Musikken som får meg gjennom oppgåveskrivinga

- Bo Kaspers Orkester i dei melankolske stundene
- Counting Crows for, og mot, bakgrunnsstøy
- Casa Murilo for å feira når alt går så meget bedre
- California-spelelista mi for å minna om at det kjem ein sommar etter denne helgi
- Tyler Hilton (beklagar han!) i dei seine nattetimane
- Les Miserables (og Ringenes Herre-soundtracket) når ein treng dei pompøse avslutningane
- Enchanted-soundtracket og musikken frå Cats når humøret manglar
- The Wombats når energinivået dalar
- Gjermund Larsen Trio når soli skin - eller ein føremiddag det regnar. Eventuelt saman med Trondheimsolistene når ein har bruk for dei store tankane
- Frigg, Ranarim, Geitungen, Majorstuen og Danu når orda vert for mange
- Fleetwood Mac når alt håp er ute

Har du god oppgåveskrivemusikk?

I'd love to...

Når denne delen av livet mitt er ferdig (altså etter klokka eitt måndag 16. mai) skal eg

- ligga i parken med godt samvit
- lesa bøker berre fordi eg har lyst
- gå på fest og bli der til over midnatt
- eta festmiddag med lesesalsfolk
- drikka champagne i parken
- invitera vener på middag
- gå på kafe
- ta opp att mitt nye og betre liv (som her betyr å trena)
- sjå gamle filmar
- sova til midt på dagen
- og stå tidleg opp for å nyta fridomen
- få panikk pga munleg eksamen
- bli solbrent
- eta frukost i hagen
- gå tur til slottet
- spela frisbee
- sjå sambuarane mine
- ta bilete med massevis av fargar og blomar og folk
- bowla
- eta is på Bryggen
- lakka tåneglene knallraude
- oppleva solnedgangen frå toppen av Fløyen
- kjøpa symaskin og gå i gang med lapping av slitte buksekne
- baka kake(r)
- sakna lesesalen
- og byrja på toppen av lista ein gong til!

Farvel, 2010

Eg er som vanleg litt seint ute, eg. Eg skuldar på feriemodus, men er redd det er langvarig.
Dei seier ein ikje skal ta med seg det forgangne (her: 2010) inn i det kommande (her: 2011), at ein ikkje skal dra med seg det som er forbi, at ein skal sjå framover - eller var det leva i nuet ein skulle? "Dei" seier so mangt, og eg vil no ha med meg 2010, eg, iallefall minna av det. For ikkje berre var det eit år av den betre typen (eg kjem i farten ikkje på eit overvettes dårleg år til samanlikning, men det får heller stå seg i prøve). På den andre, eller same, sida, studerer eg trass alt litteraturhistorie, og må, eller bør, dermed pr. def. vera oppteken av fortida, eller iallefall tru den har innverknad på notid og framtid - preteritum, presens, futurum, eller noko slikt. Dermed (med ein ide heilt og fullt stole frå Ida), gir eg tolv glimt frå året som var (og ber om at de sjølve fyller inn alt som manglar, og tenkjer over kor grueleg vanskeleg denne utveljinga var...):

Foto: eg

 Januar var innemånaden, vera-i-ro-månaden. Eg var forkjøla som aldri før, og elles oppteken med studiar, dans, kor, LiV osb.

Foto: pappa

Men i februar byrja eg å lea på meg. Ikkje berre utomhus, men og utanlands. Thailand med familien, og London med LiV-kurset. 

Foto: Heidrun

I låglandet byrja snøen som hadde dekka Bergen i månadsvis (!) å forsvinna, men i høglandet låg den enno i mars. Med ICY på Dagali fekk eg grava hol i den.

Foto: eg

I april reiste eg utanlands att, denne gong på føreksamenstur til Janne i York. Taket på Minster fekk besøk, men eg er nøgd det var gitter kring utsikta, høgderedd som eg er.

Foto: Stina

 Olve vart vaksen i mai! Då sto han konfirmant, og var òg den einaste som stod fint på bileta.

Foto: Anbjørg

Etter eksamen i juni for eg sporenstreks på festival i Sverige. Regnet var inga hindring for humøret!

Foto: eg

Eit år på etterskot fekk mamma og pappa 50 årsdagsgåva si i juli. Padletur og brevandring for heile familien på Styggevatnet og opp Austdalsbreen.

Foto: Gjøri

Øystølen i august. Slik det skal vera. Meg på hest er derimot eit meir sjeldan syn. Eg kjente meg ikkje nett trygg, sjølv om Raui er ei adstadig gamal dame.

Foto: eg

I september var det attende til bøkene, og den store, altoverskyggande og skumle masteroppgåva. Heldigvis skein soli i Musehagen, og ein har gode studievener i same situasjon. 

Foto: Venskap Jeriko-Lærdal

45 lærdøler og andre affilierte for til Jeriko i oktober, for å feira 10 000 årsjubileum 10.10.2010. Her er (nesten) alle samla ved Elishas kjelde.

Foto: ?

Ute er det ruske og fælt novemberver. Inne dansar folkedansarar sjølvkomponert linedance.

