Kort møte

Flytta blogg

2011-06-02T12:11:00.000+02:00

Bloggen min får ny tilhaldstad. Etter tre-fire år på blogspot kjente eg at det var på tide med endringar, og wordpress er dermed ny heim for Kort møte. Eg kjem til å behalda denne bloggen òg, i tilfelle det skjer seg på hin, men enn so lenge er de hjarteleg velkomne til kortmote.wordpress.com!

Konsertveke

2011-05-28T22:46:00.001+02:00

Nokre gonger når eg tenkjer på å ein gong å flytta frå Bergen, ser eg ingen problem med det. Joda, det er folk eg kjem til å sakna, og kafear og fritidsaktvitetar og kinotilbod, men dette er ting som kan vegast opp med andre gode. Men so kjem eg på den eine tingen eg antakeleg er dårlegast til å nytta meg av, men som eg òg hadde sakna mykje, og det er konserttilboda i denne byen. At ein på eit augneblinks innfall kan få med seg store og små opplevingar i store salar eller mørke buler, av alle slag (både opplevingar og buler). Denne veka har vore ei av dei der eg har nytta meg av tilbodet, sjølv om eg no sit inne ein laurdagskveld medan Nattjazzen pågår på Verftet - nokre gonger må trøytte bein og ei slunken lommebok bli høyrt.

Konsertveka byrja med kontorkonserten på tysdag, der Jenny Hval med musikarar spelte på kontoret til ungdomslaget. Onsdag var det Nattjazz-opning, og fantastiske Joshua Redman på saksofon og resten av James Farm. Når dei var ferdige etter ein og ein halv time (!) var eg utsliten både fysisk og mentalt, og lurte svært på kor tida var blitt av. Full konsentrasjon og mange musikalske openberringar gjer slikt med ein. Etter ein slik konsert må eg berre beklaga at Jenny Hval og etterkvart Kakkmaddafakka fekk mindre merksemd, og eg ikkje syntes det var trist å ta bana heim før konsertane var over.

Earlybird Stringband på Wessel

Torsdag var det konsertfri - ein må då få med seg (minst) ein kviss i veka. Men fredag var det på'an att, fire jenter sneik seg forsiktig inn døri på Wessel Bar. Det er ikkje staden ein går til vanleg ein fredag kveld, men når Earlybird Stringband stilte opp med bluegrass-country-folk, so fekk no me stilla som publikum. Musikken passa godt i det lokalet, og eg koste meg med både konsert og selskapet. Det same gjorde eg i kveld, når knøttvesle Cafe Sanaa i Marken var stappfull, og vel halvparten var lærdøler. Me var der for å høyra sambygding Gudmund sin Gudmund Skjær Trio, som spelte jazz-country, eller country-jazz, alt ettersom. Moro!

Nei, eg skal bli flinkare å nytta meg av konserttilbodet i Bergen - slike veker som denne vil eg ha fleire av!

Kontorkonsert

2011-05-25T16:40:00.004+02:00

Eg har fått med meg dei fleste kontorkonsertane til P2 i vinter og vår. Det har passa godt å kombinera enten live-sendingar eller opptak med ein halvtimes pause ved pulten. Då var det ekstra moro når eg i går ikkje berre fekk med meg ei live-sending, men var med på den sjølv. Jenny Hval spelte på kontoret til ungdomslaget, og borti ei krå sat både styret og andre som klarte å snika seg inn mellom slagverk, kamera og kablar. Ei flott oppleving!

Ein kan sjå meir frå konserten og ikkje minst Gro på kontoret i BA, eller lesa på NRK. Der kan ein òg sjå andre kontorkonsertar, mellom andre med Gjermund Larsen Trio og Jarle Bernhoft, som er eit par av mine favorittar i so måte.

Grøn kake

2011-05-23T15:17:00.002+02:00

Ja, me må ha gulkake. Og so kan jo eg laga muffins. Og so må me ha ei bløtkake. Ja. Sukk.

Bløtkake. Eg har aldri vore særleg begeistra eg, men me må jo ha det. Desverre er bløtkaker so mykje enklare å laga til gebursdagen til pappa, når ein kan gå tre steg utanfor døri og finna bær nok til å dekka kremmonsteret. Til gebursdagen til mamma er det alltid verre - særleg sidan ho er den einaste i familien som har tolmod nok til å laga marsipanroser eller andre ting som kan gjera ei enkel bløtkake om til den festkaka ho fortener. Dermed tok eg saken i eigne hender, og laga grøn marsipankake med After Eight.

Sukkerbrød:
5 egg
150 g sukker
150 g mjøl
1 ts bakepulver
Hugs å pisk egg og sukker til eggedosis, litt lenger enn du trur eg naudsynt. Vend sikta mjøl og bakepulver kjempeforsiktig inn.
Steik på 170 grader i 45 minuttar.

Fyll:
3 dl kremfløyte til krem
1/2 pk ferdig vaniljekrem
3-4 dropar peparmyntedropar
500 g marspian
Pisk krem, og ta av ca 1/3 til pynt. Bland resten med vaniljekrem og peparmyntedropar. Del kakebotnen i to, og dynk begge delane med væske frå 1 boks hermetiske pærer. Del opp 3-4 halve pærer og legg på nederste del av botnen. Dekk med halvparten av kremen. Set på toppen, og dekk med resten av kremen. So kjem det morosame. Lag ein runding av bakepapir og legg oppå, før du legg marispanlokk av 500 g marsipan, gjerne svakt grønfarga, over. Prøv å gjer det fint langs kantane osb, her er ofte problemet med marispankaker. Skjer so gjennom marsipanen frå midten av kaka og ut til kanten av papiret som ligg under, som du deler ein pizza. Spissane du no får rullar du utover, som når ein rullar horn. Ta ut papiret og fyll oppi med den vanlege kremen, og pynt med After Eight. Viola, grøn marispankake med grøne smakar - pære og mint.

Me åt denne og dei andre kakene i glashuset kvelden før sjølve gebursdagen. Vinden ulte kring dei mange hjørna og regnet piska mot taket, men med sterainlys, varmelampe og fullt hus var det reine sommaren innandørs.

Snurr

2011-05-18T19:30:00.000+02:00

Du skjønne, milde

2011-05-18T19:08:00.003+02:00

Monica og mori laga 17. mai-frukost til huset, nesten før fuglane hadde byrja å synga (eller var det stille fordi salutten skremte dei til tausheit?)

Me for rett frå frukostbordet til byen, der ungdomslaget kjempa om plass i toget med natteramnar og turlag. Det er ikkje alltid lett å organisera to faner og massevis av folk, men me kom oss avgarde, og spelte og dansa oss ut på Bryggen og attende. At vår amerikanske faneberar hekta snorene fast i eit trafikklys får me ta som eit hendeleg uhell. So byrja det å regna, akkurat etter planen, og det passte fint å gå på kafe i Gimle, til rømmegraut og is og marsipankake og oppattrydding etter festlegheitane.

Og i det eg byrja å tenkja på mat og kvile, so passte det å gå til Marte og Inger-Hanne i Skostredet, og få kaffi og pølser, selskap og lattarkrampe i bakgarden.

Ungdomslaget dansa og Kor e tonen song på Festplassen, eg tok bilete og dreiv generell oppmuntring. Særleg når regnet kom.

So kom haglet, og me måtte søka tilflukt i Musikkpaviljongen. Ein regnboge kviskra om lysare tider, men tulipanane fekk seg nok ein knekk.

Me fekk varmen i oss att på Henrik, før fyrverkeriet bergensarane er so gilde i avslutta ein lang og fin nasjonaldag.

Dagen derpå ligg eg på sofaen med føter som enno klagar etter hard behandling i bunadssko i går, og eit hovud som ikkje heilt har skjønt at det ikkje er naudsynt å skunda seg på lesesalen, sjølv på ein onsdag. Men eg klarar no å nyta fridomen likevel.

P.S. Dei tre siste bileta frå hovudprosesjonen (som toget vert kalla i denne byen) er tekne av Torbjørn B. Lauen

Acknowledgements

2011-05-17T01:06:00.001+02:00

Thanks,

to the best supervisor one could dream of. From the moment you referred to yourself as an evil old man, I knew we would get along.

to my family, who have given me permission to be a stranger, but who always answered the phone when I needed your encouragement.

to my friends, for your unceasing support and well-wishes, as well as distractions and long coffee breaks.

to my flatmates Frida and Monica, for always believing in me and always giving me a real home to return to at the end of the day.

to the master students at IF, for comfort, laughs, academic insights and shared experiences.

to Procrastination United, my comrades in arms and the best quiz team in the history of English studies. Congratulations!

Og so: sjampanje!

I lesesalssalongen med sjampanje, kviss, kake og kryssord.

På Ad Fontes med godt i glaset og djupe sofaar.

På Fridays med god mat og gode folk - og dessert!

På Ujevnt - akk so tomme, akk so lukkelege, akk so trøytte.

...

2011-05-16T12:44:00.000+02:00

Tom. Rett og slett tom. Og ilt i magen. Det er som å gje frå seg ungen sin, og det før den er fullt utvoksen. Men ein eller annan gong må ein jo senda dei ut i verda. Snart vert eg nok glad for det òg, kjenner triumf og mestringskjensle. Men enno er eg mest tom. Snart fyller eg på med champagne.

Musikken som får meg gjennom oppgåveskrivinga

2011-05-13T22:50:00.000+02:00

- Bo Kaspers Orkester i dei melankolske stundene
- Counting Crows for, og mot, bakgrunnsstøy
- Casa Murilo for å feira når alt går så meget bedre
- California-spelelista mi for å minna om at det kjem ein sommar etter denne helgi
- Tyler Hilton (beklagar han!) i dei seine nattetimane
- Les Miserables (og Ringenes Herre-soundtracket) når ein treng dei pompøse avslutningane
- Enchanted-soundtracket og musikken frå Cats når humøret manglar
- The Wombats når energinivået dalar
- Gjermund Larsen Trio når soli skin - eller ein føremiddag det regnar. Eventuelt saman med Trondheimsolistene når ein har bruk for dei store tankane
- Frigg, Ranarim, Geitungen, Majorstuen og Danu når orda vert for mange
- Fleetwood Mac når alt håp er ute

Har du god oppgåveskrivemusikk?

Meg?

2011-05-09T16:21:00.002+02:00

I helgi oppdaga eg at eg ikkje klarar å sjå føre meg meg på den andre sida av innleveringsfristen. Eg klarar ikkje å sjå føre meg livet mitt, kvardagen min, tilveret mitt. Eg klarar ikkje sjå føre meg venene mine, interessene mine, planane mine. Eg klarar ikkje å sjå føre meg personen meg. Eg håpar berre eg kjem til å vera der, ein eller annan stad.

Husmorpoeng

2011-05-07T13:10:00.003+02:00

I dag tidleg prøvde eg å sanka husmorpoeng istadenfor studiepoeng. Noko oppmuntring må ein ha i harde tider, og som oppmuntring funkar mat godt har eg funne ut. Dermed vart det baking på morgonkvisten, eg laga Chocolate Chip Cookie Dough Cupcakes etter oppskrift frå Passion 4 Baking. (Korleis vart eg slik ein bakebloggar?!). Litt deig vart det til overs og, og dermed vart det nokre få sjokoladekjeks nederst i boksane - ein til Frida nede på geografi og ein til lesesalen på IF. Og gode vart dei, begge deler, om eg må få sei det sjølv! No har me nytt kaffi og muffins og BT-quizzen, og eg håpte, i det lengste, at oppgåva skulle ha skrive seg sjølv til eg kom inn att. Men nihil novi, og dermed må ein vel trø til sjølv.

I'd love to...

2011-05-03T18:22:00.008+02:00

Når denne delen av livet mitt er ferdig (altså etter klokka eitt måndag 16. mai) skal eg

- ligga i parken med godt samvit
- lesa bøker berre fordi eg har lyst
- gå på fest og bli der til over midnatt
- eta festmiddag med lesesalsfolk
- drikka champagne i parken
- invitera vener på middag
- gå på kafe
- ta opp att mitt nye og betre liv (som her betyr å trena)
- sjå gamle filmar
- sova til midt på dagen
- og stå tidleg opp for å nyta fridomen
- få panikk pga munleg eksamen
- bli solbrent
- eta frukost i hagen
- gå tur til slottet
- spela frisbee
- sjå sambuarane mine
- ta bilete med massevis av fargar og blomar og folk
- bowla
- eta is på Bryggen
- lakka tåneglene knallraude
- oppleva solnedgangen frå toppen av Fløyen
- kjøpa symaskin og gå i gang med lapping av slitte buksekne
- baka kake(r)
- sakna lesesalen
- og byrja på toppen av lista ein gong til!

For eit år sidan

2011-05-02T17:00:00.036+02:00

The woods were all of oak and beech, the oak grey and bare, the beech faintly dusted with green by the breaking buds; they made a simple, carefully designed pattern with the green glades and the wide green spaces - Did the fallow deer graze here still? - and, lest the eye wander aimlessly, a Doric temple stood by the water's edge, and an ivy-drawn arch spanned the lowest of the connecting weirs. All this had been planned and planted a century and half ago so that, about this date, it might be seen in its maturity. From where I stood the house was hidden by a green spur, but I knew well how and where it lay, couched among the lime trees like a hind in the bracken.

Brideshead Revisited: The Sacred and Profane Memories of Captain Charles Ryder av Evelyn Waugh.

Biletet er frå Castle Howard, der eg gjekk meg vill i rododendron-skogen for akkurat eit år sidan.

TSN 10/11

2011-04-30T23:23:00.004+02:00

Eg er av dei som meinar scena i Gimle absolutt har sin sjarm, men er dårleg eigna til større konsertar. Det motbeviste TenSing Norway 2010/2011 med bravur i kveld!

Eg sat bak i eit hjørne og klarte ikkje bestemma meg for om eg skulle gispa i beundring over flinke folk eller turka stolte tårer som pressa på for dei same flinke folka. Eg bestemte meg for å synga med. Og for å hugsa, når det buttar i mot, opplevingane musikk, vener og tru kan gi.

Lukkeleg augneblink

2011-04-30T18:32:00.001+02:00

SPINF

2011-04-30T17:31:00.001+02:00

Eller Språk og informasjon, for dei som ikkje er på innsida.

Det er det eg har ein bachelor i, vert eg minna på med jamne mellomrom. I går vart eg minna på det att, når det noverande fagutvalet inviterte alle ni kull på alumnusfest i Ad Fontes, baren på HF. Både talar, undehaldning og mat sto på programmet, men vel so viktig var det at me fekk møtast og pratast, både på tvers av kull, på tvers av arbeidsoppgåver og ikkje minst me som studerte saman, som delte frustrasjonar og eksamenar og minner. Stor stas å sjå att fem av sju medstudentar i går!

Alle åtte SPINF-studentar frå kull 2008 med programstyremedlemmer og administrasjon på avslutningsmiddag på Lille Escalon våren 2008.

SPINF er eit typisk forsøk på å gjera noko nytt på universitetet. Med ei språkutdanning i botn og litt informasjonsfag og omsetjing på toppen, skulle me få andre impulsar enn dei reine språkstudentane. Arbeidsmarkanden fekk aldri skikkeleg opp augo for oss - det finst so mange kommunikasjonsutdanningar der ute - og universitet har bestemt at me er dyre i drift. Programmet vert lagt ned, men me som er utdanna er jo like flinke! Det er ikkje vanleg at ein universitetsstudent, utanom profesjonsstudia, har hatt praksis. Ikkje er det so vanleg med omsetjingsfag heller, eller utdanning i å skriva andre ting enn akademiske tekstar. Og so kan me jo det i tillegg! Me kan både forska, og formidla det. Eg kjenner eg vert litt oppgitt når eg høyrer om jobbsøking og avslag for medstudentane mine. Nokon må få opp augo og tilsetja han med nordisk i botn og mastergrad i pr og marknadsføring, han med japansk i botn og master i medievitskap, ho med spansk i botn og utdanning som teiknspråktolk. Ho med mastergrad i fransk, og oss med mastergrad i engelsk. Nei, me har ikkje fordjupa oss i kommunikasjonsarbeid, marknadsstrategi og pr (vel, ikkje alle av oss), men me har stor fagleg tyngde innanfor språk - og det er jo det ein kommuniserer med.

