Jakkemerke

Fram til for ti minuttar sidan har mine gamle jakkemerke (som tidlegare pryda veska mi, men som hadde ein tendens til å detta av og forsvinna) hunge på oppslagstavla mi. Men då eg i dag var på Norli, måtte eg berre kjøpa nokre nye (i tillegg til magnetpoesi, so no er det mogleg å slå seg laus som diktar, på nynorsk må vita, på kjøleskåpet vårt)... Og når eg no ein gong kjøpte nye merke, måtte eg berre festa dei til sekken min (eller Karoline sin, men eg har brukt den det siste halvåret).

Dei fleste jakkemerka seier noko om meg. Eg har då fire Olav H. Hauge-merke, som eg vil påstå kan representera mi interesse for litteratur, nynorsk og det vestlandske. Eg har eittåringsmerket frå KFUK-KFUM, eg har k3-merket frå same organisasjon, og YMCA. Eg har to Nei til EU, to fredsmerke og eit Oliventrekampanje-merke (og "Jeg er singel"-merket som eg har eit litt ambivalent forhold til...) Og dette er jo nokre av mine interesser.

Men er det ikkje meir slik at ein skapar seg sjølv med slike symbol? Det er nyhende no om angrep på sokalla Emo-ungdom, ungdom med ein spesiell klesstil, som ut frå denne klesstilen søker å sei noko om sine eigne oppfattingar. Det finst punkarar, saggarar, rockarar, folk som føl moten slavisk og folk som slavisk avviser den. Alle arbeidar aktivt med å uttrykka seg gjennom yttre symbol - nokre kan lesast bokstaveleg medan andre må tolkast. Eg håpar berre eg med jakkemerka mine skapar ein person eg kan stå inne for - og at dei som tolkar mine symbol tolkar dei slik det var intendert.

Nei, no vart eg nesten so nervøs at eg vurderar å fjerna alle merka eg... Men reflekskyri skal heller få vera.

"Hellig grunn"

Eg er nett ferdig med ei bok som har underheldt og opprørt meg i alle ledige stunder den siste veka, "Hellig grunn; reiseskildring fra Midtøsten" av Morten A. Strøksnes. Maria som me viste oss rundt i Palestina les denne, og sette meg dermed på tanken om at det kunne vera ein ide.

Strøksnes er norsk journalist som har reist i Midtausten, og versjonen eg har kom i 2001. Det har altså skjedd mykje etter den tid i Israel/Palestina, men boka er likevel full av spanande møte med ulike menneske, historien til området forklart på ein enkel og spanande måte (og enkel er ikkje lett i dette området!), og observasjonar og tankar forfattaren gjer seg.

Ein merkar han er oppgitt på palestinarane sine vegne (kven vert ikkje det som reiser i Israel og dei okkuperte områda med eit middels intellekt?), men han legg heller ikkje skjul på svakheitane på den palestinske sida (mykje kritikk av Arafat kjem fram både gjennom forteljingane og menneska han møter). I tillegg er kapittelet om Jerusalem ei fråtsing i komiske møte med fanatiske religiøse - enno ein gong må eg tenkja på at det ikkje er rart det er ufred i verda, når so mange står mot kvarandre, sjølv innan same religion (kristendommen i dette tilfellet).

I Bergen kan de låna boka på SV-biblioteket (som knapt kan kallast bibliotek, ettersom det består av ein mann med skjegg bak eit skrivebord). Kanskje og på folkebiblioteket, men dataen min likar ikkje nettsidene deira, so det veit eg ikkje... Uansett korleis de får tak i boka - få tak i den!

Vinter, enno ein gong...

I går tok eg dette biletet ute i hagen vår - vårblomane titta opp av snøen som kom i påsken, det var sol - noko kaldt, men likavel godt og fint vårver. I dag var det overskya, varmare - og so kom snøen. Det har lava ned i heile ettermiddag, og sjølv om det nederste biletet vart teke sist gong det snøa er det ikkje so langt frå sanninga (dessutan er det mørkt ute no, so eg kan ikkje ta noko nytt). Her oppe hjå oss er det og so kaldt at snøen ikkje er blitt slaps, slik det har blitt i byen, og bussen måtte byta til piggdekk.

Det er fint i Bergen når det er snø, når krystallane i snøen skin om kapp med stjernene og lysa frå byen. Trea på Minde står tunge av snø, og på alle trappegelender ligg det snø lett tilgjengeleg for å forma ein snøball. Men eg seier som Endre: Kvifor kan ikkje vinteren komma om vinteren, må den venta til våren?

Kor er "Fjortislista"?

Eg fann ut at mi liste over kjekke mannfolk for lenge sidan har utspelt sin rolle. Den vart rett og slett for lang - eg er visst ikkje so kritisk som eg trudde...