Foto: Wiebke

Julestemninga kom liksom aldri. Kvifor ikkje berre droppa prosjektet då, og reisa til Spania i desember? Men berre ein snøggtur, for juli, den må ein feira heima. 

Godt år!  

var det. Og godt år ynskjer eg deg.

Happy

So var det avgjort, karen som er ferdig med masteren er lesesalen sin gladaste, Bjarte stakk av med seieren med denne lista:
1. Float On (Modest Mouse)
2. Good Vibrations (The Beach Boys)
3. Hey Ya! (OutKast)
4. Happy When It Rains (The Jesus and Mary Chain)
5. Here Comes The Sun (The Beatles)


Dei gladaste songane vart òg kåra. Meir slåande enn sist kom songar som finst på vinnarlista godt ut:
1. Hey Ya! (OutKast)
2. Here Comes The Sun (The Beatles)
3. Good Vibrations (The Beach Boys)
4. Kom igen Lena! (Håkan Hellström)
5. The 59th Street Bridge Song (Feelin' Groovy) (Simon and Garfunkel)

Lytt og bli glad!

Livet, døden og kjærleiken - hurra!

Etter ei noko deprimerande, men akk so inspirerande, veke når me fann fram til dei tristaste songane i verda, er me i gang med det som skulle verta ei lett og oppmuntrande veke – verdas gladaste songar. Om trist er subjektivt, er i alle fall glad det! Og ikkje klarar eg å ta denne konkurransen like seriøst – er det eit teikn eg bør ta alvorleg?

Eg har i alle fall enda med ei liste som seier noko om dei store spørsmåla i livet, denne gong og. Eg trur kanskje eg kunne teke alle songane frå Nordstoga-brørne, men har klart å halda meg unna. I staden enda eg med desse:

1. Det er meg det samme hvor jeg havner når jeg dør (trad., Aasmund Nordstoga)

Døden. Om livet er ein fest, kvifor skal døden vera noko anna? Aasmund Nordstoga er den kjekkaste mjølkebonden på over førti frå Vinje me veit om, og so kan han attpåtil synga. Og det godt. Hans ”Kalle Petterson och Josefina” var ein sterk utfordrar til songen under – ingen bråkar när jag kommer, ingen grälar när jag går. Jag er ogift, vara lovat, här jag står!, men det måtte bli denne skal ein berre ha ein frå karen. Drikking, venskap, kvinnfolk, humor og ein som har sett spor etter seg – å bli vel motteken både hjå St. Peter og hinmannen kan vel ikkje vera det verste?

2. Giftasvisan (trad., her med Lyy)

Kjærleiken. Romantikaren i meg er kanskje, av og til/ofte, ueinig, men jammen meg er det godt å sleppa kynikaren til:

Tar man riker, blir man gärig, tar man fattig, felar mat

Tar man gammal, blir man knarrig, och tar man ung, så får man barn.  

3. Ta livet som det faller seg (Jungelboken)

Livet. Den skal vera på norsk. Det skal helst vera med film, eller i det minste rørsler. Den er optimisme og barndom. Finst det gladare bjørn enn Baloo?

4. Tiedemanns kafe (Postgirobygget)

Og so kjem romantikaren i meg farande inn frå sidelinja. Kjærleik på slutten av livet, litt melankolsk, men akk so fint. Og slikt vert ein glad av.

5. Yes (Merry Clayton)

Kjærleik. Punktum. Eller kanskje ikkje. Kanskje berre byrjinga - sjølv om det er rulletekstmelodien til Dirty Dancing. Romantikaren i meg kan ikkje stilnast...

Saddest songs

Og so var det avgjort, kva som er verdas tristaste song - i følgje lesesalen på IF - og kven som er lesesalens tristaste. Den tittelen var det Ingvild som stakk av med, med denne lista:
1. Hope There's Someone - Antony & The Johnsons
2. And No More Shall We Part - Nick Cave & The Bad Seeds
3. Tonight - Lykke Li
4. Still My Body Aches - Thomas Dybdahl
5. Iris - Goo Goo Dolls

I tillegg skulle me kåra dei fem tristaste songane, også dette ved direktestemmer. Det vart sju (og i tillegg har eg ført på dei tre neste, slik at me får eit fint rundt ti-tal, i synkande rekkefølgje):
10. Why Does My Heart Feel So Bad? - Moby
9. Tears In Heaven - Eric Clapton
8. På nära håll - Kent
7. Jag hatar att jag älskar dig och jag älskar dig så mycket att jag hatar mig - Håkan Hellström
6. River - Joni Mitchell
5. Hope There's Someone - Antony & The Johnsons
4. The Funeral - Band of Horses
3. Don't It Look Like Rain - Jason Molina
2. Love Will Tear Us Apart - Joy Division
1. Strange Fruit - Billie Holiday

Noko av det kan, og vert, diksutert. Noko manglar heilt klart. Men det er jammen mykje vakker, sørgeleg musikk der ute, og å leita den fram må vera ein av dei finaste novemberaktivitetane som finst. Eg brukte i kvelden i går på golvet framfor omnen, med eit par akademiske tekstar og fire timar trist musikk. Det er ikkje den verste måten å nytta ein kald haustkveld. Du kan høyra (nesten) alle songane her. Du treng ikkje nødvendigvis høyra alle på ein gong...