Eg vart inspirert i går. Inspirert til å tenkja på kva eg eigentleg kan, og kva eg vil. Framtida er lika open som før, men moglegheitane er der, i fleirtal. Eg gler meg til å ta fatt på dei. Og eg gler meg til neste gong SPINF kull 2008 samlast til nye latterkuler og lange samtalar.

Forresten, tidlegare studentar ved UiB vert oppmoda om å verta medlem av UiB Alumni. Ein idé for fleire?

Smile

2011-04-28T19:35:00.000+02:00

- tomorrow will be worse...

Og det var dagens oppmuntring frå datasalen på HF - versågod!

Relationship status

2011-04-27T11:26:00.001+02:00

Vindhella

2011-04-23T17:12:00.001+02:00

Når gradestokken syner 20 grader i skuggen ein laurdag i april, då er det at til og med ho med oppgåvepanikk og verdas dårlegaste form tenkjer som so, at det er på tide å få noko meir ut av våren i Lærdal enn det ein ser gjennom kjøkenglaset. Som tenkt so gjort. Hunden vart stappa i bagasjerommet, naboen lempa inn i passasjersetet, og so for me på tur, heile den lange vegen til Borgund (!).

Kvar vår tenkjer eg det samme, at eg skal bli flinkare til å bruka desse vegane. Men skjer det? Nei. Orda kom frå Gro, men det kunne lika gjerne vore eg som sa det. For kvar gong ein går langs desse murane, ser denne utsikta, les denne historien, so lovar ein seg sjølv det. Dette skal eg gjera oftare. Nei, dette skal eg gjera ofte! Og sjeldan vert det slik. Men viss me seier det ofte nok...?

For det er noko heilt spesielt med å gå langs vegar bygd med handmakt høgt over dalen, på murar over 150 år gamle, i fotspora etter dei som kom før oss. Og i Lærdal finst det mange av desse vegane. Og når soli steikar slik at ein i tillegg kan få ein dose D-vitaminer innunder helleren på toppen - ja, då "kan han ingen stad venare sjå," og ein ynskjer to ting: at påskeferien skal vara hakket lenger, og at ein skal klara å gjennomføra forsettet om turar til sommaren, for fyrste gong...

Gulrotmuffins

2011-04-22T10:56:00.000+02:00

ca 4 (store) gulrøter, rivne på det grove jernet

2 egg

1,5 dl sukker, til eggedosis

50 g smør, smelta

1 dl lettmjøl

3 dl kveitemjøl

1,5 ts bakepulver

1,5 ts kanel

Sikt i og bland forsiktig. Ha i muffinsformer, hugs at det må vera plass til å heva litt.

Steik på 175 grader i 10-15 min. Stikk ein strikkepinne i for å sjekka om det er ferdig.

Avkjøl, før du har på massevis av glasur:

200 g philadelphia naturell

200 g melis

2 ts vaniljesukker

Ta med ut i åkeren saman med ei kanne nytrakta kaffi, og nyt våren!

Coming Home

2011-04-21T12:38:00.001+02:00

I går kom endeleg påskeferien til meg òg, i form av heimreise. Det skal seiast at fyrste halvdel av dagen gjekk med til litt oppgåveskriving i byheimen, men med fuglekvitter og sol i hagen, kaffi i koppen og god musikk på anlegget var det ikkje so hardt som det har vore i det siste.

Og so, midt på dagen, kom Monica heim, for som ein virvelvind rundt i huset og samla saman naudsynte artiklar, og snart sat me i bilen på veg nordover. Heimover. Heimheimover.

Me måtte sjølvsagt ha pause undervegs. Nærare ein time brukte me gjennom Voss, mykje på grunn av ekstrem påskeutfart og ein snarveg som viste seg å verta ein omveg. Men me tok oss likevel tid til kaffi og is, og å nyta soli på panseret til Sylvin.

På Voss var det enno vinter, sjølv om soli varma.

Og om ein vil feriera i vinteren er Oppheim Hotel & Resort eit alternativ. Eller...?

"Sjå dei vakre fjella! No er me..." "nesten heime!"

Slik snakkar to patriotiske sognejenter når sognefjella endeleg viser seg, mellom to tunellopningar. Mellom Stalheimtunellen og Sivletunellen bør ein kasta eit kjapt blikk mot høgre, slik at ein får sjå Nærøydalen og Nåli i all deira prakt. Fine fjell. Og nesten heima no!

"Hurrah! hurrah!" hurrah!" song Casa Murilo i det me køyrte inn i Lærdalstunellen. Blåfjellet lyste kaldt, og hjalp oss å telja ned - 18 km att, 12, 6.

Vel framme kunne eg sjå bjørki spretta. Det grøne vart grønare i løpet av eit par varme kveldstimar. Og 9 minuttar etter at Monica hadde rast vidare mot ferja, sat eg allereie på potetsetjaren.

Etter potetsetjinga tok eg med mamma til Skjerdal, på "instant påskeferie." Soli gjekk ned over fjelli i vest, og himmelen spegla seg i fjorden.

Nyetraktoren til onkelen lengta mot fridomen etter nokre år innestengt på ein låve. Lenger enn til å nyta utsikti kom den ikkje. Men det er no ikkje so verst ein ferietur det heller, ut på snuplassen og attende.

“There is a magic in that little world, home; it is a mystic circle that surrounds comforts and virtues never known beyond its hallowed limits”

Robert Southey

Boklista til BBC

2011-04-18T14:13:00.001+02:00

Fyrst av alt, dette er ikkje ei bokliste utvikla av BBC. Det er ei såkalla "meme," altså noko som vert sendt rundt av internettbrukarar, gjerne på t.d. Facebook. Les meir om akkurat denne her. Det er altså reint juks og fanteri, som spelar på folk sitt ynskje om å motsei ein autoritet, visa seg som kultivert - og dessutan er det lett: "kryss av." Eg nyttar dessutan oppgåva mi som unnskyldning for å gå rett i fella: eg påstår denne lista er eit døme på utviklinga av nye kanonar, som er like tradisjonelt funderte som gamle. Joda, det er populærlitteratur inkludert - men var ikkje Dickens rekna som populærlitteratur då det kom ut som følgjetongar midt på 1800-talet? Joda, at nesten heile produksjonene til Jane Austen inkludert i desse 100 er kanskje i meste laget. Likevel, lista har fått gjennomslag, og det er nettopp fordi den talar til det primitive i oss - det finst noko litteratur som er viktigare enn anna, og den bør du ha lese for å vera eit danna og kultivert menneske, for å ha "litteratur" i den opphavelege bruken av ordet (på engelsk). Dessutan seier lista kanskje vel so mykje om kva bøker du bør ha, som kva du bør ha lese. Kor ofte kjem "Little Women" eller "Great Expectations" opp i ein kvardagssamtale? Vel så viktig i ein danna heim er det at dei finst i hyllene. Og viss det er det det skal stå på er eg godt på veg til danning - store deler av denne lista finst i uopna eksemplar i ein av heimane mine...

	Book	Author
1	864 Pride and Prejudice	Jane Austen
2	865 The Lord of the Rings	JRR Tolkien
3	866 Jane Eyre	Charlotte Bronte
4	867 Harry Potter and the Sorcerer's Stone	JK Rowling
5	868 To Kill a Mockingbird	Harper Lee
6	869 The Bible	Various
7	870 Wuthering Heights	Emily Bronte
8	871 1984	George Orwell
9	872 Northern Lights (The Golden Compass)	Philip Pullman
10	873 Great Expectations	Charles Dickens
11	874 Little Women	Louisa M Alcott
12	875 Tess of the D’Urbervilles	Thomas Hardy
13	876 Catch 22	Joseph Heller
14	877 Romeo and Juliet	William Shakespeare
15	878 Rebecca	Daphne Du Maurier
16	879 The Hobbit	JRR Tolkien
17	880 Birdsong	Sebastian Faulk
18	881 Catcher in the Rye	JD Salinger
19	882 The Time Traveler’s Wife	Audrey Niffenegger
20	883 Middlemarch	George Eliot
21	884 Gone With The Wind	Margaret Mitchell
22	885 The Great Gatsby	F Scott Fitzgerald
23	886 War and Peace	Leo Tolstoy
24	887 The Hitch Hiker’s Guide to the Galaxy	Douglas Adams
25	888 Crime and Punishment	Fyodor Dostoyevsky
26	889 Grapes of Wrath	John Steinbeck
27	890 Alice in Wonderland	Lewis Carroll
28	891 The Wind in the Willows	Kenneth Grahame
29	892 Anna Karenina	Leo Tolstoy
30	893 David Copperfield	Charles Dickens
31	894 The Adventures of Tom Sawyer	Mark Twain
32	895 Emma	Jane Austen
33	896 Persuasion	Jane Austen
34	897 The Lion, The Witch and the Wardrobe	CS Lewis
35	898 The Kite Runner	Khaled Hosseini
36	899 Captain Corelli’s Mandolin	Louis De Bernieres
37	900 Memoirs of a Geisha	Arthur Golden
38	901 Winnie the Pooh	AA Milne
39	902 Animal Farm	George Orwell
40	903 The Da Vinci Code	Dan Brown
41	904 One Hundred Years of Solitude	Gabriel Garcia Marquez
42	905 A Prayer for Owen Meaney	John Irving
43	906 The Woman in White	Wilkie Collins
44	907 Anne of Green Gables	LM Montgomery
45	908 Far From The Madding Crowd	Thomas Hardy
46	909 The Handmaid’s Tale	Margaret Atwood
47	910 Lord of the Flies	William Golding
48	911 Atonement	Ian McEwan
49	912 Life of Pi	Yann Martel
50	913 Dune	Frank Herbert
51	914 Cold Comfort Farm	Stella Gibbons
52	915 Sense and Sensibility	Jane Austen
53	916 A Suitable Boy	Vikram Seth
54	917 The Shadow of the Wind	Carlos Ruiz Zafon
55	918 A Tale Of Two Cities	Charles Dickens
56	919 Brave New World	Aldous Huxley
57	920 The Curious Incident of the Dog in the Night-time	Mark Haddon
58	921 Love In The Time Of Cholera	Gabriel Garcia Marquez
59	922 Of Mice and Men	John Steinbeck
60	923 Lolita	Vladimir Nabokov
61	924 The Secret History	Donna Tartt
62	925 The Lovely Bones	Alice Sebold
63	926 Count of Monte Cristo	Alexandre Dumas
64	927 On The Road	Jack Kerouac
65	928 Jude the Obscure	Thomas Hardy
66	929 Bridget Jones’s Diary	Helen Fielding
67	930 Midnight’s Children	Salman Rushdie
68	931 Moby Dick	Herman Melville
69	932 Oliver Twist	Charles Dickens
70	933 Dracula	Bram Stoker
71	934 The Secret Garden	Frances Hodgson Burnett
72	935 Notes From A Small Island	Bill Bryson
73	936 Ulysses	James Joyce
74	937 The Inferno	Dante
75	938 Swallows and Amazons	Arthur Ransom
76	939 Germinal	Emile Zol
77	940 Vanity Fair	William Makepeace Thackera
78	941 Possession	AS Byatt
79	942 A Christmas Carol	Charles Dickens
80	943 Cloud Atlas	David Mitchel
81	944 The Color Purple	Alice Walker
82	945 The Remains of the Day	Kazuo Ishiguro
83	946 Madame Bovary	Gustave Flaubert
84	947 A Fine Balance	Rohinton Mistry
85	948 Charlotte’s Web	EB White
86	949 The Five People You Meet In Heaven	Mitch Albom
87	950 Adventures of Sherlock Holmes	Sir Arthur Conan Doyle
88	951 The Faraway Tree Collection	Enid Blyton
89	952 Heart of Darkness	Joseph Conrad
90	953 The Little Prince	Antoine De Saint-Exupery
91	954 The Wasp Factory	Iain Banks
92	955 Watership Down	Richard Adams
93	956 A Confederacy of Dunces	John Kennedy Toole
94	957 A Town Like Alice	Nevil Shute
95	958 The Three Musketeers	Alexandre Dumas
96	959 Hamlet	William Shakespeare
97	960 Charlie and the Chocolate Factory	Roald Dahl
98	961 Les Miserables	Victor Hugo
99	962 Bleak House	Charles Dickens
100	963 Brideshead Revisited	Evelyn Waugh

Men du, kor mange av desse har du lese?

Palmelaurdag

2011-04-17T12:55:00.001+02:00

Ingvild inviterte på Bezzerwizzer, taco og innviing av blenderen. Sjølvsagt stilte me, me stakkarar som ikkje får heim på påskeferie (enno). Me tok "det rosa spillet" - underhaldningsutgåva av Bezzerwizzer. Full konsentrasjon det meste av kvelden, sterke konkurranseinnstinkt og dårlege vinnarar og gode taparar - slik det skal vera (eller var det omvendt?).

Utpå kvelden kom drinkane og Alias på bordet. Godt det ikkje er so lytt hjå Ingvild, for konkurranseinnstinktet vart ikkje mindre. Eg rakk ikkje å ta fleire bilete - men me stakk av med seieren!

(elles må eg berre beklaga kvaliteten på bileta fyrst som sist, eg gløymer alltid kor dårleg kompaktkameraet mitt er. Nytt og betre står på ynskjelista)

Home sweet home

2011-04-17T12:40:00.001+02:00

Eg tenkte at etter all masinga og klaginga og kommenteringa, so var det på tide å gje dei av dykk som ikkje er her kvar dag eit innblikk i kvardagen. Dessutan må det jo forevigast for ettertida - det var her Mari vart galen/ vart vaksen/ vart lei/ aldri vart ferdig:

Dette er altså min lesesalsplass. Eg har det høgaste boktårnet av alle, og det har berre rast ein gong (til no). Det gjekk verst ut over Erlend som sit på baksida av tårnet, stakkar. Plassen attmed er Janne sin. Ho rotar ikkje slik som meg, verken på plassen eller i oppgåva. Men ho brukar litt tid på å senda stygge blikk til gravemaskinene utanfor glaset. Det trengs at nokon gjer det òg.

Vindauge har me

2011-04-13T13:44:00.001+02:00

...men dette er likevel ganske reelt

Framsyning

2011-04-10T12:53:00.003+02:00

Det er mange detaljar som skal på plass før ei danseframsyning er ferdig. Flinke Sigrid og resten av folkedanslaget i BulE har teke seg av det aller meste, og so Endre då, som har styrt oss og musikken og alt som ikkje er praktisk (og litt av det òg). I timane før framsyninga, var det fleire detaljar - korleis skal me bukka? Kva merke i golvet skal Silja kjenna etter? Korleis sminkar ein 15 dansarar med ein pudderkost? Og kva gjer me med den skeive lyktestolpen?

Sigrid og lyktestolpen. Det vart orden på den.

Litt oppvarming til Audhilds medan me venta på regissør/instruktør/han med oversikta

Blide Charlotte klar for ein halvtimes pause - brukt på parkeringsplassen bak Nesttun Senter. Dei kule heng nemleg på senteret etter skuletid!

Den er no ikkje so halvgalen, denne sminkinga...

Varm opp medan det sminkar dykk! Audun multitaskar

Trutmunn, fiskefjes, sminketriks. Sjølv dei som skulle sleppa unna rougekosten måtte prøve trikset

Snart klare for førestilling!


Og so var me i gang (og det vart naturleg nok ikkje teke meir bilete frå mi side)

Og so, etter overraskande kort tid, var me ferdige. Då hadde me snurra, og svikta og dansa og sunga og blitt belnda av lyskastarar i kring 50 minuttar, men det kjentest som 15. Me fekk applaus og skryt - fortent syntes me. Me rydda salen og vaska vekk sminken og pakka ned danseskoa. Ein etter ein forsvann dansarar og musikarar og publikumarar ut salen. Me var nøgde, trøytte, forundra. Og sette kursen mot byen for vidare samvere.

