No har det dumme fjellet gått for langt! Eksamen er flytta, og det går ut over min sommarferie og mitt sosiale liv!

Hjelpes, kor sjølvoppteken ein er... (Men veit du kva? Med rette!)

Eit tre

Går det an på same tid å mislika og beundra noko? For eksempel eit tre?

Ja, eit tre, men ikkje eit kva som helst tre. Dette treet er mange hundre år gamalt. Det er eit oliventre. Det står ikkje i nokon åker, men i ei rundkøyring. Det markerar innganen til den israelske busetjinga Ma'ale Adumim - og det burde ha stått på palestinsk jord.

Begge folka er gode på symbolbruk i retorikken sin. Palestinarane ser mot flagget, mot martyrane, undertrykkinga muren representerer og sin lange historie i området. Israel ser mot religion, militærmakt og sin historie. Det gjer akkurat dette symbolet, dette treet som er rive opp av jorda det eigentleg vaks i, plassert på ei trafikkøy som offer for vanskjøtsel eller påkjørsle, så sterkt. Det handlar om å overta ikkje berre land, men og symbol - og det handlar om manglande respekt for desse symbola.

Det gjer at eg både mislikar og beundrar dette treet. Mislikar det fordi det er eit stole symbol, eit symbol på undertrykking og ein stat som tek seg til rette - og beundrar det som det standhaftige treet det er, kanskje kan det gi håp til reisande på palestinsk område inn i framtida.

Blåbærblå lukke

Velkomen til Øystølen!

Lukka er lysegrøn, heiter det. Det er ikkje sant. Den er blåbærblå, mjølkekvit og gyllen som flammen på eit stearinlys. Den høyrest ut som elvebrus, geitemekring, hestehovar, spraking frå bjørkeved og glade ungehyl.

Eg har vore på Øystølen i tre dagar. Der var selet stappfullt, me sov 17 stykkje der laurdagsnatta, med tre til i naboselet. Måtida var aldersdelte for å forenkla logistikken, men leik og arbeid er for alle aldrar. Ungane grasa forresten meir enn dei åt anna mat, såg det ut til - blåbærblå smil frå øyre til øyre sladra om diverse stopp i blåbærtuene.

På veg over fjellet med tre kjekke karar - eit par syskenbarnkjærastar og bror Olve

Det er fleire enn dei mange folki som vil inn i selet

Brimosten skal i former. Gjøri, Sebastian og eg

På veg heim, med blå tunge og trøytte bein, nesten i Skjerdal

Det gode liv

"Det var liksom so plutseleg over," sa ei når me kom attende til byen. Dei fire andre nikka einig. Bergen er fin i fint ver, det er mykje bra folk her, og livet er generelt sett godt (når ein ser vekk frå eksamenspanikk) - men livet er enno betre i Skjerdal, når det er strålande sol, ingen tanke på skulearbeid og plikter, og ein har bra folk rundt seg.

Byfolka i ICY (vel, nokre av oss) fekk vårtur til Skjerdal, og dommen var einstemmig: Idyll! Paradis! Vakkert! og til og med eit par Her kunne eg budd... Og det er ikkje rart, for helgi har vore flott:

Magnhild på brygga nede ved fjorden. Grilling, skravling og bittelitt planlegging. Og diverse raude nasar, skallar og nakkar...Magnhild, Agnete og Einar i frukthagen, litt på leit etter lam, litt på tur.Skjerdal har mykje å by på for glade amatørfotografar frå "byd´n", mellom anna ein spanande fauna. Her var det Chili med Agnete ved sida og syskenbarn Gjøri oppå som skulle forevigast.Og so var det fjøsen, der Magnhild mellom anna vart kjent med killingane.Ein treng eigentleg ikkje gå lenger enn ut i hagen for å finna moro og utfordringar. Her er mine tre steg på slakk line foreviga. Saliba, Agnete og Einar på heimestølen Leim.

Ja, me var faktisk omlag like mykje ute som det ser ut på bileta. I tillegg hadde me sjølvsagt lange og rolege måltid, sightseeing på Vangen, og mengder av spel me gjerne ville gjennom (med varierande hell for dei fleste, heldigvis). Altså ein klassisk ICY-tur, utanom ein litt uplanlagt omveg om Vik pga stengt veg i Nærøydalen, og at me desverre ikkje var fleire. Men det var likevel ei strålande helg. Agnete, Einar, Magnhild og Saliba: takk for turen!

Ein kan lesa meir om turen, og sjå flotte bilete, på bloggen til Magnhild!

Dans og sømn

Det er eigentleg det eg tenkjer på denne veka, dans og sømn. Av desse to tinga får me mykje av det fyrste og lite av det andre - eller, kanskje meir enn vanleg, men so dansar me og enoooormt mykje meir enn vanleg, so det går liksom ikkje opp i opp ein gong.

Eg er attende på Klones vgs på Vågå. Her er det radiatorar som går av og på etter forgodtbefinnande, enorme mengder kjøtpålegg, ein halvmeter (minst) med snø, dobbeltrom, tradisjonell norsk mat til alle måltid, eit tekjøken utan koppar og elles alt slik det skal vera på eit internat. I tillegg er me åtte gira (og allereie utslitne) dansestudentar, og eit par-tre enno meir gira lærarar. Det er stas!

I dag har me lært om dansestil i Nord-Gudbrandsdalen, me har diskutert folkeleg dans vs. folkedans (nei, eg er ikkje klokare), og dansa springleik. Og litt til springleik. Og enno meir springleik. Og nei, eg klarar det ikkje. Me lurer litt på om læraren var so skeptisk som han virka når han sa "Har de fleire samlingar før eksamen? Nei vel... Og den er i april? Allereie i mars?! Jaja..." Men det kjem vel, det er jo berre dag 2 av denne veka på Vågå. Aha-opplevingane ventar nok rundt neste sving (rundsnu).