Sad songs

As the quality of our lives decrease proportionally with the daily hours of sunlight, it is time, once and for all, to find out what is the saddest song of all time.

Ein diskusjon kring triste songar utarta seg, og slik vart "The Saddest Contest Ever" til. Ei veke, fem songar og litt avstemming seinare, skal den tristaste Spotify-lista i konkurransen, den tristaste songen i verda og den tristaste personen på lesesalen kårast. Ein morosam, absurd nok, konkurranse på mange måtar, sidan ein oppdagar musikk ein ikkje har høyrt på lenge, og må tenkja over kva som verkeleg rører ein.

Mi liste er som fylgjer (men kunne ha vore mykje lenger, og kan nok sjå heilt anleis ut i morgon):

5. Orda du gav meg - Odd Nordstoga
Orda er alt eg kan halda kring no. Og slik vert ein av dei flottaste kjærleikssongane i norsk språkdrakt til ein av dei tristaste. Ei linje er alt som skal til.

4. Empty Chairs at Empty Tables - Les Miserables
Skal ein høyra Les Miserables, skal det vera med Michael Ball som Marius. Og med Michael Ball som Marius finst det ingen musikalsongar med same rivande fortviling og vemodige avskjed. Og slikt må vera med på tristaste-lista. Kanskje vert denne pompøs i høve dei andre songane på lista, men av og til er sorga valdsam: Empty chairs at empty tables, where my friends will meet no more.

3. Heartache - A Girl Called Eddy
You can call him heartache frå Tears all over Town, det seier vel kanskje det meste? Elles er nok A Girl Called Eddy den ultimate haustmusikk, hjartesorgmusikk og synast-synd-på-seg-sjølv-fordi-oppgåva-ikkje-skriv-seg-sjølv-musikk.

2. Blåmann, Blåmann, bukken min (Aasmund Olavson Vinje)
Eg visste alltid kva som kom når bestemor strauk meg over hovudet og meinte eg burde sova. Det var oftast på stølen det skjedde, heima i Skjerdal gjekk det i Fager kveldssol smiler. Men på stølen, der song bestemor og bestefar Eg gjette Tulla og Blåmann, og eg turka stille tårer i halvmørket i køyesenga, eller krulla saman i fotenden av benken på Leim. I minnestunda til bestefar song me den - ikkje enno, Blåmann min. Mange år etter turkar eg enno tårer når Kirsten Bråten Berg syng Blåmann for eit fullsett Columbi Egg, eller eg kjem over den i ein ubevakta augneblink.

1. River - Joni Mitchell
Treng denne meir introduksjon? Verdas tristaste julesong, sungen av verdas såraste stemme. Tenk om ein hadde ei elv ein kunne sigla avgarde på...

 

Kva er dine sørgelegaste songar?

Midnatt

Midnatt ein torsdag. Då er det mangt slag ein vil dela med verda. Eg prøver å fatta meg i kortheit, det er ikkje mi sterke side. På den andre sida kallar sengi, og den er verkeleg ei svak side hjå meg. So derfor:
- På tysdag ringte det ein seljar på døri og spurte om foreldra mine var heime. Eg sa som sant er at "dei er ikkje her." "Eg får komma att ein an dag då," sa seljaren. Eg lot vera å sei at dei antakeleg ikkje er her då heller.
- Eg sovna på lesesalen i dag. Då eg bråvakna spurte Janne om eg hadde sove. "Nei," svara eg, før eg kom på at eg hadde blitt kjefta på i eit kvarter fordi eg hadde rota vekk nøkkelen til Gimle, lagshuset. Sidan det berre var Janne der, og ho ikkje kjeftar for ting eg ikkje har gjort, må eg trekka attende påstanden. Eg sov.
- Førre veke var eg svært fornøgd med at eg klarte å skriva "encyclopaedic" rett. I dag oppdaga eg to t-ar i "consciousness".
- Har kjøpt plata til Gjermund Larsen Trio, Aurum. Sprang ned ei jente i troppi på Platekompaniet for å få gjort det. Beklagar.
- Har vore på Bergen Mandolinband på Victoria i kveld. Førre gong eg var der, vann Frida fotball. I kveld vann Janne cd. Kva med mi vinnarlukke?
- Eg lir av utbreidd lesesalsvegring for tida. Treng ein kur. Anyone?
- Bente minte meg om at om berre tre veker er me i Jeriko att. Panikk! Og litt lyst å skriva lister over ting eg uansett kjem til å gløyma.
- Eg har funne eit par forsvunne magemusklar denne veka. Angrar litt på tysdagens treningsøkt enno - men med vondt skal vondt fordrivast, eller noko slikt.
- No kom eg nettopp på at ein ny ligrettovaffeldate ventar i morgon, dermed dempa lesesalsvegringa seg, lysta til å sjå ein ny dag i møte auka drastisk, og eg kryp til sengs med "Granitt" på hjernen. G'natt!