Derfor er den lista erstatta med ei bokliste, "Bøker i 2008". Eg brukte å tenkja på meg sjølv som eit lesande menneske, men det har dabba svært av dei siste åra. Derfor reknar eg med at denne lista kanskje ikkje vert so fælande lang med det fyrste, sjølv om eg gjer so godt eg kan. På den forrige bloggen eg hadde hadde eg ei liste over bøker eg skulle lesa ein gong i framtida. Den minska aldri, so eg har funne ut at for ikkje å bli deprimert er det lurare å skriva dei eg faktisk har lese. Desse bøkene er jo for det meste gode samtaletips i møte med meg og, dersom det nokon gong skulle trengast... (Eg tek sjølvsagt ikkje med verken dameromanar eller pensumbøker på lista, då vert eg både flau og oppgitt...)

Forresten, eg er attende i Bergen, derfor kjem det sikkert fleire blogginnlegg utan innhald i tida framover.

Påskeferie

Eg har oppdaga at eg sit mykje meir på dataen når eg er i Bergen enn når eg er heima. Og at eg føl meir med på nyhenda i Bergen enn når eg er heima (til gjengjeld føl eg meir med på vermeldinga heima enn i Bergen, det har på ein måte meir å sei - og den er kanskje meir variert?) Og eg oppdaterar bloggen oftare i Bergen enn når eg er heima. Kanskje fordi når eg er i Bergen prøver eg alltid å utsetja å lesa, men når eg er heima (iallefall no) har eg ferie!

Eg har med meg to pensumbøker heim, men dei ligg nederst i bunken av bøker eg tenkte eg skulle gjennom denne påska: Mansfield Park, Nora Roberts-seriar, Paktens voktere, Hellig grunn. Og ettersom eg berre har komme gjennom deler av dette, skal pensumbøkene få ligga i fred for meg. Forresten, Paktens voktere av Tom Egeland: ikkje å anbefala dersom du ikkje likar kopiar av Da Vinci-koden, ein lettvint omgang med arkelogiske funn og at forfattaren fer med harelabb over bibelske spørsmål - men grei nok underhaldning, og av og til likar me jo at det berre er å kakka litt i ein mur, so finn me eit skjult gravkammer fullt av skattar innanfor. Litt Indiana Jonesk nesten, men utan den kjekke/sjarmerande (og no gamle) mannen...

Elles var Karoline på besøk i eit knapt døgn på veg frå Volda til Hønefoss. Olve har vore i Finland på ski og Alta på besøk, so når pappa skulle henta han på Gardermoen passa det å køyra Karoline heim. Slik fekk eg og komma på biltur - eg saknar av og til det. Rart, sidan eg eigentleg vert fort bilsjuk, men med tre cd'ar stappfulle av musikk eg har valt ut sjølv, fint ver utanfor, godt selskap og Ringerike i solnedgang (må innrømma det er fint, sjølv om det er flatt...) vart det ein fin tur! Og so var det so kosleg å ha Karoline på besøk! Det vert alt for sjeldan, og me har alt for mykje å prata om.

Torsdagen var det noko heilt anna som sto på programmet: paintball! Åtte jenter stilte opp, og sprang rundt i snødriv og vind med 200 kuler med måling i magasinet og kamuflasjedressar ein kunne drukna i. Eg har to store blåmerke på magen som bevis for at nokon levde seg litt vel inn i kampen...

Om kvelden var det den store utedagen i Lærdal. Laksen hadde tre barar og plass til over 300, og "alle" var ute. Kosleg å treffa so mykje folk, det er mykje som skal pratast om og mange som skal helsast på når folk endeleg er heima. I tillegg er det alltid spanande å finna ut korleis ein skal komma seg heim i Lærdal, serveringa stengte to, men klokka var fire før eg gjekk over brua heime.

I går var mamma, pappa, Olve og eg i Skjerdal, der alle var heima. So me var over 20 til middag, og nokre til til kaffi. Mykje ungar, mykje vaksne, springing inn og ut, speling av likt og ulikt (både kort og gitar) og so mykje lyd at ter personar må gjenta påskenøttene for at alle skal få dei med seg. Det er godt å ha ein stor familie! Og so byrjar alle me ungane å bli store og. Me sat og såg i albumma som står der, og det er mykje osm har endra seg. Til dømes det at alle ungane kunne få plass rundt eit leikebord til middag... Eller at ungane faktisk var ungar, no er over 1/3 av oss konfirmerte og kan derfor få lov til å bli rekna som vaksne. Og mange av dei andre er neimen ikkje langt unna dei heller...