Utanfor Nesttun Senter plukka Gunn Inger opp eit par stakkars publikumarar. Dei fekk vera med på bybana, dei òg.

(Det var forresten fritt fram for å nytta fotoapparatet mitt i går, so eg anar ikkje kven som har teke kva her - eg hugsar ikkje ein gong kva eg sto for sjølv... So om nokon vil krediterast for bileta som ligg her, hyl ut!)

Generalprøve

2011-04-08T01:35:00.003+02:00

Om knapt to døgn er me ferdige. Ferdige med nervane, ferdige med nynniga, ferdige med det me har brukt året på å planlegga, koreografera, øva på og øva på nytt på. Ferdige med Danseskostredet. Men før me er ferdige, so skal me ha framsyning, og før framsyning må ein ha generalprøve. Det gjekk føre seg ca slik:

Sminke, venting, prøving, måling, planlegging, øving, lyssetjing, felestemming, meir øving, generalprøve og takk for oss!

Men "takk for oss" er jo ikkje før om knappe to døgn, innan dess skal me rekka meir av det same - og hjelpes, kor moro det er å stå på ei scene att, og det med so finke folk! Eg er alltid glad når eg kan snurra litt i bakgrunnen - når ein deler scena med ein haug folk som er meir enn flinke nok til å snurra i framgrunnen. Og med so flinke musikarar! Her var diverre ingen bilete av våre eminente spelmenn - Audhilds og folkjazztrioen Kefir Kulturformidling. Dei får ein sjå om ein kjem til Fana Kulturhus laurdag klokka 19.00 - og slik fekk eg snike inn litt reklame òg...

Apropos reklame: Radioinnslag her, spol til ca 10.45. Og so seier rykta at me kjem i Fanaposten i morgon (fredag altså).

(Dei to siste bileta i dette innlegget er teke av Anbjørg M. Bergwitz)

Drunken Promises i Bergen

2011-04-06T13:03:00.001+02:00

Eg skulle no eigentleg lata bloggen, og dykk, få litt Casa Murilo-fri, det har jo blitt ein del i det siste. Men det går ikkje, ikkje når dei lagar ein so sjarmerande video akkurat her.

Fine ting

2011-04-06T00:39:00.004+02:00

f for folkemusikk

Inga overrasking her, folkemusikk er noko av det moroaste som finst. Saman med folkedans sjølvsagt. Folkemusikk og folkedans er ikkje nødvendigvis best i bunad - faktisk er det oftast best utan. Men som illustrasjon funkar det jo godt med jenter i bunad. Dessutan er desse jentene flotte folk.

f for Fame

Fame. Eg stirra meg blind på serien frå åttitalet når eg var liten. Og so såg eg filmen, og var nyfrelst. Dette må vera den finaste, friskaste, mest spanande i sin sjanger. Altså i sjangeren high school film/musikal. Det er kanskje ikkje ein kjempestor sjanger (og det som fell ein inn er ikkje kjempestor kunst) - men det er nok fordi det ikkje trongs noko etter denne.

Is it okay if I call you mine - just for a time?

f for Fantomet

Medan andre lærte historie og hakkespett-tips frå Donald, lærte eg historie og gamle jungelord frå Fantomet. Eg veit ikkje kor mange gonger eg gjennom skulegangen har tenkt noko liknande som "det var det tredje fantomet, då må det ha vore tidleg 1600-tal," og slik lærte eg når Romeo og Julie vart spelt. Framsida på biletet er frå eit krønike frå midt på 90-talet. Frå denne perioden har (hadde?) eg dei fleste blada. Nokre gonger ynskjer eg at eg kunne gå attende til at Fantomet ga meg det eg trong av litteratur. Slik er det vel å verta vaksen...
Dessutan var det Fantomet som fyrst lærte meg om alliterasjon, eller bokstavrim: Fantomets falk Fraka fanget fem feite flyndrer for Fantomets frokost, eller noko slikt.

f for focaccia

Det er best heimelaga - når nokon an har laga det og ein kan eta med massevis av aioli. På ein god andreplass kjem dei ein kjøper på Godt brød søndag føremiddag fordi det kan ein unna seg, og som er fyllte med pesto og ost og bønnespirer. Mmmm!

f for Finnegan's

Finnegan's Irish Pub. Kven hadde trudd for eit par år sidan at det vart ein stamstad i Bergen? Men slik har det blitt, ein bar full av idrettseffekter og mørkt øl, der finn ein gjerne meg. På kveldar det er quiz, vel og merka. Og quiz kan no dra ein til so ulike stader. Men nett Finnegan's - det er ein stad eg er nøgd med å ha blitt dregen.

f for "Forspill"

Trafikklyset i gaten står på stopp

og blinker i det våte maivær.

På fortauet er ferske søledammer.

Det lukter grønt fra plener og fra trær.

Syrenene står bittesmå i knopp.

Snart vil de briste ut i lilla flammer.

Så godt å gå med deg i lunkent regn

og vite at vi ingenting har sagt!

Ennå er ikke tiden riktig inne.

Men våre hjerter ligger alt på vakt

mot lykkens første hemmelige tegn,

den stumme sangen mellom mann og kvinne.

Inger Hagerup

f for flyplassar

Eg veit at mange vert nervøse av flyplassar. Det vert ikkje eg. Eg vert kanskje litt stressa av passkontrollen i visse land, men når ein sit i avgangshallen og ser på folk - då finst det knapt meir spanande plass. Men eg kunne aldri jobba der. Tenk å sjå fly etter fly letta, og ikkje få vera med. Eg vil helst kunna forlata flyplassen òg, etter ei stund.

f for falafel

Frå vogna på hjørnet av Manger Square i Betlehem. Gjerne eten på ein av benkane på same plass, eller vandrande inn i gatene bak moskeen. Eller som her, på troppene utanfor souvenirhandlane, medan ein ser på turistane og drosjesjåførane og tenkjer på kyrkjebesøk og gamle vener og nye kjente og at murar skal forsvinna.

f for Fforde, Jasper

Forfattaren av fantastiske Thursday Next og Nursery Crime Division. Han som har funne opp Fiction Island og sikkert klarar å befolka den heilt åleine. Han som kan gi dei finaste lesaropplevingar på dei aller særaste måtar. Han som har nettsider ein kan gå seg vill på.

f for fivreld

fivreld el. fivrelde n1 (norr fífrildi; truleg opph 'noko som rører seg ujamt') (insekt av) orden med store, skjeldekte venger; sommarfugl, marihøne; Lepidoptera.
Fordi det er eit av dei finaste orda som finst - og noko av det mest mystiske som er skapt.

f for Firth, Colin

Fordi han var slik ei openbar forgløyming under C... Men ikkje berre derfor, òg fordi han no har fått plass rett bak meg og Janne på lesesalen (unnskyld Ole Gunnar, det var eg som stal ditt TIME). Der skal han oppmuntra oss til å gjera vårt aller beste - og dessutan gje oss noko fint å sjå på. Mannen er flott, skodespelaren enno betre.

f for foreldre

Mine foreldre, for det finst ingen betre. Dei let seg engasjera av det som engasjerer meg, roar meg når det trengs, støttar meg når det trengs, held seg rolege når det trengs, tek telefonen når det trengs.

Har du ein fin f - fine folk, fine filmar, fine fuglar eller fiskar - som du vil fortelja om?

Casa Murilo @ Kvarteret

2011-04-03T12:06:00.002+02:00

Eg innsåg i går at eg har skrive mykje om Casa Murilo frå Oslo denne våren (døme er her, her og - surprise - her). Dei har snike seg inn i mangt og mykje, og grunnen til det er nok at dei har meir eller mindre vore soundtracket til masteroppgåva - på godt og vondt, men absolutt mest godt.

For eit par veker sidan, knappast, heiv eg armane i veret midt inne på lesesalen, kom på at gledeshyl ikkje passar seg der, og sprang ut for å dela begeistringa mi med dei som måtte vera tilgjengelege. Casa Murilo kjem til Bergen!

So i går fekk eg bilete og mental film til soundtracket òg, for då fekk endeleg Bergen oppleva karane! Me var ein liten gjeng som sat klar på galleriet i Teglverket klokka ti, men diverre er ikkje resten av Bergen like veloppdragne, so gutane ville ikkje byrja å spela før elleve. Men når dei kom i gang - for ein konsert! "Jeg er soaked," sa Fredrik etter konserten, og det skjønnar eg godt. Eg var jo gjennomvåt, og eg sto jo berre og hoppa litt utpå sida. Stemma var og vekk, eg visste ikkje ein kunne bli so hes på nokon an sin konsert...

Soundtrack til bileta, for dei av dykk som må ta det i omvendt rekkefylgje? Sjølvsagt, sjekk Spotify, eller kjøp plata!

Dersom eg kjem gjennom masteroppgåva, so er det eigentleg mykje takka vera desse karane. Dei har gitt god underhaldning, godt humør og mykje fint å sjå fram til gjennom heile vinteren og våren.

Dersom det derimot ikkje går bra med oppgåva, so skuldar eg litt på Norma Sass som fulgte opp ein god start på Kvarteret med ein like god slutt, slik at eg ikkje klarte å gå heim når eg skulle...

Hurra for broder'n!

2011-04-01T11:52:00.001+02:00

Eg trur eg var meir nøgd enn han fyrste gong me møttest. No er det 23 år sidan, og han er ca so mykje større enn meg som eg var enn han den gong då. Men han er likevel vetlebror, og eg er vilt glad i han, trass kranglane, hylinga og sabotasjane (frå begge sider).

Gratulerer med dagen, Eirik!

(Og gratulerer so mykje til Ida, som for seks år sidan feira 20årsdagen sin på ein buss gjennom Europa. Håpar du får meir kake i dag!)

Kor e' bålet

2011-03-30T19:22:00.001+02:00

Kor e' tonen har ei uformell turgruppe. Dei veit sjeldan kor dei skal, men endar alltid opp med å ha det fortreffeleg. For meg har det aldri passa å vera med på tur, men no fann eg ut at det var på tide. Trass i vonde legger, masteroppgåve og latskap - eg skulle vera med!

Og det vart ein strålande tur. Eg, grunna vonde legger og ein smule latskap, byrja med å ta Fløybana, medan dei fleste andre gjekk opp. Ved barnehagen på Fløyen skein soli over Askøybrui, og klokka nærma seg allereie halv åtte. Nokre gonger er sommartid heilt ok.

Soli skein inne i skogen òg, sjølv om det helst var snøen som dominerte der.

Me fann ein fin bålplass i ly av ein stein, og Øyvind tok ansvar for båltenning og -vedlikehald - under nøye observasjon og kommentering, sjølvsagt.

Skal ein ha bål må ein ha pølsepinnar òg. Ingunn hadde ny kniv for høvet, og instruerte tyskarane i rett spikketeknikk.

Og so var det pølser, fiskekaker, brød og marshmallows over bålet!

Sakte, men sikkert mørkna det over Bergensdalen. På dette tidspunktet song svarttrosten enno nedi skogkanten, og kviskra om vår der oppe i snøen òg. Eg såg nesten heimatt, før heile byen vart vekke for oss.

Eg mistenker at kuldegradene kom krypande i det soli gjekk. Det vart iallefall kaldare og kaldare, og ein mindre og mindre sirkel kring bålet. Røyken var heftig - men heldt no myggen godt unna. Og det vart berre ein svidd skosåle...

Tre timar etter at me hadde gått opp var me på veg nedatt. Det var heilt mørkt i byen, men eg nytta høvet til å få litt instruksjon i nattfotografering, so biletet av Nordnes, Laksevåg og Askøybrua må vel seiast å vera eit samarbeidsprosjekt.

Val og framtidsplanar

2011-03-29T10:52:00.001+02:00

Fysj! Særleg midt i masteroppgåva.
Problemet er altså hausten, og vegen vidare. Problemet er at eg har alt for mange val. Skal eg
- ta PPU og bli lærar?
- prøva å undervisa 100% på UiB?
- prøva å undervisa 50% på UiB og få ein annan jobb på si?
- undervisa 25% på UiB og ta religion (og kva skal eg no med religion, viss eg ikkje vil bli lærar? Vil eg det? I norsk, engelsk og religion? Eller berre norsk og engelsk? Kva religionsfag treng eg evt? Kva kan godkjennast frå Volda? Og når har eg tid til å finna ut dette?)
- få ein heilt annan jobb?
- legga meg under dyna og krypa fram att ein gong på nyåret?

Distraksjonar

2011-03-28T19:23:00.000+02:00

xkcd.com

Eeeeh...

2011-03-28T11:49:00.002+02:00

Dei som kan noko om blogging, seier ein skal utnytta det når ein opplever ein topp i besøkstalet. Joda, eg ser den, men mitt mål er ikkje å tena pengar. Mitt mål er ikkje å få merksemd. Mitt mål er ikkje å endra heile den store verda. Mitt mål er å underhalda - meg og andre. Mitt mål er å nå venene mine - og kanskje ein og anna annan forvirra sjel. Mitt mål er å endra ein pitteliten del av verda, min pittelille del. Derfor fortset eg i dag med eit av prosjekta mine, ein av måtane eg kjem på ting som gleder meg, og kanskje inspirerer nokon av dykk til å komma på kva som gleder dykk.

e for Emma

Eg er jo litt galen etter Jane Austen. Eg kan det meste om bøkene hennar. Hugsar godt sitat frå filmane. Er (meir enn) bittelitt forelska i alle heltane hennar - og eit par av kjeltringane. Favoritten skiftar mellom kvar gong eg les eller ser noko. Men 2009-versjonen av Emma, det er nok absolutt ein av favorittane. Når Emma og Knightley svingar seg på ballet, ser ein dei fyrste gnistane. Og når Mr. Knightley kjeftar på Emma med den opprevne og triste stemma, då skjønnar ein at noko spesielt har skjedd. Badly done, Emma, badly done indeed! Tenk at noko so fælt kan vera so romantisk. Sukk.

e for eufemisme

Nei, eg likar ikkje eufemismar. Som folk flest vil eg at folk skal "sei det dei meinar," kva no det betyr. Ein skal ikkje pakka krig inn i væpna konflikt, oppseiing inn i frigjera arbeidskraft. Men eufemisme er eit av framandorda eg fyrst kunne slå om meg med etter at eg byrja på språkstudiane, og eufemismar er òg eit av døma på kor mektig språk er, og kor viktig det er å vera medviten denne makta.

e for Edward Saksehånd

Eg var ikkje svært gamal fyrste gong eg såg Edvard Saksehånd. Det var ei opprørande hending, eg tenkte mykje på Edvard i tida etterpå. Den var ikkje heilt ekte, den var som ein draum - eller eit mareritt. Og det stemmer jo det, har eg sett i ettertid. Eg likar å tru at dette er ein av dei filmane som har forma meg, ein av dei som har fortalt meg noko om korleis det er å vera menneske. Eg er ikkje Edvard, men kanskje kan eg vera ein av venene hans, ein av landsbybuarane som ikkje snur seg vekk frå han? Eg håpar eg kan klara det, viss eg må ta valet.

e for Ella Fitzgerald

Den dama. Den stemma. Den stemninga. Haustkveldar og sommarnetter. Lyse dagar og mørke timar. Glade turar og melankolske stunder i sofakroken.

Dette var nokre av mine e-ar, eg kjem til å komma på fleire i dagane framover, kjenner eg meg sjølv rett. Men viktigare: har du nokre fine e-ar?

What? Why? How?