Ferieveke

Dette er ei av dei vekene som rommar alt, heile sommaren på sju korte dagar. Lat meg oppsummera:
- måndag: jobb og so avslapping heime, med film og bok og mamma
- tydag: jobb, og om kvelden høying og kajakkpadling i Skjerdal
- onsdag: ugrastaking, og om so tur til St. Tomas-kyrkja på Filefjell der Gjermund Larsen Trio heldt konsert
- torsdag: ferietur med familien til Jostedalen, med kajakkpadling, brevandring og sidan middag i varme Solvorn. Film om kvelden med gutane - men me sovna før siste kampscena alle tre
- fredag: potettakst og konsert i Kvammegården
- laurdag: jobb og sidan dans på Fjordstuen
- søndag: ?
Variert og vakkert!

Turistinfodag

Eg har jobba heima i vel ein månad. Det ser ikkje heilt slik ut på kontoen, for eg har jo teke meg litt fri innimellom - men det trengs det, skal ein lada opp att til eit nytt skuleår. Dessutan har eg ikkje vore like blid på jobben, sidan dei har forandra opningstidene til 10-18, noko som gjer at dagen går - og ein er heilt åleine, heile tid. Men men, slik er det turistbransjen for tida, innstrammingar både her og der, verkar det som.

Men altså, ein turistinfodag. Lat oss ta ein heilt gjennomsnittleg dag. Lat oss ta dagen i dag:
-10.01. Opnar døri, sler på maskiner, loggar inn på pc. Do? Jepp, rett bak antikken. Nei, ikkje inn døri med "staff only". Sukk
-10.09. Masse folk! Hjelp!
-10.20. Australsk par. I love it! Berre ikkje so bra at eg får den dialekta...
-10.23. Min tidlegare sjef ringjer. Eg må innsjå at eg berre har innbilt meg at det går betre i turistbransjen enn folk fryktar, besøket er til og med dårlegare enn i fjor. Er det denne finanskrisa dei påstår er der ute i verda som har skulda?
-11.21. Australiaren takkar overstrøymande for internett og hjelp og for at han har fått møtt lokalbefolkninga. Jaja, kvar si lyst
-12.56. Kva er det med nordmenn og fingerbjør?
-13.07. Lars frå Villakssenteret fekk ikkje nett sjekka e-posten sin i fred. Turistane i Lærdal let seg nemleg ikkje stoppa av eit nervøst "Jammen, eg jobbar ikkje her..." Godt han har lang fartstid i turistbransjen, so fer dei ikkje so feil
-13.11. Lars trekte attende det tidlegare gjevne komplimentet om min smak i lesestoff. Sidan eg, rett før han kom, tok pause frå Ifor Evans sin "A short history of English literature", veit no villakssenteret at sommarlektyra mi mellom anna er "Bare du og jeg" i serien Romantiske bestselgere. Jaja, det var det imaget
-13.32. Lite Nytt rett over vegen spelar Sigrid Moldestad (og driv dermed aktiv turistlokking). Eg dansar vals
-14.22. Tyske koner er nok hakket meir sjefete enn andre - eller kanskje dei berre høyrest slik ut? Iallefall ropar dei meir enn andre på mennene sine: "Kommst du, Jo!" "Nein..." Men kjem gjer han likevel
-15.20. Ei russisk dame byrjar å gråta når eg fortel kor villakssenteret er. Nei, dama, det er ikkje langt vekk! Forklåringa får eg nok aldri
-15.35. Bie i håret! Uæææ!
-15.36. Døøø! Død.
-16.10. Skambankt, Ifor Evans og te. Ikkje å forakta det
-17.21. Liste over folk ein aldri skal på tur med: born (særleg bergenske og franske), ektemake og - trommekvervel - svigerforeldre (særleg om dei snakkar høgt, sint og spansk)
-17.57. No må de gå! Eg vil ut! Men dama snakka so nydeleg engelsk, at eg har litt lyst til at ho skal snu i døri og snakka meir
-18.01. And I'm off! Takk for turistinfodagen

Books of love and hate

eller "Books I love and hate", "Books I love and hate", "Books I love or hate", "Books I love to hate"

 Elsk:
- The Squatter and the Don (Maria Amparo ruiz de Burton, 1885)
Romantikk, enkle karakterar, triste lagnader og mykje moral. Sentimentalt og lettfatteleg, men og spanande om ein del av amerikansk historie ein ikkje høyrer so mykje om.

- Ramona (Helen Hunt Jackson, 1884)
Alt som Squatter and Don er - berre meir. Og her er indianarane med!

- The Third Policeman (Flann O'Brien, 1967)
Dei seier dette er ein måte å forstå serien Lost betre - eg er nervøs for avslutninga på serien dersom det er tilfelle... Men fantastisk om politifolk, eindimensjonalitet og ikkje minst syklar.

- On the Road (Jack Kerouac, 1957)
Ein klassikar i amerikansk litteratur. Nokre meinar karakterane er usympatiske og utan mål og meining - eg kjenner meg att i dei...