I dag er det kaldt i Lærdal. Heile familien har vore ute og lagt duk over jordbæra, so håpar me dei klarar seg gjennom resten av vinteren, for den har ikkje sluppe taket enno. Og elles går det i å dukka lenger ned i bokbunken, sjå film, ta knekken på påskeegget før pappa finn ut at det går an å snika til seg snop, og endeleg skriva litt (ok, alt for mykje, og ikkje særleg spanande...) på bloggen.

Det er jo dette som er påske, sjølv om det ikkje er så religiøst

- men familie, natur og rolege dagar er viktig for å vera klar til våren. Og påskebodskapen er jo i grunnen ein bodskap om glede - når morgondagen berre kjem. Eg les eller høyrde ein eller annan stad at ein held pusten og håpar på Jesu oppstode mellom Langfredag og Påskedag, og det syntes eg for så vidt er godt sagt. Men eg må vel sei som pappa seier om Askepott kvar julafta - "ja, det gjekk vel bra i år og?" Me får håpar det går bra i år og, og at me i morgon kan høyra "Påskemorgen slukker sorgen" og "Deg være ære" på radioen.

(bilete: "Paktens voktere", Karoline slik ho såg ut i fjor - få endringar til i år , Palestinafararane på Via Dolorosa, og eit bilete frå Gravkyrkja i Jerusalem. Tenk at det ikkje er mange vekene sidan eg var der Jesus gjekk, og vart gravlagt, Langfredag!)

Palmehelg

I dag er det dagen Jesus rei inn i Jerusalem og vart hylla av folket. Rart å tenkja på at det ikkje er lange tida sidan eg sjølv var i Jerusalem, det er ganske fjernt heima i Lærdal.

Ja, eg er heima no, skal vera her heile påskeferien, utanom kanskje ein tur til Skjerdal og på hytta - me får sjå. Veret såg lovande ut til no, men no har det faktisk snøa (!) Kva er det forresten med nordmenn og veret, særleg påskeveret...? Eg kjem på ein måte ikkje unna å nemna det.

Men veret har eigentleg lite å sei for meg. Sidan eg kom heim fredag har eg brukt mykje tid på å gjera meg til nær ven med alle sofaane att, senga og ikkje minst puta mi. Det er godt å komma heim altså! Og so er det god mat, varmt i stovene, fulle skåp, folk i huset og generelt roleg stemning. Og so kan ein gjera litt koslege ting - sjå Ocean's Eleven med foreldri for eksempel, eller reisa til Voss på konsert med mamma.

Ja, i dag var det altså konsert på Vossajazzen. Berit Opheim song melodiar av Per Indrehus og tekstar av min kjære Olav (H. Hauge altså). Svært fint! Ein avslappande, men og spanande blanding av viser, litt folkemusikk og jazz med klassisk ensemble - piano, slagverk, bass og saks. Det likar me! I tillegg er det kosleg berre det å vera på biltur med mamma - gjennom dei lengste tunnelane gjekk det i Gabriel Faure sitt Requiem som koret her heima skal synga i vår, og attende var det Ella Fitzgerald på anlegget og Sørlandschips som snacks.

No er det søndag kveld - men det gjer ingenting, for det er ferie!

Engasjement for ei rettferdig verd

I kveld stel eg vilt frå bloggen til Anna, som bur i Beit Sahour, Palestina:

Vårt arbete handlar mer om att se till så att människor(oavsett vilka människor och vart i världen) får tillbaka sin heder, att inte bli kränkta dagligen, att inte behöva leva under hot eller känna sig hotade, att de har rätt att leva som människor, rätt att ha sin egen religion, rätt att tillhöra olika grupper oavsett åsikt, rätt att växa upp och leva i frihet och rätt att existera.
Det kallas mänskliga rättigheter. Och det ska gälla alla människor oavsett storlek!

Eg synes ho seier det so godt! Ho skriv i stor grad om palestinarane og deira problem, men det gjeld alle i verda, ikkje minst alle oss. Mange lever utan rettar, men me er og mange som kan sei frå om det. Kari i ICY er intervjua i siste nummer av kyrkjelydsbladet til Domkirken menighet i Bergen, Spor, og snakkar om kor viktig det er å få fram sanninga om kva som skjer i verda, og prøva å skapa endring og rettferd på bakgrunn av det.

Eg er engasjert på mange sider, innlegget mitt i går var sint og langt på grunn av angrep på mi målform, i dag er det eit litt rolegare og kanskje litt meir vemodig innlegg på bakgrunn av hendingar i Betlehem (sivilkledde soldatar frå Israel har skote fire palestinarar, alle ettersøkte og framtredande i kampen mot Israel, i Gamlebyen). Det viktigaste trur eg er at ein uansett let seg engasjera.

Forresten, snart kjem det nok eit meir useriøst innlegg. Hald ut!