(bilete: frå turen over Strynefjellet i går. Det var nydeleg!)

Endringar!

Eg skulle jo skriva oppgåve i dag. Og ja, eg har vore flink student minst halve dagen, so det har eg gjort. Og so sendte nabo Gro melding: "Gå Vindhella?" "Gi meg ein halvtime," sa eg, ferda oppgåve fort og gale, og so gjekk me Seltåsen (ein har vel lov å ombestemma seg?)

Etter middag skulle eg liksom lesa, men med ein gong eg sette meg i sengi (eg veit, fyrste tabbe...) kom andre ting i fokus. Ein rask tur innom bloggen vart mange timar med omskriving av HTML-kodinga og leik med biletredigeringsprogrammet GIMP, og so endte me her me er no. Eg er faktisk godt nøgd. Dersom nokon lurer på kor ideen kom frå kan eg tipsa om Tips for New Bloggers. Svært god side, med mellom anna informasjon om korleis skaffa seg tre kolonner og mykje anna snacks. Men eg trur eg skal gi meg her. Det er eit år (ganske akkurat) sidan eg oppretta bloggen, og no får det bli (minst) eit år til neste store endring, tenkjer eg. Men nokre små overraskingar kan vel komma innimellom...

(bilete: Stora Sokni sett frå Seltagalden)

ICY på Stolmen

No er det offisielt tradisjon. Me har vore på hausttur til Stolmen i Austevoll tre år på rad, og dette året med fleire enn nokon gong før. 11 ICYarar frå Bergen og ein GoCYar frå Voss/Palestina har vore ei heil helg ved sjøen. Der har me fiska, rodd, solt oss, laga mat og elles kost oss som best med kan.

Eg har vore sjuk då... Men det prøvde eg å ignorera som best eg kunne, og utanom ei natt med feber og enorme mengder snytedukar har det gått greitt. Dagen min på land laurdagen vart brukt i solveggen med ei god bok, so sjølv om eg gjekk glipp av diverse fiskefanstar og ei skattejakt var eg nøgd. Problemet er vel at eg no har smitta resten av ICY.

Men det var ein fantastisk tur! Å setja seg i båten og oppleva ein fantastisk solnedgang til sjøs. Å eta nybakt brød og fersk steikt makrell til lunsj. Å vakna med sol inn glaset. Å dra ein gamal færing ut av naustet. Å spela kort til seint på kveld. Eg er glad dette er ein tradisjon - det betyr vel at me gjer det på nytt neste år?

De kan forresten lesa meir om turen vår på www.icy.no, eller hjå Magnhild

(bilete: Lina og Karina på fiske. Monica og Karina vinkar hade til sjuklingen)

Summer of '08

Oh when I look back now

That summer seemed to last forever

And if I had the choice,

I'd always wanna be there

Those were the best days of my life

Summer of '69 har alltid vore ein slutt-på-sommaren-song for meg. Og slik er det i år og. Eg er attende i Bergen (i eit hus utan mat (som eg har lyst på), dersom eg får lov å klaga litt), og sommaren er dermed slutt. I morgon byrjar ein ny kvardag, på same universitet, men på anna studie.

Det har vore ein sommar utan dei store sprella. Eg har ikkje drive ekstremsport. Eg har ikkje prøvd ein ny jobb. Eg har ikkje reist til det store utland (dersom me ser vekk frå Estland, og det gjer me), og eg har ikkje gjort dei store endringane i livet. Men eg har hatt ein fantastisk sommar! Den har vore full av dei små augneblinkane som gjer alt, dei augneblinkane der ein skjønnar ein er lukkeleg, eller dei augneblinkane som seinare glir fram som dei mest minneverdige.

Å eta lunsj i Rådhusparken i Lærdal med Gro.

Når Di Derre spelte "Rumba med Gunn" og nokre av mine beste vener sto saman med meg og hylte.
Å vassa ut i Hedler med kajakken på slep og føtene i gjørme på fjordbotnen.

Stå i Kvammegarden og brøla "Sumar i Lærdal" saman med halve bygdi.

Kasta fiskesprett på Aurlandsfjellet, og bli slegen ned i støvlane av resten av familien.

Fotosession på brygga ved Nigardsbreen med Karoline og Kristine.

Kjøpa burgar i Håbakken med Anja og eta i underhuset medan me ser film på storskjerm.

Stå side om side med Anja, telja til tre og hoppa på fjorden i Vindedal.

Sjå Knocked Up med Eirik og Olve.

Telefonsamtalane med Anja og Monica då ei fekk mattekarakteren og hi jobb.

Dansa macarena i bryllaupet til Jon og An-Magritt saman med tenåringane i familien.

Sitja på altanen i Skjerdal saman med tanter og onklar medan ungane trur me ikkje har lagt merke til at dei spionerar.
Å få flatbrød med rømme og spekekjøt i bållavvoen på Vinjerocken.

Synga "Idyll" av full hals saman med syskjenbarna medan me legg i brimosten.

Reinska blåbær medan eg høyrer på skravlinga til syskenbarnet og mumlinga til bror min. Det er ikkje alle rollar som er like store i ein samtale...

Få sandwich-is medan me tek poteter når det er nettopp det eg hadde lyst på sjølv om det ikkje er fint ver.

Heldigvis har eg bileta og minna - når sommaren no eingong ikkje er evig.

Man, we were killin' time

We were young and restless

We needed to unwind

I guess nothin' can last forever...

(bilete: Bøafossen. Sommarlektyre. Fleire bilete kan sjåast på fjesboki)