-The Autobiography of a Brown Buffalo (Oscar Zeta Acosta, 1972)
Acosta var figuren bak Dr. Gonzo i Fear and Loathing in Las Vegas - og slik er han her og. Ein meksikansk-amerikanar på leit etter ein identitet utan bindestrek, gjennom eit sekstital fullt av dop. Ein i klassen peikte på dette som grunnen til at me ikkje kjenner oss att i California på sekstitalet - læraren vår anbefalte meir erfaring... (Ho meinte nok meir leseerfaring, det må innrømmast)

- The French Lieutenant's Woman (John Fowles, 1969)
Klassisk viktoriansk kjærleikshistorie - trur ein. So kjem forfattaren inn på toget til hovudpersonen, og du kan velja din eigen slutt. Det er då det vert spanande.

- The Biographer's Tale (A. S. Byatt, 2000)
Phineas er grad-student - og lei litteraturteori. Høyrest det kjent ut? Dermed byter han prosjekt og rettleiar, men mistar snart fokuset, det nye prosjektet kan aldri gripast, istadenfor leitar han etter system i det vesle han har av spor. Ikkje noko av det han presenterar for lesaren er relevant, ikkje når han noko mål - men vegen er spanande den og!

- Midnight's Children (Salman Rushdie, 1981)
ei blanding av fakta slik verda hugsar dei og fakta sett gjennom augo til hovudpersonen. Og er det ikkje slik historie vert skriven? Boka er lang, historien om India sine fyrste 30 år er vanskeleg - men det er verdt det når ein vender side 460 eller der omkring, og har fullført reisa.

- The Curious Incident of the Dog in the Night-time (Mark Haddon, 2003)
Det byrjar som ei detektivforteljing - drapet på puddelen Wellington skal oppklarast. Men detektiv, hovudperson og forteljar Christopher er autist, og når ein ser verda gjennom hans augo ser den heilt anleis ut.

Hat:
- The Life and Opinions of Tristram Shandy, Gentleman (Laurence Sterne, 1759-67)
Når faren har gløymt og stilt klokka og dermed let Tristram bli unnfanga i ein umerksam augneblink, er boka enno moro, underhaldande og spanande. Når Tristram brukar to bøker (!) på i det heile teke å bli fødd, då byrjar den å dra ut... Ja, me har skjønt spøken no, kom til poenget!

- Texts for Nothing (Samuel Beckett, 1950-52)
Tekstane er til ingenting, om ingenting. Språket er medrivande - det er ein grunn til at folk ser Mens vi venter på Godot enno - men det skjer ingenting. Ingen seier ingenting (om det er mogleg). Her snakkar me frustrasjonar (både hjå tekst og lesar)!

- Tripmaster Monkey: His Fake Book (Maxine Hong Kingston, 1989)
Dette var den boka ingen i gruppa hadde fullført til førelesinga - to gonger på rad. "Bad, bad students," sa læraren. Me sleit oss gjennom slutten, og skjønte aldri heilt noko som helst. Kinesisken hjalp ikkje.

- Foe (J. M. Coetzee, 1986)
Fram til dei siste ti sidene tenkte eg noko slikt som: "Lettlest, spanande, moro å bruka Robinson Crusoe på denne måten." So opplevde eg "the tyranny of the ending", som Fowles kallar det: slutten er forvirrande, utan meining, utan løysing - og alt det føregåande verkar meiningslaust. Slutten er det som sit att, og slutten er frustrerande.

- Grapes of Wrath (John Steinbeck, 1939)
Eg veit dette er ein klassikar. Eg veit at ingen les den lenger. Eg veit ikkje kvifor, for det eg har lese til no verkar aktuelt nok. Men dette er siste bok på pensum - dvs det er den siste eg ikkje har fullført. Derfor kjem den her - for eg er redd det er ein grunn til at ingen les den lenger.

Og slik er mitt semester - eg tek det som eit godt teikn at den fyrste lista er lengre enn den andre, og håpar det held seg slik fram mot eksamen.

Med slank lommebok

Det er meir enn nok å ta seg til i London sjølv om ein har eit trongt budsjett - evt om budsjettet har vist seg trongare enn planlagt etter dei fyrste tre dagane der... Det var ikkje slik eg planla det, men det vart slik når eg på mine to siste dagar i storbyen gjorde nett det eg ville:

To dagars ekspedisjon i, og utforsking av, Kensington Gardens og Hyde Park. Ein har sjølvsagt med seg kamera med god plass, litt retningssans, gode sko og niste til å nyta på ein benk ved The Serpentine eller Round Pond, medan ein ser på fuglane. Ein spasertur langs Rotten Row er og eit must, so kjenner ein seg som ein del av adelen - særleg når det kjem eit regiment ridande. Om det er februar er det inga hindring, ein får då sjå parkane på ein annan måte enn på postkorta.

Shopping i Camden. Jepp, shopping funkar fint med slank lommebok, særleg i Camden. Her er det fullt av ting du ikkje treng, ting som er spanande å sjå på, og ting du ikkje har lyst på. Innimellom finst skattane ein kan ta seg råd til - og det er so mykje å sjå at ein kan bruka mange timar utan å bruka tilsvarande mengd pengar.