2011-03-28T01:25:00.003+02:00

For English, see below

For engelsk er naudsynt i dag...
I dag skjedde det noko mystisk. Eg har vanlegvis frå 10-50 (på ekstremt gode dagar) daglege treff på bloggen min. Dei fleste besøkande er frå Noreg, utanom nokre få vener i eksil, og nokre som dinglar innom på diverse vis, av ukjente grunnar. Eg føl sjølvsagt nøye med, statistikk er moro. Ok, ikkje mystisk, heilt vanleg. Men i dag, i dag er ein mystisk dag! I dag har eg hatt 464 treff, heile 94 frå Noreg og 356 (TREHUNDREOGFEMTISEKS) frå USA. Kva skjer?! Kor kom alle desse frå? Korleis kom dei hit? Det er ingen spor i statistikken elles som seier kor dei kom frå, ingen ukjente lenkjer eller rare søkeord. Teoriane er mange. Eg likar t.d. den som seier at eg er populær, men korleis vart eg det? (Dessutan vill ikkje ein amerikanar skjønt eit ord her...) Min fyrste tanke var lik Frida sin: eg er overvaka, eg har skrive for mykje om Jeriko. Eg har nok sett for mykje på Presidenten i det siste, sanninga er antakeleg kjedelegare, og den er det nok berre Google som kan gi. Selskapet Google, ikkje søkemotoren. Hadde det endå vore so enkelt. Men hovudspørsmålet mitt står att: Kven er desse folka?!

English: (because English is necessary today)
Something mysterious happened today. I usually have from 10 to 50 (on really good days) daily hits on my blog. Most of the visitors are from Norway, except a few friends in exile and a few who drops by for unknown reasons. Of course I keep an eye on this, statistics is fun! But today, today is a mysterious day! Today I have had 464 hits, as many as 94 from Norway and 356 (THREE HUNDRED AND FIFTY SIX) from the US of A. What is happening?! Where did all these people come from? How did they get here? There are no clues in the statistics that can reveal this, no strange links or funny searches. The theories are plenty. I like the one where I am popular, but how did that happen? (And by the way, Americans would not understand a word in here...) My first theory was similiar to my flatmate's: Someone is investigating me, I have written too much about Jericho. But I have probably watched too much West Wing lately, the truth is likely to be quite boring, and it is probably only Google who can give it. The company, not the search engine - if it were only that simple... But my main question remains: Who are these people?!

Shopping...

2011-03-26T20:01:00.004+01:00

I fare å verka som ein rosabloggar, kjem det her eit innlegg om kjolar. På førehand, unnskyld.

Men det handlar ikkje berre om kjolar, det handlar om vener òg. Gode vener, som skal gifta seg. Magnhild og Einar skal etter planen sei ja i juni, og i det høve må jo eg ha ny kjole. Hurra! Eller søren, alt etter som. Det er oftast søren, men Magnhild var snill og vart med på handel. Me prøvde kjole etter kjole begge to. Ho fann flest fine, men ingen ho ville ha (her er det kanskje viktig å skyta inn at kjole til den store dagen har ho sjølvsagt frå før). Eg vart bitt av basillen og ville ha både ein og hin. Dei fleste var me einige om at me ikkje kunne bli sett i - det vart ein del latter i prøveromma. Det er kanskje det moroaste med handletur - alle bommane, når ein har nokon å le av dei med.

Men eg fann kjolen min eg, og eg kan gjerne få skryt for den, sopass må den vera verdt. Eg tør ikkje fortelja mamma kva eg ga for den, for å sei det slik. Men det beste er kanskje at eg treng nye sko til den i tillegg. Og veske. Og jakke. Hurra! Eller søren.

Opningstider

2011-03-26T19:46:00.001+01:00

Er det rart ting tek tid på UiB med slike opninstider?

Gøymespel

2011-03-24T00:43:00.002+01:00

Kvar gong eg ser han her undrar eg på om eg skal verta glad eller lei meg. For det er so mange ting eg har lyst å spørja han om, og so få svar å få frå han.

Har han tenkt å hoppa fram og ropa bø, når den han ventar på kjem gåande?

Tenkjer han glade eller triste tankar bak stolen?

Gøymer han seg for nokon? I tilfelle kven, og kva vil dei han?

Har han selskap av hybelkaniner?

Har nokon hugst å fortelja han at det er hans tur å stå?

Tonehelg

2011-03-21T14:23:00.001+01:00

Det var ikkje mange som snurra rundt golvet når Jon og Sindre spelte til dans på laurdag, men me som var der hadde det fint. Når eg kunne lena hovudet bakover og lytta til den "vakre, sjelfulle salmetonen" Audun bestilte som avslutning, so tenkte eg på at eg jammen er heldig som kjenner so flinke folk.

Når Jon spelte til dans, hadde eg allereie vore i Gimle nokre timar. Og eg var der nokre timar dagen etter òg, for Kor e tonen hadde øvingshelg og konsert saman med Konsonans. Mang slags kjærleik, kalte me den - og mangt slags vart det. Med konsert tidleg i semesteret og ikkje minst ein sjuk dirigent og to stakkars vikarar på ei helg er det mykje som kan gå galt. Og mykje gjekk galt, mellom anna song eg gamalfransk etter logikken "det rimar, då er det sikkert greitt." Men for det meste fann me tonen når me skulle, og kom oss gjennom til aplaus frå vener og kjente.

(Foto frå konserten: Nina Blågestad)

Korleis nyta våren

2011-03-19T18:03:00.003+01:00

- på ein og ein halv time:

Ta på deg kjole og solbriller og gå tur til byen,

til dømes gjennom Graven, der trei strekker seg mot soli og snøen gøymer seg bak hekken. Rett over dalen glitrar Vidden, lokkande, men berre ein fjern tanke. Ta bilete gjennom solbrillene, fordi lyset vert so moro då.

Stopp på bakeriet i Solheimsgaten og kjøp den bollen som har mest gult i seg.

Møt kjensfolk på Gamle Nygårdsbro, og bli so glad over gjensynet at du gløymer å ta bilete av båtane som enno har vinterteppet over seg.

Gå til Festplassen og et bollen, akkompagnert av duer, trafikk og trekkspelmannen på repeat, medan du lener hovudet bakover og let solstrålande trenga gjennom kleda til du skjønnar kvifor soli vann over nordavinden.

Gå på vindaugsshopping i Marken, Øvregaten og Skostredet. Nyt soli i smuga, og alle dei undarlege bruktbutikkane og romantiske interiørbutikkane. Ikkje gå innandørs, det kan ta både verdifull sol-tid, og gå hardt utover pengepungen.

Hels på den gamle mannen kjellartroppa til Fensal. Han likar å slå av ein prat.

Og so må finveret ignorerast ein ettermiddag, til fordel for franske madrigalar og amerikanske voggeviser. Hjarteballongar er kjøpt inn til kjærleikskonserten i morgon.

Det er so godt som garantert at når Kor e' tonen har øvingshelg, so er det strålande ver i byen. Dersom du lurer på når du kan ha utefest i regnhovudstaden - sjekk øvingsplanen vår.

Då er det godt at ein kan klara å nyta våren på ein og ein halv time.

Bak muren

2011-03-18T17:25:00.002+01:00

Betlehem, februar 2008. Foto: Ingvild Søndenå

Natt til 12. mars vart ein busetjarfamilie nord på Vestbreidden drepne. Gjerningsmannen er enno ukjent, men både Israel og busetjarane i området er sikre på det er ein palestinar. Dette merkast godt i Palestina, og Live Håberg frå Førde skriv om det her. Ho er i Tulkarm på Vestbreidden for tida, der ho er ledsagar for EAPPI. Bloggen hennar er verdt å fylgja for dei som vil få eit innblikk i korleis livet er på innsida av muren. Sjølv har eg site med klump i bringa fleire gonger den siste veka, medan eg har fulgt hennar oppdateringar, både når det gjeld situasjonen kring drapa i Itamar og forteljingane hennar frå checkpointet Taybe.

Les òg gjerne dette blogg-innlegget frå TV2-reporter Fredrik Græsvik, som òg skriv om det som har skjedd i Midtausten den siste veka, det som er blitt gløymt oppi alle andre verdskatastrofer.

Sexy?

2011-03-16T16:15:00.002+01:00

Minn me pao at neste gång e vil oppnao nåkke, so mao e bærre prata so breitt e e go før. Gjedna motpartn bli so lei at'n jir opp, slek so denna kar'n her? Å so bør de stemma, heile hurven, pao sågnadialekti so den mest "sexy," so dei seie borti Oslobygdn. Men ikkje håyr pao opptake fysst, de e verken sexy elle frao Sogn.

(Å elles va de Janne so jore me oppmerksåm pao lenka, so de kan gjedna lesa kå ho skrive om saken å - å ho ha meir trening enn me i å skriva dialekt, so der faor de gjedna eit bærre inntrykk tao kåleis de ska håyrast/sjao ut...)

Buy yourself flowers

2011-03-15T10:35:00.000+01:00

So full av klisjear - men det er jo ein grunn til at klisjear er klisjear, er det ikkje?

Kanskje er dette innspel til mitt, mykje omtalte, nye og betre liv?

Takk for tips, Ingrid!

Danseskostredet

2011-03-15T00:32:00.001+01:00

Det vert førestilling! Me har øvd i helgi, og det vert jo bra jo - kven skulle trudd? No håpar me berre det kjem folk, for det vert so dumt om me har øvd i eit år utan at nokon får sett det... Ja, det var eit hint! For me treng verkeleg publikumet, både økonomisk (for me får ikkje nett peng kasta etter oss, vaksne amatørar som me er...) og ikkje minst fordi det er då det er moro. Informasjon finst i den <--------------- margen

Og dette er nokre av folka som gjer at det vert bra - og som gjer at det er moro å dansa koreografiar og improvisasjonar til folkjazzen tyt ut av øyro på ein og ein helst har lyst å pensjonera dei stive låra for alltid. Fin gjeng!

Dagens D

2011-03-13T22:39:00.003+01:00

d for dans

Treng vel kanskje ikkje vidare forklaring? Dans i all slags form, til all slags musikk, heilt til ein går heim i den mørke kvelden, euforisk og med ilt i musklar ein ikkje visste ein hadde.

d for dialektlære

Dersom eg hadde vore lur, so hadde eg teke ein master i nordisk og studert utbreiinga og endringa av segmentering og differensiering på Vestlandet. Lukke!

d for Danù

Fyrste, og einaste, gong eg høyrte Danù var på ein Førdefestival for mange år sidan. Det var siste konsert på laurdagen, og den irske gruppa spelte tre låtar. Det var før dei fekk med seg Muireann Nic Amhlaoibh på song, og det var fem-seks mannfolk som spelte ril som eg aldri har høyrt det verken før eller etter. Antakeleg var det her interessa mi for instrumentalmusikk dukka opp, og frå der var det ikkje lange vegen verken til jazz eller norsk folkemusikk.

d for Det store norske spillet

Fram til Bezzerwizzer var dette det beste kunnskapsspelet. Vanskeleg, langdrygt, akkurat passeleg for familien ein lang nyårsføremiddag.

d for Du er min los

Du er min los

på leia eg dreg,

du er mitt ljos

på nattville veg.

Sjølv om du vankar

langt her i frå,

i mine tankar

bur du enn då.

Der skal du bu

som song i mitt sinn,

venen min,

du som einast er min.

Der skal din kjærleik

vere mi bøn,

der skal din nærleik

vere min løn.

Einsam eg stod

Og du vart min del:

blod av mitt blod

og sjel av mi sjel.
Jakob Sande

Dette diktet skal syngast i bryllaupet mitt - evt. ved eit anna passande høve. Gjerne i denne versjonen.

d for Dirty Dancing

"I carried a watermelon!?" Eg veit ikkje om mange jenter som klarar å sjå den scena utan å dukka seg og tenkja på sine eigne tåpelege uttalelsar. Og eg veit ikkje om mange jenter, heller, som klarar å sjå Johnny Castle rekka handa mot Baby og sei dei udødelege orda "Nobody puts Baby in a corner!" utan å måtta smila, evt. snufsa. Korleis dette har blitt slikt eit symbol for eit par generasjonar med kvinner anar eg ikkje, men det som er sikkert er at eg ligg under for same fascinasjon.

d for Den lille havfrue

"Er han ikke vakker?" "Nja, litt hårete og sikklen for min smak..."
Jepp, det er ikkje mange replikkar frå Den lille havfrue eg ikkje kan sei i sekundet før Sissel Kyrkjebø gjer det. Dessutan kan eg lengre bitar utanåt, og baserar draumemannen laust på prins Erik.

d for Di Derre

Ei flott konsertoppleving sommaren 2008 gjer at Di Derre står for meg som eit av dei beste norske banda nokon sinne. Dei har ikkje anna enn hitar, og dessutan so har dei so gode tekstar. Ikkje rart med Jo Nesbø som tekstforfattar og vokalist. Kven kan vel ikkje kjenna seg att i linjer som "når noia blir for gæ'rn, og telefonsvarer'n svarer galt" eller "andre siden av veien, på vei en annen vei"?

Kva er dine dramatiske, drøymande, delikate, daglegdagse, deilege d-ar?

Fordeler med nynorsk

2011-03-11T18:56:00.000+01:00

Nynorskmafia eller NU? Trur det er ein viss samanheng...
Men i alle tilfelle er eg no eigentleg fornøgd med å vera eksotisk og å gjera ingenting eg, eller kva - gutar?

Fiction Island

2011-03-09T14:20:00.002+01:00

Kan eg melda flytting hit? Eg hadde nok funne meg vel tilrettes litt på innsida av Bridget Jones Strait eller langs The Metaphoric River, so lenge eg heldt meg vekk frå Human Drama-sida. Here Be Dragons er jo òg ein by ein kan vurdera.
Oppdatering: Eg innsåg her ein kveld at øya Blyton må vera mitt paradis. Der bur jo alle dei Enid Blyton har skrive om gjennom tidene, inkludert mi fyrste forelsking, Julian. Eg veit ikkje om eg skal flytta dit, eller berre slå meg ned i Here Be Dragons eller Superheroes og venta på at han og venene treng hjelp med å løysa eit mysterium.

Ny musikk

2011-03-09T12:21:00.004+01:00

På fredag hadde eg ein plan om at eg skulle gratulera meg sjølv med ei fullført veke (eg kan på ingen måte sei "vel fullført," men ferdig var ho) med to plater eg har sett fram til i lang tid. So eg troppa opp på Platekompaniet på Torgallmenningen, sneik meg forbi køen, gjekk strake vegen forbi Kaizers (jepp, dei sto der heile gjengen), og endte opp framfor disken. Nyaste til Real Ones, takk, og so den heilt ferske til Casa Murilo. Men der var det stopp. Joda, Real Ones fekk eg - me er då i Bergen - men Casa Murilo hadde dei ikkje teke inn. Ikkje hadde dei planar om det heller. Eg tenkjer som so at det var ein tabbe, for no ligg Lifting Ships på bestseljarlista til Platekompaniet i kategorien indie, saman med First Night on Earth til Real Ones. Eg har nok gått inn i den statistikken, for i går kom den i posten.

So no har eg to nye plater eg kan nyta og rocka og synga med til. Platehylla mi er gankse lita her i Bergen, men til gjengjeld er det omlag berre norsk musikk (eg telte her hin dagen, og fann ei irsk og to svenske, og elles berre norsk - og finsk-norsk). Og det er god norsk musikk, der desse passar godt inn mellom folkemusikk anna feel good-musikk.

First Night on Earth er liknande førre pop-plate frå Real Ones, All for the Neighbourhood, kanskje hakket meir indisk-inspirert. Fint for mørke vinterkveldar og lyse vårmorgonar, tenkjer eg. Og Lifting Ships er akkurat som forventa - eg hadde jo høyrt, gjennom ulike smakebitar og nedlastingar, nesten alle spora, so få overraskingar der. Men det gjer då ingen ting, det er akkurat slik fin britisk pop - frå Oslo - med fine harmoniar, fine instrumentering, glade melodiar og ikkje minst fine rytmar eg likar. Lett å synga med til, lett å lika. Eg gler meg til ein vår med desse platene på repeat (sjølv om sambuarane kan finna på å gjera opprør om eg får det heilt som eg vil).

