Grillsesongen

Eg starta grillsesongen i helgi, i Førde - i snøver. Det var ein suksess! Pølser, marshmallows, sjokolade, pinnebrød med og utan sukker og kanel - nam!

Join hands and hearts and voices

Gjester og tilsette på Kellerman's syng årets siste song. Kven som skal dansa siste dans er usikkert, hovuddansaren har fått sparken. So høyrest bildur, ei sidedør går opp, og der står han - Johnny Castle, svartkledd, med duffelbagen slengt over skuldra. Og eg må ta eit val: dette er for dumt eller gi meg ende over? Eg gjer det siste, og jublar i det Johnny hoppar opp på scena, rekker handa ut mot jenta på stolen og seier til ingen og alle: "Nobody put's Baby in a corner!" Tenåringane attmed meg jublar og, og eg ler litt ekstra av dei avsluttande vitsane og det etterlengta svevet høgt over dreiescena.

For ein må gi seg over av og til. Ein må gi seg over til latteren, til frustrasjonane, til gleda, til trøyttheiten, til shoppelysta, til kaffilysta. For det vert litt av kvart når ein er 22 stykk på tur i London...

Eg har att eit godt døgn her, og skal gje etter for mine innfall, kosa meg i ein spanande by med snikande vårstemning og nyta at dei 21 andre (antakleg) kjem seg vel heim utan andre manglar enn svært slunkne lommebøker. Og det må jo reknast som ein suksess.

Bilete: Vårstemning på South Bank.
 Ekspedisjonsgruppa mi ved Central YMCA, "the World's first"  

Changing the world

 One day our generation

Is gonna rule the population

So we keep on waiting

Waiting on the world to change

John Mayer

3 gode grunnar

til ikkje å lesa i dag:
- LiV-kurset - det er enno mykje å tenkja på, konsentrasjonen er altså ikkje på topp
- veret - det er sol i Bergen, need I say more?
- valet - eg kan ikkje hugsa sist eg var so nervøs!

Desverre er ikkje dette gode nok grunnar i følgje mitt samvit, so gamalengelske verb: Here I come! (cume? cuman? com?)

LiV, the sibling edition

Ein skjønnar ein byrjar å bli gamal når ikkje berre dei ein sat barnevakt for, men småsyskena til dei ein sat barnevakt for er med på LiV (leiartreningskurs i KFUK-KFUM). Og når halve gruppa er småsysken - og faktisk ofte dei yngste småsyskena - til dei (yngste) ein har vore på leir med. Ai, eg kjenner alle mine mange år tynga meg.

Men eg blir og lett, vel iallefall varm, om hjarta av dette. Årets LiV-kull er ein flott gjeng, som held ut gjennom strabasar, delar på det dei har av overskot, oppmuntrar, syng, fortel vitsar, blir overlukkeleg over bålkos og sukker (vel, kven blir ikkje?) og som eg gler meg til å følgja gjennom to år. Og so gamal er eg ikkje at eg ikkje kan gle meg over fellesskapen mellom dei, ein fellessakp eg òg får del i (når dei berre skjønnar at "kursleiinga" ikkje er den vonde sjølv...)

Kafébesøk og familieskryt

I dag skin soli i Bergen, og eg har ikkje på nokon måte vore god student - derimot har eg lokka vener ut på ville vegar, og ein times lunsj med folk frå klassen og to og ein halv times skravling på kafe nr. 2 med ei tidlegare klasseveninne var resultatet. Kva skjedde med lesinga? Jo, den utset me til ein regnversdag... Planane for kvelden er nemleg "To Tårn" med Magnhild, so her vert det lite konsentrasjon.

Men eg skulle ikkje berre skriva om kor dårleg student eg er (eller kor mykje peng som går med på kafebesøk), men derimot å skryta av familien min, som overskrifta kanskje reflekterar. I helgi hadde nemleg koret i Aurland og Lærdal stor konsert, og med mamma og onkel i koret og onkel i orkesteret er det vel lov å vera litt stolt? No har eg ikkje snakka med nokon av dei om korleis det gjekk, men i følgje Porten var det flott (Men kan dei eigentleg skriva noko anna? Nei, me satsar på det var ein suksess til det motsette er bevist). Desverre fekk eg ikkje med meg nokon av konsertane, men koret dumma seg ikkje loddrett ut på "førpremiera" for to veker sidan (nesten ikkje iallefall), so eg har no sett dei i aksjon.

Forresten, grunnen til at eg ikkje kunne heim til konsertane denna helgi er at eg var i Førde på LiV-kurs. Eg har jo skrive før at denne gjengen er ein inspirasjon, og det held eg fast ved. Til tross for kul i hovudet (ja, det går hardt for seg...) var det ei flott helg, som gir håp for ei god framtid for KM i Sogn og Fjordane (og ja, me er ein krins no, offisielt)

Oppmuntring i kvardagen -

- det er det LiV-kurs med Sogn og Fjordane (ja, me er ein krins no! Eller snart, men never mind...) er! Det er svært godt å komma frå frustrasjonar i Bjørgvin og kjensla av at arbeidet går trått, og so komma til Sunnfjord Folkehøgskule og treffa eit engasjert og oppegåande LiV-kurs, som kan nå langt heile gjengen! Då kjennest det ut som det er vits å jobba innan KM - og det same gjeld mykje anna arbeid i S og Fj. Me er heldige, me som har fått ha vår ungdomstid der. So er det berre viktig å fortelja det til dei bra folki der og, det må eg bli betre på... Dette er dermed ei utfordring til meg sjølv, so var det berre om eg lyttar når eg snakkar til meg då :-)

Ei ny veke står for døra -

- og er eg klar? Oh no, not at all! Har vore i Førde i helgi, på LiV-kurs med den kjekkaste ungdommen som finst, "ungane" var arbeidssame og hyggelege og lærevillige. We like! Men no er eg altså attende i Bergen, og har to veker med oppgåveskriving og eksamenslesing å sjå fram mot - skrekk og gru!