Etter jobb-drink på sliten pub i Soho. Billeg øl ein aldri har høyrt om, og billeg brus ein aldri har høyrt om for oss som vil ha slikt. Takk til Silje syskenbarn for introduksjon til engelsk etter arbeidstid-liv.
 
Sightseeing frå utsida. Ein treng jo ikkje betala i dyre dommar for å gå inn i ting/hus/slott osb. Det er ofte like moro å sjå det frå utsida, og drøyma om det som finst inni.
 
British Museum. Gratis inngang og meir enn nok ting til å bruka ei veke. Eg hadde ein draum om mumiar, som vart oppfylt, men er no begeistra over alt det andre og.
 
Undergrunnen. Ein har sjølvsagt spandert på seg vekeskort. Og då kan ein køyra nett dit ein vil, når ein vil - og det vil ein. Berre å sjå ulike undergrunnsstasjonar er spanande nok, her er det mykje moro! Dessutan er det alltid like spanande å dukka opp over jorda på ein ny og ukjent stad.

Finna fram utan kart. Ha eit mål - eller berre tida føre deg. Og so nyttar ein det vesle ein har a retningssans, hukommelse og eventyrlyst. Plutseleg dukkar det opp noko nytt, noko ukjent, eller noko ein hadde gløymt låg nett der.

bilete: 
- The Rose Garden, Hyde Park.
- Camden Lock Market i Camden - staden for store augo og impulskjøp ein er nøgd med etterpå.
- Eg ser på ting frå utsida, og er godt nøgd med det.
- Kistene til ei prestinne frå Amun - ein av mine etterlengta mumiar i British Museum.
- Trafalgar Square med Lord Nelson på søyle, ein av stadane som kjem overraskande på ein når ein har rota vekk kartet og berre er på leit etter ein undergrunnsstasjon.

Kata Beach, Phuket, Thailand

 Det er nok ikkje naudsynt å sei, men eg gjer det likevel: me hadde ein strålande tur! Strålande ver, nydeleg plass, godt selskap. Fotoapparatet var desverre ikkje svært mykje i bruk, det er mange bilete eg gjerne skulle ha teke som eg aldri tok - men hei, ein god grunn til å reisa attende! Derfor kjem oppsummeringa i listeform, ikkje som bilete:

- laurdag: me kom, me åt, me sov - og so gjekk me ut og tok byen i augnesyn. Her kan me trivast!

- søndag: stranddag. I skuggen, men det hjalp ikkje - her snakkar me raude skuldre og magar. Men det er verdt det!

- måndag: Wat Chalong, største tempelet på Phuket. Gutane for på handel, me andre heim for å ligga på sofaen eller sitja på verandaen. Om kvelden var karane på thaiboksing - eg sov.

- tysdag: tur til Phi Phi-øyane med hurtigbåt og masse snorkling. Eg ynskjer meg eit korallrev i hagen.

- onsdag: stranddag, denne gong på Kata Noi, stilt, roleg og idyllisk - og varmt!

- torsdag: handel og go kart

- fredag: siste dag, oi oi oi! Stranddag, og spa med oljemasasje for oss kvinnfolka. Pakking, middag, drinkar i bassengbaren.

- laurdag: opp klokka fem, tolv timar flytur og heime klokka ti. Fy kor kaldt det er i Noreg!

Ein feriedag

Plan for dagen:
- stå opp (ikkje alt for seint)
- kafe
- kjøpa julegåver
- middag
- teater
- korøving
- dans
- konsert

Den reelle dagen:
- sto opp (for seint). Det er slikt som skjer når ein har ferie, men eg reknar med mamma plukkar av meg uvanane når eg kjem heim...
- kafe (altså frukost) med Eivind. Fann ut at han jo kan det eg trengte å kunna om data før i haust (og sjølvsagt mykje meir enn det). Men no er det for seint, frekvenslister og alfabetiserte ordlister er nok ikkje det store i framtida mi (men ein skal aldri sei aldri).
- kjøpte litt julegåver. So kom beskjeden: "Betaling ikke godkjent" Hahaha! "Betaling ikkje godkjent" Neivel nei? 47 kr på kortet?! What?!?! Åja...
- middagen kunne dermed hunge i ein tynn tråd. Men takka vera Janne, Halvor og eit par førehandsbetalt teaterbillettar ordna det seg med kontantar for ho utan peng på konto - og med middag for oss alle tre.
- og so var det teater! Brødrene Løvehjerte på DNS, ei fantastisk framsyning som fekk fram det beste med historien, og det beste med teateret. For her nytta dei lyd, lys, kulissar, rekvisittar og publikum på akkurat rette måten. Det var balanse mellom det skumle og triste, og det koslege og humoristiske. Og då me hadde sete og humra av vaktane Kader og Veder vel og lenge, so var det tid for eit par tårer for min del - altså litt for ein kvar smak. (Og forresten, barneførestillingar er verkeleg ikkje berre for born!)