Forresten, viss de vil smaka litt på platene før de kjøper dei: Lifting Ships på Spotify her, og First Night on Earth her.

Fastelavnssøndag

2011-03-07T00:37:00.001+01:00

Frivillig opp klokka ti ein søndag føremiddag, etter litt for få timar søvn - men det er då ikkje kvar dag det er VM (og det to på ein gong). Dermed har dagen gått i gull, sølv og bronse, taktikkanalysar og matlaging. Ekte søndag, med bittelitt lesing for å letta samvitet, og elles fjernsyn, mat og vener, handarbeid, Alias og bollar.

Dameklubb? Iallefall spøt og bollar med to typar krem

For meg har fastelavn alltid vore starten på våren, og det var det i år òg, trass i at eg gløymte å plukka ris - og me droppa å pynta stovepalma, slik me gjorde i fjor. Og som start på våren, so var det ein god start - sjølv om den gjekk i vintersport og varme i omnen.

Mastercurl

2011-03-05T14:40:00.001+01:00

Ingrid Elisabeth føreslo mastercurl tidleg i haust. Jaja, sa folk. Det hadde no vore moro, det, sa folk. Og so byrja organisatorane å organisera, og plutseleg sto 18 svært vaklevorne masterstudentar på isen i Loddefjord og skulle setja steinar i rett bol - eller kva det no heiter. Og eg låg og eg datt, som det står i songen. Men kjære vene kor moro det var!

Klare til innsats!

Men fyrst må ein ha litt opplæring... Korleis går no denne kostinga føre seg?

Litt nervøs for kor fyrste steinen kjem til å enda opp

Og so skal Persijn i elden - har han stilen, jenter?

Her er det iallefall ei som manglar stilen (men om nokon lurte: det er meir behageleg å landa på baken enn på knea)

Men Inger-Hanne derimot - her snakkar me proff-stil!

Kampane er i gang - og steinane ligg i heilt same avstand. Kven tok poenget?

Dei grøne smiler godt - eller gjer sitt beste i so måte - men etter nøye måling er det det raude laget (her ved Ingrid) som har grunn til å dansa

Og då må Thomas ordna litt opp i poengtavla, for fyrste poeng gjekk til den raude steinen!

Marte er innbitt, her står det om seieren

- og eg lovte å gi dette biletet biletteksten: "Det var dritbra, Marte!" Sjå retninga på den steinen, då

Greitt å få (Evy), og gi (Ingrid Elisabeth), litt råd før ein skal sleppa steinen avgarde

Lena held auge med steinen sin. "Kost!"

Etter harde kampar (som for mi bane enda 4-4, eit perfekt resultat) var det "maftercørl" på Baran for dei som ikkje vart heilt utslitne, eller dei som trengte å døyva smerten. Planen er no nye øvingar i sportar me ikkje kan. Touchfotball? Ultimate? Golf? Time will show.

Pottery

2011-03-02T15:02:00.000+01:00

Kvifor vert "poetry" so fort til "pot(t)ery"? Er det fordi begge deler er handtverk, byggverk, menneskeskapt og konstruert? Eller er det fordi eg alltid har kaffikoppen i nærleiken av dikta - og masteroppgåva?

Statistikk-takk

2011-03-02T14:08:00.003+01:00

Eg likar statistikk! Eg likar at ein kan sjekka SSB og sjå kva som var dei mest populære namna i 2010, og le litt av dei som kalte ungane sine nett det (sjølv om eg bør vera litt forsiktig med nett det, som vart kalt Mari midt på 80-talet). Men særleg likar eg slik statistikk som har med meg å gjera, det er den beste typen. Mellom anna likar eg statistikken som seier at Lærdal sitt folketal auka med 25 stk i løpet av 2010 - og at Porten får dette til å verta 45. Interessant teljing der altså.

Og ikkje minst likar eg statistikk-knappen på bloggen. (Dersom du har blogger-blogg og ikkje veit om denne enno - finn den! Gå til "utforming" og so "statistikk.") Her finst det oversikt over kor mange som er innom bloggen, kven dei er og korleis dei kjem seg dit. Moro!

Eit utdrag frå statistikken den siste månaden (1. februar-2.mars):

Bloggen har hatt 731 besøkande. Av desse var 628 frå Noreg. Elles på topplista over land ligg USA, Spania, Kenya, Belgia, Storbritannia, Nederland, Japan, Israel og Tyskland. Israel (hei Live), Kenya (hei Nina), Spania (hei Lene) - desse kan eg skjønna. Men Nederland? USA? Kven kjenner eg der? Elles kan eg lesa meg fram til at 27% av dei besøkande har skjønt at det er Firefox som er noko, men 27% sit òg fast i Microsoft-bobla og nyttar Explorer. Det er òg godt over halvparten som nyttar Windows, medan berre 33% er Mac-brukarar (men det er jo ikkje so gale berre det, lesarane mine er ikkje nokon kven som helst).

Det mest leste innlegget var Ikkje les på lesesalen. Det skulle ikkje forundra meg om det er ein del lesesalsfolk som står for den biten... Dei fleste lesarane mine kjem innom bloggen via Bloglovin, som er programmet som gjer at lenkjer til innlegga vert lagt direkte ut på fjesboki. Ikkje noko mystisk der altså. Det er òg ein del som kjem frå vener sine bloggar - det er kosleg! Og so er det dei som finn bloggen via Google, og det er jo alltid spanande. Dei vanlegaste søkeorda har, naturleg nok, den siste månaden vore variasjonar over "casa murilo show some restraint", men òg søkeord som "alexander von mehren", "februardikt", "kort møte", "lærdal" og, forundarleg nok, "kva heiter statsministeren i storbritannia" har ført folk til meg. Eg må innrømma at dei fyrste kan eg sei litt om, medan det siste har eg vel aldri nemnt med ei staving (men eg kan fortelja at han heiter David Cameron, om nokon lurte - og nokon lurer jo).

Ser de? Statistikk er moro! (særleg so lenge den handlar om meg og mitt)

Chocolat and Coffee

2011-02-28T16:12:00.001+01:00

c for Chocolat

Fin film. Ein får alltid lyst på sjokolade når ein ser den, gjerne med chili i. Og so får ein lyst å møta ein elvepirat som Johnny Depp.

c for Casa Murilo

Ja, eg veit, eg har skrive om Casa Murilo før, og det ikkje for so lenge sidan. Men det er fordi dei er gode! (og det seier eg ikkje berre fordi trommis Fredrik er ein knakandes kjekk fyr) Eg gler meg til plateslepp, og høyrer i mellomtida på gladmusikken dei deler på nettet.

c for C-3PO

Eg likar Star Wars, eg. Kan sjå dei om att og om att. Vel - dei tre opprinnelege, desse nymotens forløparane har eg lite til overs for. Men Star Wars er nok likevel ikkje so høgt oppe mellom mine favoritting at det kjem med i alfabetet. Men C-3PO, han er nok ein av mine favorittdroidar, om ikkje anna. Kanskje kjenner eg meg att i han? Eg og ville nok reagert med forundring og litt avstandstaken om eg havna i det uføret han kjem oppi - og so ynskjer eg meg hans språkkunnskapar. Ellers håpar eg eg er mjukare i rørslene enn han, stakkar.

c for The Curious Incident of the Dog in the Night-Time

Bøker ein har på pensum vert sjeldan yndlingsbøker - iallefall ikkje før ei god stund etter eksamen. Men The Curious Incident av Mark Haddon vart ein favoritt med ein gong, so heilt anleis enn noko anna eg har lese. Sett gjennom augene, og tankane, til den autistiske hovudpersonen vert verda heilt anleis, både sjølvsagt og sjøvmotseiande for alle som ikkje tenkjer slik. Morosam, opprørande, lærerik.

c for Coffe and Cigarettes

Det er rart korleis ein song kan setja seg fast. Denne har gjort det, og trass i kor enkel den er, eller kanskje nett difor, er det ein av dei som vert oftast spelt for tida. Lett å lytta til, lett å bli sentimental til.

Som Hauge skreiv, C er ikkje den mest brukte bokstaven i alfabetet. Kva brukar du dine c-ar til?

Fagseminar

2011-02-27T20:05:00.001+01:00

I natt var eg meint å berre lenkje til dette to år gamle innlegget. For i det eg gjekk ut av Gimle når klokka var ein plass mellom midnatt og ein ny dag, so kjentest det omlag slik. Høg på musikk, mindre sukker, og rett og slett godt nøgd med både min eigen og andre sin innsats, og kvelden i det store og heile. Men på frontruta til Sylvin låg ein gul og svært uvelkomen lapp og venta, og eg fann ut at kjensla kanskje ikkje var heilt lik likevel...

To år etter førre gong. Eg står enno på kjøkenet ei travel lunsjvakt. Forskjelen er vel at eg eigentleg ikkje har vakt. Men eg kan ikkje halda meg heima, det er jo her det skjer - og det er jo eg som skal ordna det i stand. Dersom ikkje alt hadde gått av seg sjølv då, med gode dugnadsfolk og engasjerte sjeler.


Alt det fine som finst i Gimle! Håvard og eg brukte torsdag på å rydda det gamle lagskontoret, og fram dukka det skattar. Ikkje mange, men dei finst - som denne reklameplakaten for gamle Ervingen. Og det passa jo godt når lagshusa skulle fyllast for helgi.

Innimellom teljing av stolar, handling av brød (nei, eg skal ikkje eta alle sjølv) og kjeks (joda, eg likar kjeks, men ikkje to bæreposar), fekk me tid til å henga NU-flagget ut i Bergensveret

Borghild var kjøkensjef laurdag kveld. Full kontroll over festmiddagen og masser av dugnadsfolk

Og so var middagen ferdig og salen vart rydda til dans. I hjørnet gjorde spelmennene seg klare, medan Kristin godkjente golvet

Maria, Birgit og Silja gjer klar til kafè

Turdans med Vegar og Einar Olav. Songdans med Torbjørn. Dans mot midnatt til Audhilds. Fin musikk. Fin kveld.

Guro og siste rest av oppvasken

Søndag føremiddag og tremila på storskjerm. Kaffi og sjokolade

Takkegåve frå NU. Konfekt og 20 kroner på flax-lodd. Stor moro - og stor lette når me endeleg kunne klemma og gratulera kvarandre med eit vel gjennomført fagseminar (vel, den praktiske delen av det, iallefall)

Klokka kvart over åtte søndag morgon. Byen er stille, berre mellom dei to husa i Kong Oscarsgate spring eg med ein fløytemugge til landsrådet. Snart er det kaffi, kjeks og VM, lunsj, prat og so opprydding. Etter fire dagar i Gimle skal det ikkje bli so aller verst med ein ettermiddag på sofaen. Men kva skal ein no ta seg til, når ein er ferdig med fagseminar? Masteroppgåve, liksom...?

Oppsummering: trass parkeringsbot (men hei, erfaring det òg!), var det ei fin helg. Ynskjer meg fleire slike.

NCD

2011-02-21T13:34:00.005+01:00

Ein småkriminell gentleman vert funnen skoten i sin eigen bakgard. Han har kvitvaska pengar for dei store skurkane, og kjøper no opp aksjar i ei haltande verksemd til spottpris. Kvifor? Korleis? Og kven har skote han med ein .44 kaliber, når den sjalu ekskona berre har ein .32?

So langt, klassisk krim. Butleren er òg involvert, og den tradisjonelle politidetektiven med den vanskelege sjefen. Moderne innslag er det òg, det er patologen som løyser gåta til slutt, som det gjerne er no til dags. Men offeret er ikkje nokon kven som helst - han er Humpty Dumpty, og knuste når han datt ned frå veggen. Detektiven, Jack, har eit bønnestengelproblem, og er ute etter kjemper (eller berre svært høge folk). Avdelingen som etterforskar dødsfallet er Nursery Crime Division, underfinansiert og utan fellande dommar, mykje på grunn av motstand frå dei meir leste detektivane. Både Jack og betjent Mary Mary er på utveksling frå romanen Caversham Heights, som ingen gadd å lesa etter Well of Lost Plots. Men det er det ingen som veit - om dei ikkje har lese Thursday Next då.

Humpty: All-righty. I get that. Sort of like 'reverse explain engineering' ?
Jasper: If you like. George Lucas has been doing it for years.

Jasper Fforde bommar sjeldan. Eg les hans nyaste bok The Last Dragon Slayer tidlegare i vår, det må vel vera det næraste bom han har komme. Men dei tre andre seriane, metalitterære Thursday Next, like absurde Nursery Crime Division og den meir samfunnskritiske Shades of Grey er alle verdt å få med seg (amazon.co.uk har dei...) Og i dag fekk eg e-post frå ein av bokdealarane mine:

We are writing to let you know that the following item has been sent: One of our

Thursdays is missing.

B for...

2011-02-20T16:13:00.000+01:00

I serien "Mari lagar lister over fine ting på..." har me no komme til B:

b for The Beatles

Eg høyrte knapt på anna frå eg fekk platespelar til eg var godt og vel ferdig med ungdomsskulen. Beatles var svaret på alt - trist musikk, glad musikk, dansemusikk, lyttemusikk. Tenkt den som hadde fått med seg denne konserten...

b for Bergen

Det er viktig å vera fornøgd med byen ein bur i, og når det er strålande sol, vårkjensle og kjensfolk, er ikkje det vanskeleg. Verre er det når det har regna to månadar i strekk og det kjem kald trekk frå sjøen - men det går over det òg.

b for bibliotek og bokhandel

Eg sler i samen desse, eg, for dei heng jo saman. Å berre gå, langs hylle etter hylle, fulle av kunnskap og opplevingar ein enno ikkje har fått, men som berre står der og ventar. Stille og roleg eller hektisk og travelt, uansett er det ei eiga stemning i bibliotek og bokhandlar. Det beste er når ein kan setja seg på golvet mellom to reolar og lata blikket gli over titlar ein kan lesa, eller kan sleppa å lesa.

b for bringebær

Andre ventar på jordbæra kvar sommar, eg ventar på bringebæra. Med mjøl, med fløyte, med vaniljesaus, eller berre med sommarregn og solskin.

b for Breakfast at Tiffany's

If I could find a real-life place that'd make me feel like Tiffany's, then - then I'd buy some furniture and give the cat a name!

Holly, katten og Paul, like heimlause, like blinde, like sjarmerande, like glade som meg når kysset i regnet endeleg kjem. Vakre Audrey Hepburn, flotte George Peppard, og romantisk film slik det skal vera.

b for briller (på mannfolk)

Ta Jude Law i The Holiday...

b for bok

Ikkje forlat huset utan, du kan komma til å angra. Ei bok er alltid ein del av mi utrusting, saman med mobil, nøklar, setlabok, fotoapparat og iPod. Vel, iPod og bok kan kombinerast...

b for brødre

Eg har verdas beste! (sjølv om dei er hakket eldre no, er dei like gode å ha)

b for Billie Holiday

Melankolsk og nydeleg, romantisk og nydeleg, trist og nydeleg, livleg og nydeleg. Uansett er det jazz for seine kveldar og rolege dagar.

b for The Boat that Rocked

Du veit når du har lyst å vera med å dansa eller synga når du ser ein film? Det har ein til denne. På same tid har ein lyst å gøyma hovudet under armen, for det er so flaut som berre engelskmenn kan gjera det. 60-talet. Den som hadde vore der...

b for British Museum

British Museum had lost its charm, går ein jazzlåt. Då veit ein at livet ikkje er nett rett. For eg veit at det kan diskuterast om det er so bra, dette museet. Det kan iallefall diskuterast om det var rett, det britane gjorde når dei samla skattar frå heile verda og tok "redda" dei heim til London. Eller kanskje ein ikkje kan diskutera det lenger, svaret er so openlyst. Men når skattane no finst der, tilgjengelege og samla, so er det ei oppleving å gå rundt i historien. Men ein treng meir enn ein dag på ein slik tur.

b for Bezzerwizzer

Yndlingsspelet for tida. Ikkje berre eit kunnskapsspel, men eit kunnskapsspel der alle er aktive. Ikkje gale berre det. Dessutan gjer eg det ofte ganske brukbart i Bezzerwizzer, i motsetjing til i ein del andre spel...

b for Bo Kaspers Orkester

Ein av dei største konsertopplevingane eg har hatt, sto Bo Kaspers Orkester for på Vinjerock i 2009. Eg kan ikkje hugsa om dei spelte Hon är så söt, for det var so mykje anna godt. Men Hon är så söt var den fyrste Bo Kaspers-låten eg høyrde, og ein god introduksjon til alt det andre dei har å by på.

b for blomstrande frukttre

Ein vert so glad av blomstrande tre. Dei kjem med våren og latteren og alt som er vakkert. Og dei finst alle stader, i ei eller anna form. Ein får lyst å klappa, både i hendene og på dei lyse, lette kronblada. Og so har ein lyst å trekka pusten djupt, og le når ein slepp den ut att.