- ekstra korøving venta etter teateret, og det var der eg oppdaga kvifor eg ikkje skvatt so mykje som andre på Småscenen - eg harpådrege med ei lite passande forkjøling, og høyrde verken med sjølv eller andre. Kryssar fingrane for at den har gitt meg opp til i morgon, elles kan/bør det bli heller stille frå meg på konserten i morgon...
- fekk svinga meg i ein halvtime, nok til at dansen sit litt i kroppen over ferien og.
- og so vart eg plukka opp av Wiebke og dregen med på konsert på Landmark, der me møtte Ingunn frå SPINF. Alexander von Mehren byrja og på Språk og informasjon med meg, men feiga ut. Det er eg glad for, for åra etterpå har han mellom anna nytta på musikk - og bra musikk! Eg fekk nesten vårkjensle av det eg, og ser for meg at dette kan bli fin bakgrunnsmusikk for mange gode opplevingar når plata kjem ut i 2010. Han fortener både ein og to sjansar, so de kan besøka han på myspace.

Men nu vart det natten, for å sitera ein annan Lindgren-karakter. Og den natta vert nok god, for etter ein slik feriedag er eg reint utsliten eg...

3 gode grunnar

til ikkje å lesa i dag:
- LiV-kurset - det er enno mykje å tenkja på, konsentrasjonen er altså ikkje på topp
- veret - det er sol i Bergen, need I say more?
- valet - eg kan ikkje hugsa sist eg var so nervøs!

Desverre er ikkje dette gode nok grunnar i følgje mitt samvit, so gamalengelske verb: Here I come! (cume? cuman? com?)

Ting ein kan gjera på lesesal

- surfa på nettet
- bruka nettverktøy for å læra gamalengelsk
- planlegga LiV-kurs
- skriva brev
- sjekka e-post
- læra avtaleboki utanåt
- sjekka facebook
- lesa dikt (ikkje pensum)
- skriva handleliste
- tenkja på middag
- drikka te
- ta pause
- strekka seg leeeenge
- sjå ut glaset
- dagdrøyma
- sjekka e-post på nytt
- øva dansesteg i hovudet
- laga planar over ting som skal lesast
- laga planar over ting som skal skrivast
- få panikk
- ta ny pause
- lesa?

Turistinfodag

- 8.02 Eg opnar. Mannen på troppi vil ikkje komma inn.

- 9.09 Eg går for å henta posten. Åja, søren, opna utstillinga i gamle Kiwi-lokalet. Beskjeden med "Hugs å opna galleriet, for helsike! skrive av min kjære kollega funkar ikkje so godt lenger...

- 10.00 Fire besøkande, knallstart på dagen du...

- 11.59 Mannen som vil senda e-posten han har på minnepinne kjem inn att. Kosleg mann, fantastisk dialekt.

- 12.02 Dialekta er frå Sveits. I tillegg snakkar han spansk med fruen, og litt italiensk innimellom.

- 13.05 Mannen og kona går. Eg har på denne timen hatt lange samtalar om språket i Vietnam, stoda før internett, innvandring i Sveits, og fått meg ein invitasjon til familien hennar i Colombia.

-13.16 Og der kom dagens rush. Det er ikkje plass til meir enn tre familiar her inne!

- 13.31 Oi, eg har nett invitert eit par karar på noko og førti på snøggsjekking på laurdagen... Det var ikkje med vilje!

-13.39 Eg meinar at Norsk Telekompetanse i Kristiansand kan ta eit hint og slutta å ringa. Gubbevares, har dei ikkje betre ting å ta seg til enn å bli avvist av meg tre gonger på rad?

- 14.22 Toppers, billettmaskina er nede for teljing. Teknikk altså - me don't like (ok, no laug eg, men you'll catch my drift)

-15.02 Burgar frå Potter's! Noko so vilt har eg ikkje gjort i heile sommar - eg meinar, burgar! På ein onsdag!

- 15.42 Men var det verdt det? Trur ikkje det. Etter godt over ein halv time har eg fått teke knapt to bitar. Jaja, attende til tørre rundstykke og grøne eple frå no av

- 16.24 Ok, no er eg lei. Hald ut, Mari, hald ut. Du klarar dette. Du klarar alle spørsmåla etter do, stavkyrkje og fjellvegar. Hald ut!

- 17.57 Wie lagt man die @? Nei, sei det du... Eg undrar meg litt over kvifor datamaskintastatur er so ulike rundt om i verda

- 18.39 Kor tid Læytnantsbrygga vart bygd? Nei, sei det. Uff, at ein skal få andre spørsmål enn do, stavkyrkje og fjellet! Eg diktar litt (50-100 år til eller frå gjer vel ikkje noko). Det verste er at eg les det, søren heller, skreiv det, for ei lita stund sidan! Hallo, korttidshukommelse! Nope, ikkje svar...
- 20.49 Eg står i dusjen heime og kjem på at eg gløymte å posta blogginnlegget. Jaja, betre seint enn aldri

10 grunnar...

...til å vera heima i sommar.

Jepp, denne har eg stole frå Maria, som har gode grunnar, men verkar litt lite oppriktig på nokre punkt. Det er forsåvidt svært forståeleg, i og med at ho har ein bror som fartar rundt på Vestbredden, eit område me nok er fleire som kunne tenkt oss å vera (hm, i lys av nyhende verkar dette som ein rar setning, men i visse krinsar av unge lovande KM-folk, er dette heilt normalt...) Men eg prøver so godt eg kan å vera oppriktig, sjølv om nokre punkt kan vera litt vaklande:

1. Tena peng. Dei treng ein nemleg til resten av året, elles må ein jobba i skuleåret - og seriøst, det har ikkje fritidsplanen min rom for
2. Henga med familien. Ok, so vert ein lei av og til, men det kan vera ein god ting. Då er det godt å reisa attende til studiestaden, men ein veit òg at alt er som det skal vera heima
3. Sleppa reisefeber. Eg blir so stressa når eg skal reisa. So ver heime! Då treng ein ikkje tenkja på alt ein har gløymt
4. Spara peng. Sjå pkt 1
5. Vera eit reisemål. Enten staden ein er eller i seg sjølv kan ein vera eit mål for reisande. Og det er jo alltid koseleg
6. Fest. Festane heime er minst like gode som andre stader. + at ein kjenner folka der, og det er alltid ein ekspedisjon i seg sjølv å komma seg heim (i Lærdal iallefall) (før ein byrja å køyra bil...)
7. Festival. Ein kan reisa heilt kort, og få resten av verda til å reisa dit òg. Tada, masse nye folk og spanande musikk, nokre få timar unna.
8. Bøker, film og musikk. På reisefot kan det bli so som so med å komma seg gjennom biblioteket for sommaren, det problemet har ein ikkje heima. Dessutan kan ein kosa seg med film med familie og vener, eller ein kan ta ein tur på kino (som i Lærdal strengt teke ofte er ei reise)
9. Ein kan reisa på andre tider av året. For kva er poenget med å reisa sørover når det er strålande i Noreg? Eller til ein storby der ein likevel skal vera inni butikkar og gamle slott? Det kan ein gjera om vinteren
10. Ein kan utforska eigen heimstad. Finna nye badeplassar, nye stiar eller nye fiskevatn. Gamle Noreg ligg og ventar!

Oppdatering: Eg kom på ei fin nr. 11: Ein får postkort! Det er stor stas

Forretningsidé?

På kollokvium som uttartar litt kan mange idear komma opp. So òg på samlinga for fire nordisk-studentar i eit hjørne av kantina på HF: spel. Dermed vart pausen på dagens kollokvium planlagt før resten av innhaldet. Alias skulle takast med, og so sat me der og underheldt resten av kantina, med stor innleving, ein jamn kamp og verdige vinnarar (mitt lag...)

Men dette førte oss inn på tanken om spel i undervisinga. Greitt, alle lærarstudentar, dette er vel ikkje ein ny og banebrytande pedagogikk for dykk, men for oss universitetsstudentar er ikkje dette kvardagskost.

- alle eksamenar, testar, prøver osb skal frå no av refererast til som "quiz" (evt "kviss" for puristiske nordistar). Dette vil gi ei meir positiv innstilling, i tillegg til at det gir inntrykk av at ein føl med i tida
- quiz er eigentleg ei god løysing på det meste, altså er det ein ide å utvikla store quiz-sett for fagområda
- evt større spel av typen TP eller Store norske. Særleg Store norske, me er jo eit bokelskande folk (nordistar altså)
- Alias for all terminologi
- Fantasi og/eller Pictionary for verk
- 20 spørsmål for forfattarar
- Beat for beat for salmar (ja, det er òg på nordisk-pensumet). Dette kan utvidast til dikt generelt, puggeskulen er ikkje nødvendigvis heilt ut
- adjektivhistoriar, gjerne utvida til alle ordklassane for grammatikklæring

Her stoppar fantasien til denne nordisk-studenten opp, men eg (og sikkert resten av kollokviegruppa i andre etasje) tek i mot forslag til andre spelidear med takk!

Confessions

- eg klarar berre å halda meg unna Facebook i ca 30 minuttar i gongen når eg skriv oppgåve
- det skjer ikkje ting på Facebook kvart 30. minutt...
- førelesaren min prøvde å oppmuntra meg til å skriva med dette utsagnet: "Du må bare skrive. Så begynner du å gråte, men du skriver videre mens du gråter. Alltid skrive. Det er ikke lett å skape tekst, god tekst." Ja, panikken ligg litt utanpå meg - og nei, dette funka eigentleg ikkje som oppmuntring.
- eg er grueleg lett påverkeleg (utanom når det gjeld "oppmuntrande" utsagn), og har lyst på shopping (ikkje slå!).
- eg er blakk, derfor er ideen over ikkje god. Eg satsar på at det går over (enten lysta eller dei økonomiske nedgangstidene...)
- eg er bittelitt sur på våren, for då kjem alle kjærastepara ut (kan dei ikkje berre halda seg heime so eg slepp å sjå dei?!)
- eg har lyst på ein slik ein:(ok, eg har lyst på akkurat dette eksemplaret her)
- ja, eg har sett Confessions of a Shopaholic...