Oi, det vart mange b-ar, og enno kan eg komma på fleire. Godt c ikkje er ein so mykje brukt bokstav...

Forfattar om forfattar

2011-02-20T13:25:00.001+01:00

Når ein forfattar i dag slenger med leppa om ein medforfattar, vert det rekna som surmaga sjalusi og utslag av Janteloven. Når ein forfattar på 1700-talet gjorde det same, vart det lyrikk av det:

The mighty Blackmore gravely sing
Of Arthur Prince, and Arthur King,
Heroic poems without number,
Long, lifeless, leaden, lulling lumber.
(Robert Lloyd om Richard Blackmore)

Kanskje skulle ein ha rima meir no for tida òg?

One Day

2011-02-17T20:23:00.001+01:00

Det er ikkje bra å ha so høge forventingar. Fram mot hausten skal eg undertrykka dei, tenkja over kor gale dette kan gå, innsjå at romantiske komediar (etter ca 1960) sjeldan er gode. Men so kjem slike ting som denne fine plakaten, og forventingane flyg i veret att. Flotte Jim Sturgess, pene Anne Hathaway, og filmatiseringa av One Day av David Nicholls, som eg fall for i sommar. Dersom filmen er like romantisk, søt, lattervekkande, tåredryppande og sentimental som plakaten (og boki), so går me ein fin filmhaust i møte. Eg gler meg, eg - og kvir meg litt til alt fell til jordi.

Positivitetstyranni og mitt eige alfabet

2011-02-16T01:05:00.009+01:00

Eg lir under eit positivitetstyranni. Det høyrest jo fælt ut, men det er eigentleg greitt, for det er mitt eige. Og det er ikkje eit positivitetstyranni i den tydinga at alt må vera bra og vellukka og framgangsrikt heile tida (gudskjelov for det), men i den tydinga at eg må vera positiv. Iallefall utanpå. Iallefall på lesesalen. Og aldri sei nei om eg kan sei ja. Vanskeleg, dette tyranniet. Rart det, når det er tyranni det er snakk om, sjølv om tyrannen er ein sjølv.

Men so les ein no litt på nettet då, ein må innrømma det (set inn "eg"/ "Mari"/ "studentar"/ det som måtte passa istadenfor "ein"). Og på nettet, der finn ein slike fine sider som Mariell sin blogg, og Mariell sitt alfabet over fine ting. Dermed vert tyranniet lettare å leva under, for ho veit om so mange fine ting. Og so kom eg på at eg veit om mange fine ting, eg òg. 29 post it-lappar (og ein busskvittering) seinare, er eg klar for å byrja på mitt eige fine alfabet. Og eg byrjar sjølvsagt med A, system i galskapen må ein då ha:

a for Austen, Jane

Seks romanar, ikkje meir, og eit ganske kort liv. Men jammen meg har ho hatt sitt å seie for generasjonar av lesarar etter det. Om det er "of matrimony and dancing" eller verdas mest intense kjæleikserklæring, og avvising, so får ho sagt det.

a for Across the Universe

Fin musikk. Fin mann. Fin film.

a for a beautiful mess

Bloggen til Johanne. Ei ung jente, men med so kloke observasjonar, og so fine bilete. Inspirasjon her òg.

a for Amélie

Om eg nokon gong vert stor og modig, so skal eg verta som Den fabelaktige Amèlie fra Montmartre. Snakka med framande og senda ein hagenisse verda rundt. Og bu i ein storby, med mystiske fotoboksar og mopedar. Men eg trur ikkje eg vil bli vaksen og modig heller, eg vil vel helst berre drøyma om det - gjerne gjennom Amèlie.

a for almanakk

Eg er sopass gamaldags at eg vil ha ting skrivne ned. Ikkje på mobilen. Ikkje på dataen. Ikkje på nett. Med blekk og penn, eller blyant, i ei lita svart bok. Den vesle svarte boki har dessutan store fordeler, som kart over dei britiske togbanene, og fine sitat på annakvar dag: Being defeated is often a temporary condition. Giving up is what makes it permanent (Marilyn vos Savant).

a for Are Kalvø

Noregs 57. morosamste mann. Eg anar ikkje kven dei 56 over er, men kunne godt tenkja meg å lesa dei. Men helst trur eg det er sunnmørsk audmjuke, om slikt finst. Ikkje berre er han morosam, han skriv om viktige ting òg. På ein morosam måte.

a for Alias

Antakeleg verdas beste spel for dei pratsomme. For dei som ikkje er so nøyne på det. For dei som ikkje er redd for å skaffa seg ein uven eller to i løpet av spelet. For alle aldrar. Eg er klar for spelekveld snart!

a for Audrey Hepburn

Antakeleg verdas vakraste kvinne. Filmane er kunstykke i kvar sine sjangrar, og dama - vel, lat meg berre sei at ho gjer seg godt på veggen, både i stova og på rommet mitt. Uansett kva som skjer, so veit eg at ein av filmane med henne kan gjera livet lysare. Dessutan, det er noko med gamle filmar.

a for An Affair to Remember

Deborah Kerr og Cary Grant. Ei Empire State Building-scene som går Sleepless in Seattle ein høg gong. Rett og slett den ultimate romantiske komedie, og det lenge før det var eit omgrep. And all I could say was, "hello". Sukk.

Oppdatering: vel attende på lesesalen kom eg på enno ein fin a, og den er knytt til mi eiga masteroppgåve.

a for "A poet is not a vegetable"

George Saintsbury har helit rett i det, ein poet er ingen grønsak. Er det ikkje godt me fekk det på det reine?

Har du nokre fine a-ar?

Søndag føremiddag

2011-02-13T11:43:00.001+01:00

Show some restraint

2011-02-11T11:06:00.002+01:00

Eg høyrer mykje variert musikk for tida, har musikk på øyra heile dagen her eg sit og skriv og utset og sukkar. Når sukka vert for mange, so veit eg råd - Life Jacket, promo-EPen til Oslo-bandet Casa Murilo. No har dei lagt ut video frå plata som kjem i byrjinga av mars, Lifting Ships. Eg gler meg, og ser fram til ein vår med mykje god og oppmuntrande musikk på øyro. Anbefalast!

Ikkje det ho sa

2011-02-09T23:26:00.007+01:00

- då vart det fele!

Det var ikkje det ho sa, men måten ho sa det på. Me sat på pinnestolar i Songarhuset. Rundt oss dansa hundrevis av folk pols. Ute var det iskaldt, inne var det tett. Ho hadde vondt i knea, eg var berre utsliten. Ho spelte den finaste polskaen eg kunne tenkja meg. Eg tenkte på alt eg skulle ha gjort før det vart for seint.

Det var ikkje det ho sa, men måten ho sa det på. "Eg spelte handball til eg øydela skuldra. Eg ville fortsetja med lagspel - so då vart det fele!" Det var ikkje det ho sa, men måten ho sa det på. Måten ho sa det på som gjorde at eg visste at om ein berre vil det, so klarar ein det. Viss ein berre jobbar for det, får ein det til. At som jenter har me all makt me vil ha. At som menneske kan me veksa so høgt me berre vil, komma so langt me berre vil. Måten ho sa det på, der me sat på pinnestolar i Songarhuset, den vil eg alltid ha med meg.

Tysdagsplanar

2011-02-08T20:34:00.002+01:00

- eller: eit nytt og betre liv (trur eg).

Måndag er aldri ein god dag når det gjeld å starta på nytt. Få gjort noko. Tenkja positivt. Komma over helgi. Tysdag er betre i so måte. Og i dag hadde eg nokre målsetjingar. Stå opp tidleg. Trena. Skriva eit eller anna - kva som helst. Lata vera å eta Skittles på lesesalen. Ikkje klaga. Gjera noko moro. Dei fyrste tre måla gjekk ca åt skogen (men i morgon, då!), men dei siste: over all forventing. Eg har ikkje ete Skittles på lesesalen. Eg har vore irriterande positiv heile dagen. Og eg klarte å lokka med meg tre andre masterstudentar på film, midt på ettermiddagen. To på rømmen er klassisk Disney feel-good, kunne kanskje vore betre om det var teikna (gamaldags som eg er likar eg ikkje heilt dataanimasjon i alt), det mangla ein skikkeleg hit, og var nok litt hektisk. Men hesten Maximus var fantastisk, so då er alt i orden. Dessutan enda den godt, og kan ein be om meir?

Skurk, prinsesse, hest og kameleon. Han siste vil eg vera.

Vel attende på lesesalen, etter å ha lova på tru og ære at me skal få gjort noko, ete middag og lagt slagplan for kvelden, sjekkar eg mobilen. Sambuar utelest frå Huset. Dermed vart det ikkje skrive all verdens i kveld heller, og eg overlot lesesalsnaboane til sine ting - og so seier me ikkje noko om kva nett det var...

Botanisten, Väsen

2011-02-06T23:55:00.006+01:00

Fire og ein halv times søvn. Det var alt eg fekk før eg var attende i ungdomslagsmodus søndag føremiddag. Men det er lett å driva møteverksemd når ein innimellom har kveldar som i går. Forventingane låg tjukke i lufta i storsalen. Dei vart oppfyllte. Stor stemning når To rette og ein rang og Väsen spelte både til konsert og dans. Store smil når fentene i Fant og fente snurra til svenskane. Stor jubel når Sigbjørn Rua sparka hatten, og sukk av beundring når han spann opp frå det glatte golvet. Latter og prat ut i dei seine timane med gode vener og gode musikarar. Suksess.

(Joda, det finst betre opptak av Väsen. Sjå berre på YouTube, eller lytt til dei tre platene på Spotify. Men eg har endeleg prøvd fotoapparatet som filmkamera (!), og dessutan er det noko eige med konsert i storsalen i Gimle)

Oppdatering: Anbjørg filma òg, og det meir enn meg. Opptak av Väsen både med og utan fentene ligg på hennar YouTube-side

Snøkvit-muffins

2011-02-05T00:14:00.000+01:00

Då eg var liten hadde eg to kokebøker eg brukte. Den eine var det bilete av ei mus utanpå, eg trur ho heitte Anna. Den andre var ei Disney-kokebok. Frå den fyrste lagde eg berre svart drakula, som vel eigentleg var ei ganske enkel (men ekstremt god) form for milkshake. Frå den andre lagde eg berre Snøkvit-muffins. Desse kokebøkene ligg att heime, med meg til byen er nemleg berre slike eg fekk frå ungdomskulen og oppover. Men eg sakna Snøkvit-muffinsane, og måtte få oppskrifti tilsendt av broderen. No har eg den i utklypp- og lim-inn-oppskriftsboki mi (som forresten er noko eg meinar alle bør skaffa seg før dei flyttar heimanfrå, slik at dei har med seg oppskriftene til både mamma, pappa og bestemor, og kan fylla den vidare opp med alt mogleg frå vener, blad, nettet og eigne oppfinningar), og nyttar den kvar gong eg skal laga noko lettvint og lett-ete.

Når det gjeld Snøkvit-muffinsen finst det få oppfinningar og endringar - utanom alt det ein kan gjera med muffins då. Eg brukar å halda meg til Snøkvit og Trøytten sine versjonar av dei, kvite og brune. Og so med akkurat den glasuren eller pynten ein kan tenkja seg, både fargerikt, søtt og klissete. Sjølv om t.d. Wiebke sine "cupcakes" og alt dei serverar på diverse kafear i byen går desse ein høg gang, sørleg i utsjånad, vert det ikkje meir muffinsaktig enn dette!

Dersom oppskrifta over er bittelitt vanskeleg å lesa, er den her:

Du trange:
50 g smelta smår
1 dl sukker
1 egg
1 dl mjålk
3 ts bakepulver
2 ts vaniljesukker
2,5 dl kveitemjål
papirfårme

Slek gjere du d:
1. Set åbben pao 175
2. Smelt smår å lat d avkjøla seg litt
3. Ta fram ei skaol. Ha småre og sukkere i skaoli. Rør d godt me ei tresleiv t d bli lyst og luftig.
4. Ha oppi egge. Rør egge godt samen me d andre, slek at d blir jamnt.
5. Ha i mjålki og sikt i mjål, bakepulver og vaniljesukker. Bland alt godt.
6. Fydl oppi papirformedn (hallfullt).
7. Sett dei pao nederste rill i åbnen og steik dei i 15 min.

Kos deg!

Ikkje les på lesesalen:

2011-02-04T00:42:00.002+01:00

Ein eller annan luring la ut lenkje til damnyouautocorrect.com på facebook. Sjølvsagt måtte eg berre nett sjekka. Eg vil ikkje anbefala å prøva det på lesesalen. Eller i stova med sambuarane rundt deg. Eller på rommet når du påstår at du les pensum. Eigentleg ikkje i verken umiddelbar nærleik eller litt meir distansert frå nokon som helst - om du då ikkje prøver å få eit rykte som halvgal. For ein klarar ikkje å halda latteren inne når ein les ein del av desse:


"A synonym is a word you use when you can't spell the word you first thought of"		(Burt Bacharach)

Om eg er glad min telefon ikkje er intelligent nok til å retta noko som helst? Jepp - eg klarar å skriva sprø ting heilt på eiga hand.

Frå Broadway til West End

2011-02-03T12:16:00.000+01:00

Det er ikkje ofte ein ser perkusjonistane i Filharmonien hoppa opp og ned medan dei klappar over hovudet. Eit adstadig filharmoni-publikum let seg likevel ikkje vippa av pinnen - dei klappar når dirigenten kjem inn, helser på fyrstefiolinisten, og når han går ut att. Og so klappar dei for solistane, sjølv om solistane syng musikalstykke i litt små, eller litt store, kjolar. Klappa takten til Abba-låter? Heller forsiktig.

www.harmonien.no

Musikalmusikk altså. Det er noko spesielt med det. Det er kosleg å høyra på plate. Det er fantastisk å sjå det på ei scene med full oppsetjing. Men det er neimen ikkje so aller verst å høyra det på konsert heller. Særleg når det er ein full filharmoni med ekstra slagverk, perkusjonistar, el-bass og klokkespel i tillegg til alt det andre. Joda, det er ikkje so komplisert. Det er store kjensler, store rørsler, stort patos på få tonar. Og den vetle blonde sopranen var eigentleg mest irriterande.
Men når Filharmonien let sei fyrste tonane frå "Bring in the Clowns" klinga ut i Grieghallen, når Operafantomet plutseleg står der, når Jean Valjean med sønderrivande røyst bryt ut "om eg døyr, lat meg døy" - då er ikkje musikal verken enkelt eller overdrive. Då er det so fint at ein må klypa seg litt i armen og senda ein venleg tanke til ho attmed, som tenkte at Filharmonien og musikal måtte vera ei passande gebursdagsgåve. Ho hadde rett i det.

To tekstar

2011-02-01T23:54:00.002+01:00

Dei siste dagane har eg lese to tekstar som har betydd mykje, både for meg og for mange andre. Den fyrste er ein mediatekst, skrive av ein mediaperson, som har blitt sendt land og strand rundt i aviser og på nett, og har fått merksemd frå dei mektigaste. 145 000 har lese Lærer Bjørndals metode, har lese om ansvar, om at kvar og ein av oss har ansvar for dei som er svakare enn oss, for dei som slit, for dei som vert mobba. Teksten er eit spark bak til alle som har snudd seg vekk, til alle som har sett men ikkje ville skjønna, eller til alle som burde skjønt men aldri gjorde det.

Om å vera modig er skriven av ei som var av dei svakare - men òg av dei sterkaste. Ho som sto opp om morgonen sjølv om ho ikkje orka. Ho som kjempa tilbake når livet gjekk henne i mot. Ho som nok ikkje hadde ein lærar som Bjørndal. Ho som gjer det ho er reddast for, fordi ho veit at det er slik ho veks. Ho er ikkje sjefsredaktør i ei stor regionalavis (enno). Ho har ikkje fått statsministaren til å gråta (enno) - men det ho skriv når ut til dei som treng det. Det viser 179 kommentarar frå unge jenter på bloggen hennar, 179 takk for inspirasjon til å gjera det same.

To tekstar om mobbing. Ein til dei sterke i skulegarden. Ein til dei svake. Ein dag er rollane snudd om. Ein dag er det ho som er den sterke, som kan visa at ho har kjempa og vunne. Ein dag, og her er dagen, er det ho, som saman med sjefsredaktøren, kan gi oss inspirasjon til å stå på - for å komma oss opp om morgonen - for å hjelpa andre opp om morgonen.

Her er lesar nr 145 001. Og takk nr 180.

Sovesal

2011-01-31T15:08:00.001+01:00

Storbyferie. Ein er ung og eventyrlysten - iallefall i planleggingsfasen. Sentralt, billeg, ungt og frisk. Gjerne med bar i kjellaren, eller i toppetasjen. Då kan ein ta ei øl, eller eit glas ananasjus, med folk på sin eigen alder, til dømes dei ein bur på rom med. God ide.

Og det er jo ein god ide. Det er ein god ide heilt til klokka er nesten midnatt, ein nesten har sovna - Argentina har slutta å snorka - og sjettemann kjem inn. Sjettemann legg på sengetøy. Sjettemann sparkar ein stol tvers over golvet. Sjettemann er ein mann i femtiåra. Sjettemann har ingen skruplar mot å bråka sjølv om dei fem andre ligg tyste i sengene sine.

Kvelden etter er det ein god ide att. Sjettemann er vekk, attende er norsk 1 og 2, argentinsk 1 og 2 og kinesisk (1). Skravling og latter i baren i toppetasjen, og ein tidleg kveld. Dei andre skal reisa dagen etter, Argentina sluttar å snorka. Norsk 1 (eg) mumlar i søvne, men det merkar jo ikkje eg.

Argentina 1 og 2 og Kina er vekk siste kveld. I deira stad er Australia 1 og 2 komne - og det er Australia Day. "Babe, you're so drunk. Babe, you're snoring!" Babe, tig stilt... Norsk 1 og 2 diskuterer: Kva skal me sei for å få slutt på sagbruket? Ho er australsk, kva trur me ho heiter? Kathy, seier norsk 2, eller Lisa. "Babe, stop snoring! Kath (!), I've never heard sounds like that from a girl!" Sjølv sovnar han med på golvet med hovudet på telefonen, og halve kroppen oppi kofferten til Kath babe.

"Hadde dei ikkje vore so unge, hadde eg nok vore irritert," seier norsk 2 overberande dagen etter. Plutseleg kjenner ein seg mykje eldre i gjennomføringa enn ein var då ein i planleggingsfasen fann ut at sovesal på hostel var ein god ide.

Berlin

2011-01-31T13:41:00.000+01:00

Kva gjorde de i Berlin? Hadde de det fint? Ja... Me såg store delar av undergrunnen. So vart me litt våte på beina. Eg hadde ikkje noko særleg med pust. Me handla mykje i eit tidsperspektiv, lite i ting heim i kofferten. Og so såg me oss no litt omkring.

Eg i holocaust-minnesmerket. Ganske dramatisk med eit slikt massivt minnesmerke midt i byen, mellom Riksdagen og Potsdamer Platz.

På Grüne Woche hadde dei det meste, til og med ei kyr ein kunne prøva å mjølka. Frida gjorde det ikkje so aller verst - eg turde ikkje, sidan det kunne gå ut over min stoltheit som mjølkar (av geiter, men likevel)

Grüne Woche handla òg mykje om øl. Ein stad hadde dei samla alle tyske ølmerke. Det vart ein heil del...

Ein eigen hall med krydder og te. At eg ikkje kom ut att med meir var eit under. Og det eg kom ut att med forsvann jo undervegs...


Ein kan ikkje vera i Berlin utan å sjå muren. Sjølv om det sludda, gjekk me langs heile East Side Gallery, og fekk med oss murkunsten der.

Me var nok i alle bydelane innanfor sone A på eit eller anna tidspunkt. Me åt god mat opp til fleire stader. Det beste var nok fyrste kvelden, då me rota oss opp i Prenzlauer Berg på bakgrunn av Frida sine notatar med ei adresse og eit U Bahn-stopp. Etter ein del tolking og trasking endte me på Prater Garten, der me fekk både store kjøtstykkje og heilsteikt fisk. Suksess, altså.

Grüne Woche

2011-01-25T21:50:00.000+01:00

Mil etter mil etter mil - gjerne kab eit gamalt ektepar i sneglefart.
Arabisk kaffi midt mellom India og Aserbadsjan.
Ost, vin, øl og pølse.
Studering av kart, fargekoda. Me fulgte maten.
Vonde bein og hoste.
Tyrkisk te for 100 kr - attgløymt på do.
Sjokolade og smakprøvar, krydder - og meir øl, vin, ost og pølser.

Lysare

2011-01-20T19:25:00.001+01:00

"Jaja, no vert det berre lysare og lysare for kvar dag," sa Kim, og såg tankefullt ut av vindauga. Han høyrdest ut som sin eigen bestefar, antakeleg, og det var nok difor me lo. For då me kasta forsiktige blikk ut på den grå morgonen måtte me gje gamlefar rett. Skuggane er ikkje lenger so lange, det grå er lysare grått.

Ynskjebrønn

2011-01-17T16:37:00.002+01:00

Natt til søndag skreiv eg skjønnlitteratur. Det har eg ikkje gjort på ei stund, og so vanskeleg det var so fann eg vel fort ut at det vert lenge til neste gong òg. Sidan resultatet vart ei novelle på ca ei halv side, trur eg eg erklærer det eit dødfødt forsøk, og skal skåna dykk alle, og meg, frå ei skremmande leseerfaring. Men problemet her er ikkje at min innebygde forfattar er daud, men derimot at eg likar å skriva. Og eg likar særleg godt å skriva ting som ikkje er mi eiga masteroppgåve - og ikkje skjønnlitterært heller, viser det seg. Og som den alt for korte novella (finst det noko kortare? Scene?) med alt for mykje regn òg illustrerer, so byrjar fantasien min å gå litt tom. Derfor har eg tenkt å overlata nett det til deg, kjære lesar.

Ideen om ein ynskjebrønn har eg teke frå Magnhild, som gjorde nett dette for nokre år sidan. Den går altså ut på at oppfinnsame og/eller nysgjerrige blogglesarar kan ynskja seg kva eg skal skriva om (gjerne i kommentarfeltet), stilla spørsmål, komma med påstandar eller tema, og so skal eg prøva so godt eg kan. Resultatet er heller usikkert, det er klårt - men det er de som må komma med starten. Kun fantasien, og min eigen sømelegheit, set grenser. Tør du?

http://www.tdcomics.com

P.S. Til bekymra foreldre, studiekameratar osb: Dette skal på ingen måte gå ut over masteroppgåveskrivinga. Den går so haltande på eiga hand...

Laurdag ettermiddag

2011-01-15T16:42:00.002+01:00

"People who don't want to live, people who would sooner hibernate than feel intensely, will be wise to eschew literature" (A. Bennett)

- or: "People who would rather have a life, people who would sooner be on the town than high on coffee and green leaf tea at the reading room, would be wise to eschew literary studies..." (Ms Lysne).

Men kven vil no vera eit slikt menneske?

Produktivitet?

2011-01-11T14:23:00.000+01:00

Pengeprosjekt

2011-01-11T11:54:00.000+01:00

Pengeinnsamlingar er jo stort året rundt, og kanskje vert det ekstra mykje kring jul. Gje til alle dei som ikkje har!, skrik det mot ein. Ja, ein vil jo gjerne det, men det er so mange, kven skal ein velja? Korleis veit ein pengane kjem fram? Kven står for det ein sjølv vil stå for? Og korleis skal ein unngå å bli fanga i ein evig runddans med telefonseljarar og tom brukskonto? Ok, me har pengane, og ofte lysta, men det er jo noko som stoppar. Kva det er veit eg ikkje, redd verda-hjarta mitt har ofte undra på kvifor eg går utanom Kirkens nødhjelp og Leger uten grenser sine folk på Torgallmenningen.
So kjem adventstida, og med den eit enno større fokus på nett dette. Ein kjøper eit Megafon og tenkjer at "No var eg flink". Og det var ein jo. So går ein heim, loggar på fjesboki, og vert med i Bergans sin adventskalender. Eller banken sin. Eller Studentkortet, kva no det er. Eller Gjerrigknarken, for dei som kjenner seg heime der. I alle har ein høve til å vinna noko. Moro det - men kva er det moroaste med jula? Jo, å gje sjølv, det sler me jo fast gong etter gong. Men - kven skal ein gje til?

Då er det at det dukkar opp slike folk som Lars (tidlegare Oslo ICY) eller Kristoffer i Kenya, som har eit svar, og ikkje minst eit engasjement. I adventskalenderen til Lars hadde ein høve til å gje akkurat som mykje ein ville, gjerne ut frå eit system med faste dagar osb. Pengane gjekk uavkorta til eit kvinnesenter i Abu Dis, Palestina, som no får over 13 000,- frå Lars og hans medsamansvorne sine vener. Kristoffer har eit større prosjekt. Han bur i Mombasa i år, er GoCYar i YWCA der, og vil bygga brønn. I dag kom meldinga om at sidan byrjinga av desember har òg han fått inn omlag 12 000 frå sine vener og veners vener, men han manglar enno kring 6000.

Eg er so imponert! Joda, over givarane òg, som finn ut at dei kan avstå litt i førjulstida - eller av stipendet i januar. Men mest over iniativtakarar som Lars og hans Helene, og ikkje minst Kristoffer som drøymer, planlegg, reknar, har møte med myndigheiter og organisasjonar, og sikkert kjem til å gjennomføra planen sin om å gje vatn til ein heil landsby. Det er enkelt for oss å verta med i ei fjesbok-gruppe og nokre dagar seinare overføra ein eller annan valfri sum til eit oppgjeve kontonummer - vel, det burde vore lett iallefall. Men desse gir av seg sjølv, si tid, sitt engasjement, sine draumar. Og so let dei oss få vera med, få kunne sei om nokre månadar at "eg var med. Eg bygde brønn i Kenya". So heldige me er, som får vera med på slike prosjekt, og so heldige verda er, som har engasjerte folk, som tenkjer og drøymer og trur.

This place just gets weirder and weirder

2011-01-05T21:34:00.001+01:00

Eller kanskje ikkje? Det var den fyrste Narnia-boka som var skikkeleg magisk (ok, dei fyrste, både Løven, heksa og klesskapet, som kom fyrst, og Legenden om Narnia, som skal lesast fyrst). Og det var dei fyrste seriane som var magiske (eg hugsar Sølvstolen aldri kom opp mot dei tre fyrste), me hadde då aldri sett flygande dyr før? Her skein magien mot ein. Lyktestolpen i skogen. Faunen. Dei snakkande dyra. Den kvite heksa. Verda bak skåpdøri, nedi dammen, bak biletet. Etter det vart det liksom ikkje like magisk. Det kom lite nytt - joda, nye eventyr, men ingenting er like sjokkerande som ein tedrikkande faun, eller ei snakkande løve. Kanskje det er derfor tredje film i serien har fått so dårlege kritikkar òg? Narnia er berre, vel, Narnia.

Men veit du, eg synes det er godt nok eg. C.S. Lewis er ingen Tolkien, Edmund er ingen Harry Potter. Men det skal dei ikkje vera heller. Narnia er landet der ein veit, akkurat som Lucy, at det går bra til slutt. Det er det vakre og det varierte, det er det magiske og mystiske, det er der Aslan kan ordna alt, berre menneska er modige nok og trur.

Filmen er rett og slett vakker, fin å sjå på. Som Avatar var det, eller som den førre Narnia-filmen for den del (men den var dårleg på so mange andre måtar). Mine fordommar mot 3d er nok velkjente, men når dei no har pådrege seg styggedomen i Sogndal òg, so kan ein vel ikkje unngå det lenger. Og ærleg tala: Eg er omvend. Skal ein fyrst sjå so fine bilete som det er i Narnia, so kan ein like godt sjå det i 3d, det funkar perfekt. Ikkje vart eg sjøsjuk heller, pluss berre det.

Eit anna pluss - skodespelarane er blitt flinke! Der Daniel Radcliffe berre vert dårlegare og dårlegare (go figure) vert Georgie Henley faktisk berre flinkare. Og Ben Barnes òg, og det er godt, for fyren er mmm, vel, hm, ja... du veit. Prins Caspian var faktisk ein av mine (mange?) fyrste forelskelsar, og når eg ser han her so skjønnar eg kvifor.

Oppsummering: Narnia er enkelt. Narnia er sopass komplisert at ikkje alt passar på film. Narnia er ein lang serie. Innrømmelse: eg hugsar ikkje store delar av boka, so ein blodfan saknar nok meir, og vert nok rasande over endringane. Men Reisen til det ytterste hav er eigentleg ganske so bra som eventyrfilm for store born (og det er jo nett det eg er, er det ikkje?)

Tyl

2011-01-04T21:19:00.002+01:00

– Men ein tunnel utan desse utvidingane inni. Så når me såg lyset der på Logen, så var det som å koma til Aurland. Me starta vel på Håbakken, så gjekk det jamt nedover.
Finn Tokvam / Halvor Folgerø, i intervju på Framtida.no

Slik skildra Tokvam og Folgerø skriveprosessen. Og slik gjekk vegen, frå Håbakken til Aurland, for teaterpublikumet og. Og lyset såg me, i lampa frå Logen over jazzbandet på scena.

Det var ei jul for lenge sidan. Antakeleg var det i 2005, alle prov peikar dit, sjølv om me ikkje hugsar heilt. Ei ny bok var komen i hus i Skjerdal, i hardperm og med signatur inni, frå forfattaren må vita. Me var mange om beinet den nyårshelgi, eg var nederst på rangstigen og måtte lesa i lyset frå iPoden midt på natta. Men det gjorde ikkje so mykje, for boki var lettlest, morosam og til å kjenna seg att i. Det måtte no vera Aurland dei skreiv om? Eller Lærdal? Kanskje Sogndal - vel, Norane gjerne?

Og no er det teaterstykke. Like humoristisk, like bittersøtt, like fullt av folkeleg song og henvisingar til kvardagen til ein vestlending - Charlie Parker, Olav Stedje, Samvirklaget, festivalar, kommunegartnaren og det å kanskje ein gong å skulla ha flytt til byen. Høgkultur er det ikkje, det SoFT spelar, men det skal det ikkje vera heller. Det skal vera eit stykke der ein sit att og tenkjer at "Jo, det var eit par skikkelege tylar, det der - og han Konrad hadde nok rett, Stalin var ein god helvett, han."

Denne veka er det turne i Sogn, neste helg ventar Logen, der alt starta og slutta. Eg stiller gjerne som fylgje, om det måtte vera ynskjeleg.

Godt år!

2011-01-02T16:55:00.002+01:00

Tradisjonen tru sto storfamilien i svingen og ropte godt nytt år til Aurland. Aurland svara med å senda opp rakettar, som me såg spegla seg i fjorden langt der nede. Me der oppe hadde stjerneskot, som gjorde som dei ville i vinden, og Olve hadde fotoapparatet mitt. Stor moro!

Veke 52

2011-01-02T16:45:00.000+01:00

Det gjekk nesten, prosjektet mitt. Eg har ca 52 innlegg, dei fleste posta ca på ein søndag. Nokre gonger på ein torsdag, men slik kan det gå. Og eg har faktisk ca 52 bilete og, men det er litt takka vera bonusveka frå i fjor, som eg tok med. Ikkje alle bileta er like interessante. Nokre veker heldt det hardt, nokre veker var det ei overflod. Om eg har lært so mykje, veit eg ikkje. Eg har lært minimalt om det tekniske ved fotografering. Eg har lært at det hjelper ikkje å berre kjøpa nytt fotoapparat. Eg har òg lært å alltid ha med meg fotoapparat - men eg har ikkje lært å bruka det i alle situasjonar. Eg vurderte eit "prosjekt 365". Eg trur me utset det...

Eirik på Nigarden er det siste biletet i prosjekt 52 v. 2010. Kanskje vert det ein versjon 2012? I 2011 skal eg istadenfor læra meg å bruka fotoapparata utan tvang, men med stor lyst.

Farvel, 2010

2011-01-02T16:09:00.001+01:00

Eg er som vanleg litt seint ute, eg. Eg skuldar på feriemodus, men er redd det er langvarig.
Dei seier ein ikje skal ta med seg det forgangne (her: 2010) inn i det kommande (her: 2011), at ein ikkje skal dra med seg det som er forbi, at ein skal sjå framover - eller var det leva i nuet ein skulle? "Dei" seier so mangt, og eg vil no ha med meg 2010, eg, iallefall minna av det. For ikkje berre var det eit år av den betre typen (eg kjem i farten ikkje på eit overvettes dårleg år til samanlikning, men det får heller stå seg i prøve). På den andre, eller same, sida, studerer eg trass alt litteraturhistorie, og må, eller bør, dermed pr. def. vera oppteken av fortida, eller iallefall tru den har innverknad på notid og framtid - preteritum, presens, futurum, eller noko slikt. Dermed (med ein ide heilt og fullt stole frå Ida), gir eg tolv glimt frå året som var (og ber om at de sjølve fyller inn alt som manglar, og tenkjer over kor grueleg vanskeleg denne utveljinga var...):

Foto: eg

Januar var innemånaden, vera-i-ro-månaden. Eg var forkjøla som aldri før, og elles oppteken med studiar, dans, kor, LiV osb.

Foto: pappa

Men i februar byrja eg å lea på meg. Ikkje berre utomhus, men og utanlands. Thailand med familien, og London med LiV-kurset.

Foto: Heidrun

I låglandet byrja snøen som hadde dekka Bergen i månadsvis (!) å forsvinna, men i høglandet låg den enno i mars. Med ICY på Dagali fekk eg grava hol i den.

Foto: eg

I april reiste eg utanlands att, denne gong på føreksamenstur til Janne i York. Taket på Minster fekk besøk, men eg er nøgd det var gitter kring utsikta, høgderedd som eg er.

Foto: Stina

Olve vart vaksen i mai! Då sto han konfirmant, og var òg den einaste som stod fint på bileta.

Foto: Anbjørg

Etter eksamen i juni for eg sporenstreks på festival i Sverige. Regnet var inga hindring for humøret!

Foto: eg

Eit år på etterskot fekk mamma og pappa 50 årsdagsgåva si i juli. Padletur og brevandring for heile familien på Styggevatnet og opp Austdalsbreen.

Foto: Gjøri

Øystølen i august. Slik det skal vera. Meg på hest er derimot eit meir sjeldan syn. Eg kjente meg ikkje nett trygg, sjølv om Raui er ei adstadig gamal dame.

Foto: eg

I september var det attende til bøkene, og den store, altoverskyggande og skumle masteroppgåva. Heldigvis skein soli i Musehagen, og ein har gode studievener i same situasjon.

Foto: Venskap Jeriko-Lærdal

45 lærdøler og andre affilierte for til Jeriko i oktober, for å feira 10 000 årsjubileum 10.10.2010. Her er (nesten) alle samla ved Elishas kjelde.

Foto: ?

Ute er det ruske og fælt novemberver. Inne dansar folkedansarar sjølvkomponert linedance.

Foto: Wiebke

Julestemninga kom liksom aldri. Kvifor ikkje berre droppa prosjektet då, og reisa til Spania i desember? Men berre ein snøggtur, for juli, den må ein feira heima.

Godt år!

var det. Og godt år ynskjer eg deg.

Frost og fine dagar

2010-12-30T16:01:00.001+01:00

Eg skulle ut og ta bilete av frosten, eg. Centimeterlange piggar på bjørkene ved elva, gnistrande gjerde og knirkande snø. Men ein vert lat av å ha ferie, so "mildveret" kom nokre timar for tidleg. Dermed vart det berre bilete av litt mindre knirkande snø, bjørker utan kvitt dekke og ein strålande blå himmel og sol på fjelltoppane. Men det er no fint det òg, særleg når det innimellom dei store linjene i fjell, elv, tre og foss dukkar opp små detaljar, fine mønster i steinane og symetri i ein vinterpjusk blome.

Dette var 4. dag. 5. dag var Thea eitt år! Ho vart feira i Skjerdal med foreldre, sysken, tanter, onklar og syskenbarn. Ho var nøgd med gåvene, men likte best dei som kunne ristast litt. Syskenbarna var meir opptekne av mobilen ho fekk, men gebursdagsbarnet sjølv skjønte fort at dette berre var tull, og smiska seg til ein med knappar som kan ringa til folk av eit syskenbarn som ikkje kan motstå sjarmen til yngstejenta.

Jul i Sande

2010-12-28T14:33:00.001+01:00

Tradisjonell jul i år og. Slik er det vel med tradisjonar. Kom heim med pappa nokre dagar før jul, og stupte ut i førebuingane.

Eirik og peparkakehjarto

Plutseleg var julafta der, med alt som høyrer til av mat og pakkar og generell kos.

Julemiddag, full konsentrasjon

Og so kom 1. juledag, med heile storfamilien. Kaffi og Bezzerwizzer, ungar og prat.

Matpause i Bezzerwizzer - eller Bezzerwizzerpause i etinga

Dagane etterpå er blitt brukt på sofaen, med fyr i to omnar, eit par turar sovidt utanfor døri og filmar, bøker og spel.

By gosh, by golly

2010-12-21T23:17:00.005+01:00

Oh, by gosh, by golly
It's time for mistletoe and holly
Tasty pheasants, Christmas presents
Countrysides covered with snow

Oh, by gosh, by jingle
It's time for carols and Kris Kringle
Overeating, merry greetings
From relatives you don't know

Then comes that big night,
Giving the tree the trim
You'll hear voices by starlight
Singing a Yuletide hymn

Oh, by gosh, by golly
It's time for mistletoe and holly
Fancy ties an' granny's pies
An' folks stealin' a kiss or two

As they whisper, "Merry Christmas" to you
(Henry Sanicola / Don Stanford / Frank Sinatra)

Frank Sinatra høyrest forundra ut, synes eg. By gosh, by golly, er det jul allereie? Eg er einig. Kor kom juli frå i år då? Hinta låg der - ganske lite subtile i Spania, for å sei det slik. Og ikkje særleg lågmælt i Noreg heller, med pakking og baking av fem sortar og julesongar på anlegg og i øyretelefonar.

"Pappa, mamma seier det er julafta på fredag. Eg trudde det var på måndag, eg!" Litt panikk i stemma til broderen. Julegåvene var ikkje på plass, knapt for nokon av oss. "Har du sjanse til å ordna til han sjølv?" spurte eg hin. "Nei!" Hurtighandling - men eg trur dei vert nøgde.

Rart dette, korleis jula kjem som - vel - julekvelden på kjerringa. Det er ikkje jul enno, det manglar nokre dagar. Men i natt snur soli, klokka 00.38. So det nærmar seg. Og eg er komen heim til Lærdal - DET NÆRMAR SEG. By gosh, by golly...

Julesnop

2010-12-21T22:49:00.000+01:00

1/2 kg melis
2 ms vatn
1 eggekvite
12-20 dropar peparmyntedropar

1 plate mørk kokesjokolade til pynt/topp.

Bland, trill, trykk, smelt, drypp og set kaldt.

Grading rubric

2010-12-17T15:42:00.001+01:00

Det er fredag ettermiddag før jul. Freden har senka seg over HF-bygget, den siste julegrauten er eten, den siste kaffikoppen er tømt i palma, den siste rettleiaren har teke hatten sin og gått. Lesesalen er tom. Eller...?

Men eg er ikkje åleine - Janne sit på plassen attmed og langar sjokoladejuletrekuler og diksuterar rettekriterie. To poeng for rett - men minus for feil - eller...?

Rullestein og brustein

2010-12-14T22:54:00.003+01:00

Medan me i går gjorde Valencia, måtte dei flinke sjømannskyrkje-eittåringane på jobb i dag, og Wiebke og eg var turistar på eiga hand. Det klarte me heilt fint, me fann fram både i Albir og til nabobyen (ikkje det at grensene er so klare) Altea. Godt nøgd med det, let eg bileta tala (dei er det forresten Wiebke og eg som har stått for i fellesskap):

Havet!

Wiebke, godt fornøgd, og fint oppstilt


Eg, derimot, kan ikkje det der med å stå i ro. Kanskje særleg ikkje når bølgjene er ute etter meg...

La platja - vel, promenaden ved strondi

Utekafe og livsteikn heim. Kanskje kjem dei fram før jul?

Utsikt frå Altea mot Albir (strondområdet), Alfaz del Pi (byen bak) og Benidorm (skyskraperane i horisonten)

Altea

Smale gater, kvite hus, brustein, kaktus

Velfylt glaskarm

Nissane her nedi låndi hadde godt av å læra seg litt folkeskikk, banka på døri som skikkelege folk. Men neidå, dei må klatra på husveggene og svinga seg over balkongrekkverk for å tømma sekken. Suspekt, spør du meg.

Oh hello!

La Mare de Déu del Consol, kyrkja i Altea

Stor dør, heilt stengt. Eg var ikkje på langt nær so irritert som eg ser ut, den var nemleg svært fin frå utsida og

Berre sjå!

Nordmenn utgjer ca halvparten av alle utlendingar, og dermed ein fjerdedel av alle innbyggjarar, i Albir. Dei har sett spor etter seg i Altea og.

Eg tok ikkje bilete av regnet som kom i dag, det ville ha brote med idyllen eg prøver å skapa her (men lat meg sei, til mitt forsvar, at det ikkje var store greiene). Istadenfor tok eg bilete at regnbogen eg, og med den utsikta frå balkongen til Lene.

Siste kvelden har blitt brukt i leilegheita, med fingermat og handballkamp. Eg skal heim i morgon, men VIL IKKJE! Der ventar kulden og lesesalen, og meir handlepress (julegåver altså, eg elskar å gje dei, taklar ikkje å måtta handla inn). Godt er det at det nok enno er nokre få stakkars sjeler på lesesalen, at minst ein sambuar ventar i Huset og at om ca ei veke er det faktisk juleferie. Greitt det, når ein må lata palmene og reisekameraten vera att i Syden-landet.

Valencia

2010-12-14T20:36:00.001+01:00

Juletreet er ikkje det dei kan skryta mest av i Spania sin tredje største by. Men dei har litt av kvart anna. Me jentene var mellom anna godt nøgd med han som serverte oss baguettar til frukost. Og handlemoglegheitene. Det skal seiast eg nok manglar shoppinggenet - eller det er i det minste slumrande. Eg kom heim med to postkort og ca hundre bilete - dei andre byrjar nok å verta leie klikkinga frå fotoapparatet no...

Valencia er ein fin by, ei flott blanding av gamalt og nytt. Utspjåka katedralar (og bankar) blanda med moderne bygg og gater, og sitrustre, sitrustre alle stader. Dei dekka oss når me var på skojakt, og gav tak medan me naut tortilla de patatas con aioli (og kor eg naut!) So fulgte dei oss mot busstasjonen, og sanneleg fanst dei ikkje i Albir og. Sitrustrea var tause vitne når fire stuptrøytte jenter tufla ned gata mot leilegheiten - og når eit par av dei prøvde sanninga i fotgjengarskiltet - er det mogleg å trø over to kvite striper?

Palmesus og englesong

2010-12-12T22:44:00.002+01:00

Underligt -

Det er noko som ikkje stemmer:

Det er fullt av brune blad, men dei er turre og knasar når ein trør på dei. Altså er eg ikkje i Bergen. Det er 12. desember, men det er ikkje snø. Ikkje er det kaldt heller, sjølv om slikt er relativt. Altså er eg ikkje i Noreg. Det er palmer utanfor vindauga, men eg har julestemning. Det er oliventre, sitrusfrukt, sandstein og solbrent jord, parfymelukt i lufta og eit ukjent språk. Men ikkje Palestina.

- men ikkje å forakta!

Jeg er visst kommet paa en feil klode!
Her er saa underligt…

Eller so er det Albir, Costa Blanca, Spania. Undarleg nok i seg sjølv. Milde hausttemperaturar, spansk skrift, norsk tale, juleførebuingar.

Lene jobbar i sjømannskyrkja i Albir, og Wiebke og eg er so heldige at me fekk komma på besøk. Antakeleg har ferien teke oss, for me går rundt og gjespar, men det gjer ingenting. I Albir går livet sakte. Det er stille i byen, i blokka, i hagane. Ein del av dei fastbuande (evt vinterflyktningane) har reist heim til jul, men det forklarar ikkje alt. Ein tek det rett og slett med ro her - mañana mañana? Kanskje har veret (vel, temperaturen) noko av skulda og - sjølv om me turistane insisterer på at me er i Syden, og må sitja ute, har dei fastbuande (vel, meir eller mindre) fatta poenget og trekt innandørs.

To turistar og to fastbuande - og so julenissen då - på hollandsk restaurant, i Spania

Faithful friends who are dear to us...

Eg påsto livet her er roleg. Det er vel ei sanning med modifikasjonar. Jobbar ein i sjømannskyrkja slik rett før jul er ikkje alt like roleg - då har ein ansvar for å få den norske kolonien i julestemning. Og det funka det, trass i palmesvaiing og solnedgang utanfor Minnekirken i Villajoyosa. Men då me "knytta kjærleikens heilage band" saman med gamlefar med okysgenapparat og gutungen med mamma i koret, so var den på plass, stemninga. Lene sin "Have yourself a merry little Christmas" var heller ikkje å forakta i så måte.

Med julestemninga på plass, for fyrste gong i år (og det i eit Syden-land!) ser eg fram til å nyta meir av ferien - og i morgon ventar feriemål nr. 2 (3? 4?): Valencia.

Kven treng vel sjølvutløysar når ein har ei kyrkje med reflekterande vindaugsflater og ekstra ferietid til disposisjon?

Ligrettokongen

2010-12-10T16:45:00.002+01:00

Eg trur me kan sei resulata er eintydige - etter eit år med ligrettovaffeldate ca ein gong i veka, er det enno Halvor som er regjerande ligrettokonge. Janne og eg mimrar enno attende til oktoberdagen i fjor, då det var ei ligrettodronning i kantina på Sydenshaugen skole, men slike majestetar har me ikkje sett snurten av i haust. Derfor er det med tungt hjarte, men stort pågangsmot og alle mogelgheiter for forbetring, eg legg ut statistikken frå haustens turnering:

Reell poengsum pr. dato

Gjennomsnittleg poengsum pr. runde pr. dato

Det må leggast til at det er eg som har lågaste score nokon sinne på ein runde (-18) og høgaste (35!) Janne var den som slo Halvor i fjor - og når me har hanka inn andre, som Sigrid og Ingebjørg, har han fått utfordringar. Plan: slå han minst ein gong før me er masterar i engelsk...